μνήμη ἀνάσας στοῦ λαιμοῦ μου τὴν ἄκρη

Η ανάμνηση του προσώπου είναι πιο δυνατή από το ίδιο το πρόσωπο. Αναπτύσσεται, καθώς περνούν τα χρόνια, μια μυθολογία θεαμάτων, κινήσεων και οσμών που ποτέ δεν υπήρχαν όταν το εν λόγω πρόσωπο ήταν εν ζωή, δηλαδή όσο ήταν στη ζωή σου. Οι αιχμές χάνονται μέσα σε μία αχλύ ασάφειας και έτσι σε πείθει ο νους σου πως το παρελθόν ήταν ευχάριστο και γλυκερό, ενώ ήταν οδυνηρό και ακανθώδες.

Έτσι λοιπόν αναδύεται τώρα ο Θ. τρυφερός μέσα στην ομιχλώδη μνήμη. Χαμογελώντας πλησιάζει στο γραφείο μου ενώ προσπαθώ να τελειώσω ένα κείμενο επί προθεσμία. Στη διαδρομή αφαιρεί τα ενδύματά του και είναι όλα λευκά και μεταξωτά. Προορισμός του είμαι εγώ και φτάνοντας φορά μόνο το εσώρρουχό του. Με κοιτάζει μονίμως στα μάτια. Τα μάτια του στεγνά και δεν ανοιγοκλείνουν ποτέ. Αισθάνομαι καυστική την επιθυμία. Και έναν αδικαιολόγητο φόβο πως κάποιος θα ανοίξει την πόρτα και θα μας βρει. Εντούτοις, αφαιρώ και το εσώρρουχό του. Εκείνος χαμογελά πιο διάπλατα από πριν. Η συνέχεια χάνεται μέσα στην έκρηξη ενός εντελώς περιττού πάθους.

Και η αλήθεια είναι, όσο μπορεί βέβαια να είναι αλήθεια μία εικόνα ξαναχτισμένης μνήμης παρατημένης σε ένα ιστολόγιο, πως ήταν ηδονική η συνεύρεση και απρόσκοπτη.

Και ύστερα βρέθηκα ξαφνικά παρατημένος στο κρεβάτι μου και μόνος. Αντιμέτωπος με μιαν άλλη μνήμη, τη μνήμη του σώματος μετά την ερωτοπραξία, τη μνήμη του σώματος αφού έχει αναχωρήσει το υποκείμενο του πάθους, μια μνήμη που, ενώ θα μπορούσε να είναι μνήμη διαρκούς αγαλλίασης μετά τον οργασμό, είναι μνήμη ερήμωσης. Ερειπιωμένου σώματος ανάμνηση.

Στη διάρκεια της καταγραφής αναδύονται τα πραγματικά ερείπια. Όσο μπορεί βέβαια να είναι πραγματικά τα ερείπια της γραφής. Ο Θ. δεν υπήρξε παρά μόνο ως εφηβικό ανεκπλήρωτο, με άλλο όνομα, σε μια άλλη χώρα. Ο έρωτάς του συνέβη σε κάποιον άλλο. Η μνήμη του προσώπου του επιστρέφει χωρίς την επώδυνη αύρα της παρουσίας του. Αλλά είναι εκ των προτέρων γνωστή η ανυπαρξία του. Ακόμη και όταν εξιδανίκευση ονομάζεται.