little weird flower, why did you grow?

Δεν θυμάμαι το όνομα του μπαρ. Στην οδό Αμερικής ήταν, νομίζω. Πριν δεκαπέντε περίπου χρόνια. Η Τζένη δούλευε εκεί, πριν από τα σκάνδαλα και τις τατιάνες: ερχόταν και καθόταν σε ένα θρόνο που της είχαν στήσει και οι θαμώνες απλώς τη θαύμαζαν. Ερχόταν επίσης και ο Ε. – εκεί τον γνώρισα, αν και τον εκτιμούσα από πριν, γιατί τον διάβαζα μετά ερωτικής μανίας.

Τότε πηγαίναμε στα μπαρ κάθε βράδυ, διασκεδάζαμε ακούγοντας μουσική, πίνοντας, χορεύοντας, φλερτάροντας, όρθιοι στα σκοτεινά ή στα λαμπερά μπαρ, γνωρίζαμε ανθρώπους με τους οποίους δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε, γιατί ήταν ψηλή η ένταση της μουσικής, μπορούσαμε μόνο να αγγιχθούμε, να αγκαλιαστούμε και να φιληθούμε, και στις σπάνιες περιπτώσεις που επιθυμούσαμε να γνωρίσουμε κάτι παραπάνω από το σώμα των νέων μας γνωριμιών, καταλήγαμε σε κάποιο ποτάδικο, όπου η μουσική ήταν πιο διακριτική και τα ποτά ήσαν πιο καθαρά.

Αλλά καθώς προχωρεί η ηλικία βαραίνουμε. Βρισκόμαστε σε σπίτια και σε φαγάδικα και σε κυριλέ μπαρ που σερβίρουν κοκτέηλ με θέα. Οι γνωριμίες προϋποτίθενται των νυχτερινών εξόδων, δεν έπονται. Συναντάμε τους ανθρώπους που ξέρουμε ήδη, τους ανθρώπους που αγαπάμε ήδη, τους ανθρώπους με τους οποίους έχουμε κάτι να πούμε.

Η διαφορά μεταξύ ενός εικοσάχρονου και ενός σαραντάχρονου είναι ότι ο εικοσάχρονος γνωρίζεται με σώματα, ενώ ο σαραντάχρονος μιλά με ανθρώπους. Και η τραγωδία είναι ότι κάποιες στιγμές ο σαραντάχρονος θα προτιμούσε να πλησιάσει το ξένο σώμα αντί να συνομιλεί με το γνωστό στόμα, ενώ ο εικοσάχρονος εξ ορισμού επιθυμεί και απολαμβάνει μόνο το σώμα που του δίνεται, το σώμα που είκοσι χρόνια μετά δεν θα μπορεί πια να έχει.

Ας υποθέσουμε, παραδείγματος χάριν, ότι ο σαραντάχρονος πλέον φίλος μας Γιώργος πλήττει ένα βράδυ στο σπίτι, έχοντας μόλις γυρίσει από την ολοήμερη δουλειά. Είναι μάλλον απίθανο να βγει για μπαρότσαρκα μόνος. Και αν ακόμη το αποτολμούσε, θα είχε πολλές πιθανότητες να αντιμετωπίσει την αδιαφορία ή την απόρριψη των νεαρών θαμώνων των μπαρ, οι οποίοι βρίσκονται εκεί για ένα ποτό, πολλή μουσική, πολύ χορό και ένα σώμα που να τους μοιάζει. Θα τηλεφωνήσει, λοιπόν, γιατί όσο μεγαλώνουμε γινόμαστε πιο δειλοί, σε σίγουρους φίλους και θα κανονίσει να συναντηθούν. Ύστερα θα τηλεφωνήσει στο εστιατόριο ή στο μπαρ όπου αποφάσισαν, με τη βοήθεια του αθηνοράματος, να πάνε και θα κλείσει τραπέζι.

Η συντροφιά θα καθήσει στο τραπέζι, θα φάει και θα πιει, θα συζητήσει τα τελευταία νέα, προσωπικά και επαγγελματικά του καθενός, αλλά και τα νέα των εφημερίδων και των τηλεοράσεων, και θα επιστρέψει ο καθένας στο σπίτι του, έχοντας διασκεδάσει και πάλι.

Ευτυχώς, ο Γιώργος γράφει. Αυτό νομίζει ότι τον σώζει από τη φρικτή βαρύτητα της ηλικίας και των συναναστροφών της με τον πιο φροϋδικό τρόπο. Και αν η γραφή δεν επιβεβαίωνε την έλλειψη, θα είχε δίκηο. Αν η γραφή μπορούσε και αυτή να κυλήσει σαν εικοσαετής διασκέδαση σε μπαρ ή έστω σαν μεσόκοπη βραδινή έξοδος με φίλους σε τρέντυ εστιατόριο. Αλλά η γραφή έχει το ελάττωμα ότι γράφει: εξετάζει και μεγεθύνει τον εφιάλτη που κρύβεται πίσω από τον πάγκο του μπαρ, κάτω από το τραπεζομάντιλο του εστιατορίου. Και φέρνει το Γιώργο ενώπιον της έλλειψής του με βεβαιότητα ακόμη πιο τρομακτική από τις εκδηλώσεις της ίδιας της έλλειψης.

Το στάδιο του καθρέφτη ξεκινά λίγο πριν την πέμπτη δεκαετία της ζωής του ανθρώπου. Ονομάζεται γραφή και εκθέτει, για πρώτη φορά, ένα αναγνωρίσιμο είδωλο στόματος και σώματος. Πολλοί επιβιώνουν αυτής της αποκάλυψης.