φίλησέ με θάλασσα προτοῦ σὲ χάσω

Είμαι, τρόπον τινά, νησιώτης. Η μητέρα μου μεγάλωσε στην Κέρκυρα και έπαιζε άρπα στο σαπισμένο σαλόνι της γιαγιάς της. Ο πατέρας μου κατοίκησε χρόνια το νησί της Παμβώτιδος και στα νερά της τον πνίξανε τελικά τον αμαρτωλό. Μπορεί να γεννήθηκα σε χέρσα γη, πολύ μακριά από τη θάλασσα, όμως άκουγα από μικρός τις ιστορίες της νησιωτικής καταγωγής μας και τους θρύλους για τους πνιγμένους. Και έμαθα να αγαπώ τη θάλασσα, να τη νοσταλγώ με τρόπο φυλογενετικό, αλλά κυρίως να τη φοβάμαι και να τη φθονώ στο όνομα του πατέρα μου.

Ο αγαπημένος μου είναι επίσης παιδί του νερού. Γεννήθηκε σε μία παραλία σαν άκρη του κόσμου και έμαθε να κολυμπά πριν περπατήσει. Καίτοι δεν πρόκειται για νησί, ο τόπος καταγωγής του είναι εντελώς θαλάσσιος και οι αστερίες συχνά βγαίνουν στην αμμουδιά και κυνηγούν αδέσποτες ανθρώπινες ψυχές. Για το λόγο αυτό, ο Γ. δεν περπατεί ποτέ ξυπόλητος στην άμμο μετά τη δύση του ήλιου.

Το σπίτι μας βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Από την ταράτσα, αν είναι καλός ο καιρός, μπορεί κανείς με τα κυάλια να διακρίνει μια μικρή λωρίδα θάλασσας, αλλά αν θέλει κανείς να περπατήσει ώς τη θάλασσα θα του πάρει τουλάχιστον δύο ώρες με γρήγορο βηματισμό. Παρ΄όλα αυτά, ενίοτε γίνεται αισθητή στη μέση του σαλονιού η οσμή μιας θάλασσας νυχτερινής και παγωμένης, χωρίς ήλιο και χωρίς παιχνίδια, μία οσμή από βαθύ νερό και απειλητικούς αστερίες.

Τη νύχτα, ενώ κοιμόμαστε, ακούγονται συχνά υπόκωφοι ήχοι κυμάτων. Σαν να ετοιμάζονται να ανασηκωθούν αλλά απορροφούνται αμέσως στο βάθος, πριν προλάβουν να σηκώσουν κεφάλι. Σαν να πνίγονται στη γέννα. Μερικές φορές είναι τόσο έντονη η αίσθηση του πνιγμού των κυμάτων που μας ξυπνάει. Ανεβαίνουμε τότε στο δώμα και κοιτάζουμε από το μπαλκόνι προς τη θάλασσα.

Αυτές τις νύχτες έχει πάντα ξαστεριά. Και η γνωστή λωρίδα θάλασσας διακρίνεται εύκολα, ακόμη και χωρίς τα κυάλια: πιο μαύρη από το γύρω της σκότος και εντελώς ακίνητη, σαν πηχτό πετρέλαιο χωρίς αντανακλάσεις και ιριδισμούς.

Σε πέντε έξι χρόνια θα μετακομίσουμε κοντά της. Είναι προφανές ότι προορισμός μας είναι ο Φληβάς. Και πρέπει να διευκολύνουμε το έργο της αβύσσου.