there are things that are important beyond all this fiddle

Το έμαθα από το γυφτάκι: ο αείμνηστος Γιάννης Διακογιάννης, λίγες μέρες πριν πεθάνει, ξεκίνησε ένα ιστολόγιο. Μόνο ένα ιστολόγημα πρόκαμε να ανεβάσει, με περιεχόμενο τρεις λέξεις: la lucha continua. Θανόντος του ιστολόγου του, το ιστολόγιο είναι και αυτό θνησιγενές. Κανένα άλλο ιστολόγημα δεν θα εμφανιστεί εκεί.

Λίγοι άνθρωποι επισκέφθηκαν το la lucha continua και ελάχιστοι σχολίασαν. Όλα τα σχόλια έγιναν μετά το θάνατο του ιστολόγου.

Ο μακαρίτης πήρε μάλλον μαζί του τους κωδικούς. Μπορεί στους servers του blogspot να κρύβονται και άλλα κείμενα, προσχέδια ίσως ιστολογημάτων που θα δημοσιεύονταν αν δεν ερχόταν ο θάνατος. Μπορεί επίσης το ιστολόγημα la lucha continua να υπήρξε εμπροθέτως αποχαιρετιστήριο, μπορεί ο Διακογιάννης να γνώριζε ότι επίκειται ο θάνατός του καθώς το έγραφε, και να το άφησε ως αποχαιρετισμό. Μπορεί ακόμη να ήταν απλώς ένα προοίμιο σε μία σειρά ιστολογημάτων όπου ο νεκρός θα μιλούσε για τον αγώνα του με το θάνατο, αλλά να μην γράφτηκε ποτέ τίποτε πλην του προοιμίου διότι ο θάνατος κέρδισε αυτόν τον αγώνα.

La lucha continua, λοιπόν, και μετά το θάνατο του ιστολόγου. Ο αγώνας συνεχίζεται, η γραφή μένει. Κανείς δεν ξέρει πόσα από τα ιστολόγια που εγκαταλείπονται κάθε μέρα δημιουργήθηκαν από ανθρώπους που πέθαναν πριν προλάβουν να γράψουν όσα είχαν να γράψουν. Κανείς δεν ξέρει πόσοι από τους ανθρώπους που εγκαταλείπουν, πεθαίνοντας, τα ιστολόγιά τους είχαν κατά νου αυτήν ακριβώς την πράξη της εγκατάλειψης, σε δημόσια διαδικτυακή θέα, ενός τελευταίου κειμένου, μιας τελευταίας λέξης. Και κανείς δεν ξέρει τί κρύβεται στην προσωπική, προστατευμένη από κωδικούς, περιοχή των νεκρών ιστολόγων στην κάθε πλατφόρμα: κείμενα θανάτου, κείμενα επικείμενου θανάτου, κείμενα ανυποψίαστα του θανάτου.

Σε κάποιες ιστολογικές πλατφόρμες υπάρχει ακόμη και η δυνατότητα του προγραμματισμού. Θα μπορούσε κανείς να φροντίσει ώστε καινούρια ιστολογήματά του να συνεχίσουν να εμφανίζονται ακόμη και μετά το θάνατό του. Θα μπορούσε κανείς να ετοιμάσει, επικειμένου του θανάτου του, κείμενα που θα ανεβαίνουν στο διαδίκτυο σε ημερομηνίες που έχει προκαθορίσει, ακόμη και πολύν καιρό μετά το θάνατό του. Κάποιοι αναγνώστες θα τρόμαζαν, θα σκέφτονταν πως τα κείμενα προέρχονται από τον άλλο κόσμο. Άλλοι θα έσπευδαν να καταγγείλουν ότι hackers μπήκαν μέσα στο λογαριασμό του αποδημήσαντος και κάνουν μακάβριο χιούμορ.

Και ο νεκρός πιθανόν να γελούσε με όλα αυτά. Και να διασκέδαζε με τη δύναμη της γραφής.

Αλλά το παιχνίδι αυτό γίνεται πιο ενδιαφέρον όταν οι αναγνώστες δεν γνωρίζουν πως ο ιστολόγος έχει αποβιώσει, ενώ ο ιστολόγος γνώριζε ότι θα αποβιώσει πριν αρχίσει να προγραμματίζει τα μεταθανάτια ιστολογήματά του.

Κείμενα του νεκρού εμφανίζονται, ας υποθέσουμε, δυο τρεις φορές την εβδομάδα. Οι αναγνώστες σχολιάζουν. Αναρωτιούνται γιατί ο ιστολόγος δεν απαντά ποτέ στα σχόλιά τους. Παρ’ όλα αυτά, τα κείμενα τους κεντρίζουν. Εξακολουθούν να σχολιάζουν, καίτοι αισθάνονται κατά τι προσβεβλημένοι από την φαινομενική αδιαφορία του οικοδεσπότη. Κάποιοι αποφασίζουν να μην επισκεφθούν ποτέ ξανά το εν λόγω ιστολόγιο. Άλλοι επιμένουν, θεωρώντας πως η μη συμμετοχή του ιστολόγου στο σχολιασμό αποτελεί μία έκφανση της μυστηριώδους προσωπικότητάς του. Η υπονόμευση της διαδραστικότητας αποτυγχάνει: οι σχολιαστές αποδίδουν προθέσεις στην αναπόφευκτη σιωπή του νεκρού ιστολόγου και έτσι ο νεκρός ιστολόγος συμμετέχει δια της σιωπής του στην διάδραση.

Μετά μερικές εβδομάδες έρχεται η στιγμή κατά την οποία έχει προγραμματισθεί να δημοσιευθεί το τελευταίο κείμενο του αποθανόντος. Εκεί ο πεθαμένος αποκαλύπτει την αλήθεια. Εξηγεί ότι τα τελευταία τριάντα τρία κείμενα ανέβηκαν αφού είχε πεθάνει και ζητάει συγγνώμη που δεν μπόρεσε από τον άλλο κόσμο να απαντήσει στα σχόλια.

Οι αναγνώστες δεν πιστεύουν λέξη. Κάποιοι σκέφτονται “απίστευτη τροπή” σαν να επρόκειτο για μυθιστόρημα, ενώ πρόκειται για θάνατο. Κάποιοι, αφού περιμένουν λίγο καιρό, σχολιάζουν ότι είναι καιρός τώρα να επιστρέψει ο ιστολόγος, ότι τους αρέσουν τα κείμενά του, ότι είχε ενδιαφέρον το εύρημα του θανάτου του, αλλά είναι καιρός να επιστρέψει, να ξαναγράψει.

Ακόμη και μήνες μετά, κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν πως ο θάνατος ήταν ένα εύρημα και πως ο ιστολόγος απλώς δεν θέλησε να διαλύσει επιστρέφοντας την ψευδαίσθηση της μυθοπλασίας του. Πως ίσως δημιούργησε, εν τω μεταξύ, άλλο ιστολόγιο, με άλλο όνομα.

Υπάρχουν πολλά ιστολόγια που δεν δέχονται σχόλια. Και άλλα στα οποία τα σχόλια επιτρέπονται, αλλά δεν απαντιούνται.

Πώς ξέρουμε ότι όλοι οι ιστολόγοι είναι ζωντανοί; Πώς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι κάποια από τα ιστολογήματα που διαβάζουμε δεν γράφτηκαν εν αναμονή θανάτου, καιρό πριν, από κάποιον που έχει πια πεθάνει; Πώς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι όλα αυτά τα σκοτεινά διαδικτυακά προσωπεία ανήκουν σε ζωντανούς;

Το μόνο βέβαιο είναι πως η γραφή δεν απαιτεί τη διατήρηση του γράφοντος εν ζωή. La lucha continua.