vero nomine reginam Isidem

Ένα από τα πολύ αγαπημένα μου ιστολόγια, το ιστολόγιο της Ίσιδος, μας ανακοίνωσε ότι θα σωπάσει. Τα κτήνη χάρηκαν, για μια φορά ακόμη. Και πώς να μην χαρούν, αφού αυτά τα ίδια, με τις επιθέσεις τους, τις χυδαιολογίες τους, τις λοιδωρίες τους, εν γένει με την σκατολογία που τους χαρακτηρίζει, αυτό ακριβώς επεδίωκαν και επιδιώκουν: να διώξουν από το διαδίκτυο τις φωνές που δεν τους ταιριάζουν και να μετατρέψουν όλα τα ιστολόγια σε παιδικές χαρές για ανοϊκούς συμπλεγματικούς ενηλίκους σαν τα μούτρα τους.

Το πραγματικά βδελυρό είναι πως τα κτήνη δεν εμέσσουν την κόπρο τους μόνον όταν κανείς, όπως εγώ, ευθέως εκφράζει την αποστροφή και την αποδοκιμασία του, αλλά ψάχνουν όλη μέρα κι όλη νύχτα να βρουν ποιος ιστολόγος γράφει διαφορετικά, ποιος εκθέτει, δια της υπάρξεώς του, διαφορετικές δυνατότητες του ιστολογείν, ποιος μιλάει πραγματικά αντί να αναλίσκεται σε τσιρίδες και φληναφήματα, και επιτίθενται, εν χορώ, σαν σμήνος λυσσασμένων κατσαρίδων. Μελετούν, μάλιστα, με όση προσοχή τους επιτρέπει η αγραμματοσύνη τους, όλα τα κείμενα που άνθρωποι σαν την Ίσιδα δημοσιεύουν στα ιστολόγιά τους, ώστε να μπορέσουν, είτε μέσω χυδαίων σχολίων δεξιά και αριστερά, είτε μέσω του βορβόρου που έχουν δημιουργήσει στο διαδίκτυο και το οποίο αποκαλούν blog τους, να συνεχίσουν να κοπρίζουν έως ότου οι ιστολόγοι τους οποίους δεν γουστάρουν το βουλώσουν οριστικά.

Ο αγώνας είναι άνισος διότι άνθρωποι σαν την Ίσιδα διαθέτουν ευαισθησία, άρα περιορισμένη αντοχή, ενώ τα καθοίκια δεν ξέρουν καν τί σημαίνει ευαισθησία, επειδή δεν ξέρουν τί σημαίνει αίσθηση. Και έτσι φτάνουμε, εμείς οι λίγοι που απολαμβάνουμε τη γραφή της Ίσιδος, να είμαστε αναγκασμένοι να τη στερηθούμε. Ενώ τα κτήνη επιχαίρουν και συνεχίζουν ακάθεκτα και ανεμπόδιστα το έργο τους.

Προς αποφυγήν μανουρεμάτων, ας δηλώσω ευθέως ότι η Ίσις είναι φίλη μου και ότι ο σκοπός του παρόντος ιστολογήματος είναι να της δείξω πως δεν της αρμόζει να υποταχθεί στη θέληση των καθοικιών. Δηλώνω επίσης πως αυτά που λέω εδώ δημόσια, της τα είπα και ιδιωτικά. Της είπα, μεταξύ άλλων, τα παρακάτω, και τα εννοώ:

Είμαστε πολλοί όσοι απολαμβάνουν τη γραφή σου – ευτυχώς όχι τόσο πολλοί όσοι συχνάζουν στα blog του κώλου, αλλά πάντως πολλοί, σιωπηλοί οι περισσότεροι, που δεν έχουμε να πούμε κάτι παραπάνω από αυτά που λες και έτσι δεν σχολιάζουμε, αλλά απολαμβάνουμε κάθε μέρα κείμενα δυνατά και καλογραμμένα, που συνθέτουν ένα πρόσωπο όμορφο και ποθητό. Ένα πρόσωπο που θα ήταν όμορφο ακόμη και αν εσύ δεν ήσουν τόσο ωραία όσο είσαι στην πραγματικότητα.

Οι βρωμεροί ήσαν πάντα εκεί και θα είναι πάντα εκεί. Και είναι η πλειονότητα, ευτυχώς. Λέω “ευτυχώς” γιατί η πάνδημη αποδοχή είναι πάντα σημάδι πτώσης. Ποτέ η ποιότητα δεν ήταν ίδιον των πολλών και ποτέ δεν θα γίνει.

Το θέμα με τη γραφή είναι, επομένως, αν θα συνεχίσεις να είσαι αντάξια του εαυτού σου, αν θα συνεχίσεις να δημιουργείς. Και νομίζω πως δεν μπορείς παρά να συνεχίσεις να δημιουργείς.

Η Ίσις είναι ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που γνώρισα και εκτίμησα μέσω των ιστολογίων τους, επεδίωξα να συναντήσω, χάρηκα επειδή τους συνάντησα, και συγκαταλέγω πλέον στους φίλους μου. Υπήρξαν και άλλοι, αρκετοί, των οποίων τη γραφή εκτιμούσα, τους οποίους συνάντησα, συμπάθησα, ενίοτε βοήθησα, αλλά σύντομα έδειξαν το πραγματικό, βορβορώδες πρόσωπό τους. Η Ίσις δεν είναι από αυτούς. Και πιστεύω πως αυτό εξηγεί τις επιθέσεις που έχει δεχθεί: είναι γνήσια και ειλικρινής, και αυτές οι αρετές δεν έχουν πέραση στους κύκλους των καθοικιών.

Μου έκανε εντύπωση, ομολογώ, πόσο κατά καιρούς την πείραζαν οι επιθέσεις αυτές, την έκαναν να αγανακτεί ή να λυπάται. Και δεν την πείραζαν μόνο οι επιθέσεις εναντίον της, αλλά και οι επιθέσεις εναντίον μου και εναντίον άλλων ιστολόγων που συμπαθούσε. Πραγματικά την ενόχλησε, για παράδειγμα, ένας ανόητος που ξαφνικά κατάλαβε πού παίζεται το παιχνίδι των ιστολογικών σχέσεων κσι έσπευσε να δηλώσει το θαυμασμό και τη συμπάθειά του προς ένα από τα καθοίκια, βρίζοντας συγχρόνως εμένα, προς τον οποίο ώς τότε εξέφραζε εκτίμηση. Δεν χωράει το μυαλό της πώς μπορεί κάποιοι να μην έχουν άλλη ζωή από τις ίντριγκες των ιστολογίων, τη νυχθημερόν παρακολούθηση του μόνιτορ, την αυτοκολακευτική σχολιογραφία…

Ένας άλλος φίλος, ο Ιωάννης Ερανιστής, μου έλεγε μια μέρα πως του είναι δύσκολο να πιστέψει ότι όλα αυτά τα καθοίκια δεν γνωρίζουν προσωπικά τους ιστολόγους στους οποίους επιτίθενται. Και πραγματικά, μερικές φορές είναι τόσο εμμονικές οι επιθέσεις, ώστε αισθάνεται κανείς ότι παρακολουθεί έναν ιδιωτικό καβγά του οποίου την πραγματική αιτία δεν γνωρίζει, άρα απέχει. Αυτός είναι ένας από τους στόχους των καθοικιών: να δημιουργήσουν την εντύπωση πως δεν χυδαιολογούν επειδή δεν γουστάρουν όσα γράφει κάποιος, αλλά πως χυδαιολογούν για άλλους, πιο κοινά αποδεκτούς λόγους, που έχουν να κάνουν με την προσωπική γνωριμία τους με τους ανθρώπους εναντίον των οποίων χυδαιολογούν. Οπότε η αντίδραση του ανυποψίαστου αναγνώστη είναι “ποιος ξέρει τι προηγούμενα έχουν αυτοί μεταξύ τους – ας μην ασχοληθώ!” ενώ θα έπρεπε να είναι “απίστευτη τόση συμπλεγματική εμμονή, τόση κακοήθεια, τόση χυδαιότητα, μόνο και μόνο επειδή δεν τους αρέσουν αυτά που γράφει!”

Αν εξετάσει κανείς τί έχει ειπωθεί εναντίον της Ίσιδος, θα του είναι δύσκολο να πιστέψει ότι οι υβριστές απλώς δεν γουστάρουν τα ιστολογήματά της. Διότι η αναμενόμενη αντίδραση σε αυτήν την περίπτωση θα ήταν να σταματήσουν να διαβάζουν αυτά που δεν τους αρέσουν, ενώ εκείνοι διαβάζουν πρώτοι πρώτοι ό,τι γράφει η Ίσις, με τον αποκλειστικό σκοπό να τη βρίσουν και να τη λοιδωρήσουν. Προσωπικά, μου είναι αδιανόητο ότι κάποιος πηγαίνει να διαβάσει και να …σχολιάσει κείμενα κάποιου του οποίου η γραφή ξέρει εκ των προτέρων ότι δεν του αρέσει.

Αλλά τα καθοίκια δεν μπορεί να λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούν οι υπόλοιποι άνθρωποι. Τα καθοίκια λειτουργούν με βάση το νόμο της κόπρου: όσο μεγαλύτερη είναι η έκταση που καλύπτει η κόπρος τους, τόσο πιο δύσκολο γίνεται για τον αθώο παρατηρητή να αντιληφθεί την ύπαρξη της κόπρου. Με άλλα λόγια, αν τα σκατά τους βρωμίσουν όλο τον τόπο, θα είναι δυσδιάκριτη η διαφορά μεταξύ των δικών τους blogs και των κειμένων που γράφονται αλλού: και κάποτε, ευελπιστούν, ο αναγνώστης θα αναπτύξει ανοσία στη φρικτή δυσωδία που αποπνέουν.

Ο άλλος στόχος, βεβαίως, των καθοικιών, ο κύριος μάλιστα στόχος τους, είναι να πάψουν να υπάρχουν ιστολόγια σαν της Ίσιδος.

Και αυτόν τον στόχο, αγαπημένη μου Ίσις, δεν σου επιτρέπεται να τους αφήσεις να τον κατακτήσουν. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι πραγματικά απολαμβάνουν τη γραφή σου και δεν τους αφορά τί σκατά εκτοξεύουν τα καθοίκια, ούτε ασχολούνται μαζί τους, ούτε πρόκειται ποτέ να αναπτύξουν ανοσία στη δυσωδία.

Και στο κάτω κάτω, το όνομα της γραφής σου είναι Ίσις: η Κυρία των Λέξεων της Δυνάμεως, Εκείνη που ξέρει πώς να αξιοποιήσει την καρδιά.