πόσο τό ’χω μισήσει τοῦτο τὸ σιχαμερὸ ἑρπετὸ

Πράγματι περί ερπετού πρόκειται. Που παρακολουθεί κάθε πράξη σου, που σέρνεται πίσω από κάθε παραστράτημά σου, που υπάρχει μόνο όσο υπάρχεις εσύ και όσο το φως έχει προέλευση και προορισμό.

Η ποιήτρια ήθελε να είναι πάντα μεσημέρι και ο ήλιος να είναι τόσο πολύς, και τόσο ευθύς, ώστε να μην υπάρχει ο ίσκιος της. Όμως εγώ δεν αντέχω το άπλετο φως, τα μάτια μου δακρύζουν και κλείνουν, το δέρμα μου ψήνεται και καίγεται. Δεν έχω την προοπτική του διαρκούς ηλιόλουστου μεσημεριού. Κάποια άλλη λύση πρέπει να βρεθεί, κάπως αλλιώς να απαλλαγώ από την υπόδουλη σκιά.

Φυσικά, η μοναδική άλλη επιλογή είναι το σκοτάδι. Ένα σκοτάδι τόσο πυκνό, ώστε ποτέ να μην το συνηθίζουν τα μάτια και ποτέ να μην αρχίζουν να διακρίνουν σχήματα και περιγράμματα, διότι τη στιγμή που αρχίζεις και διακρίνεις σχήματα και περιγράμματα μέσα στο σκοτάδι, αρχίζουν να ζουν και οι σκιές. Θα έπρεπε, επομένως, να ευχηθώ να έρθει ένα σκότος τυφλώσεως, ώστε να απαλλαγώ από τον ίσκιο χωρίς την τυραννία του άπλετου φωτός.

Αλλά ένα τέτοιο σκότος αποκλείει, μαζί με τη σκιά, και τη γραφή και την ανάγνωση και την απόλαυση της θέας της ομορφιάς. Και καθόλου δεν είναι βέβαιο πως οι σκιές τωόντι χάνονται στο σκότος. Θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί ότι μάλλον κυριαρχούν παρά εξαλείφονται, πως με την απουσία του φωτός όλα γίνονται σκιές, πως αυτό το οποίο το φως εμφανίζει είναι τα ορατά περιγράμματα σκιών που υπάρχουν πάντα και που στην πρώτη σκοτεινή ευκαιρία επιβάλλουν την αόρατη παρουσία τους παντού, ενώ εσύ νομίζεις ότι έχουν φύγει. Και αν είναι έτσι, το σκοτάδι αποτελείται από σκιές που παρακολουθούν κάθε κίνηση χωρίς κανείς να μπορεί να τις δεί, γιατί είναι ασύνορες, ανοικονόμητες, μυστικοπαθείς, και συνεχίζουν το αηδιαστικό έργο τους κρυφά, και διασκεδάζουν με την αφέλειά μας να πιστεύουμε πως απορροφήθηκαν από το πηχτό σκοτάδι.

[Ασφαλώς είναι βλακώδης αυτή η σκέψη από την επιστημονική άποψη. Αλλά οι σκέψεις οι πιο τρομακτικές, αυτές που έχουν επάνω μας τα πιο άμεσα και τα πιο σακατευτικά αποτελέσματα, είναι ακριβώς οι σκέψεις που στερούνται κάθε λογικού ή επιστημονικού υποβάθρου, όπως η σκέψη του βρυκόλακα και του θανάτου, ή, ακόμη χειρότερα, η σκέψη της αιτίας της γέννησης.]

Ο ίσκιος, επομένως, είναι ένα από τα κρίματα που κουβαλάει η ανθρώπινη κατάσταση. Μόνο ενόσω καίγεσαι και τυφλώνεσαι από το φως μπορείς να είσαι σίγουρος πως δεν σε κυνηγάει. Τη στιγμή που θα αποστραφείς το φως και θα κινήσεις, με τις σάρκες μισοκαμμένες και τα μάτια άχρηστα, να φύγεις, ο ίσκιος σου θα επιστρέψει, εξίσου αποφασισμένος όπως πριν, ανεπηρέαστος από τη θυσία σου και από τον πρόσκαιρο αποκλεισμό του, εκεί πίσω σου, δίπλα σου, μπροστά σου, είτε τον βλέπεις είτε όχι, ο πιο επίμονος Ddoppelgänger, και ο μόνος που είναι υπόδουλός σου και γι αυτό δεν μπορείς να τον δολοφονήσεις. Και ο μόνος Doppelgänger που δεν αποτελεί οιωνό θανάτου, αλλά επίγνωσή του, καθώς σε ακολουθεί, διαστρεφόμενος κατά το δοκούν και μεταλλασσόμενος, από τη φρικτή στιγμή της γέννησης έως την ταφή ή την καύση.

Der Mond zeigt mir meine eigne Gestalt. Υπόδουλος της μορφής σου, αλυσοδεμένος με αυτήν, προσπαθείς να της ξεφύγεις, να γίνεις αυτό που νομίζεις ότι μπορείς. Και αν όλα πάνε καλά, το πρωί θα ξυπνήσεις από όνειρα ανήσυχα και θα βρεις τον εαυτό σου στο κρεβάτι σου μεταμορφωμένο. Με τρόπο μαγικό, οπωσδήποτε, διότι καμιά δοξασία σου δεν έχει λογικό ή επιστημονικό υπόβαθρο.