ὅλοι μαζὶ κινοῦμε, συρφετός, γυρεύοντας ὁμοιοκαταληξία

Γράφω σήμερα, ακόμη μια φορά, για τα ιστολόγια: για την απίστευτη κατάντια μερικών, για την ευπιστία και την επικίνδυνη αθωότητα άλλων, για την κρίσιμη σιωπή των περισσότερων, για την καταγέλαστη οίηση πολλών. Γράφω, όμως, από την προσωπική μου σκοπιά, επιχειρώντας να εξηγήσω τα ανεξήγητα, και κυρίως να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα για χάρη αυτών που, όπως εγώ, δεν συμμετέχουν στο παιχνίδι και δεν ξέρουν καν τί ακριβώς παίζεται.

Προ καιρού είχα σκεφθεί πως το καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω βλέποντας τα αίσχη κάποιων ελληνικών ιστολογίων ήταν να μην κάνω τίποτε – να συμπεριφέρομαι και να γράφω σαν να μην υπήρχαν, σαν να μην είχαν γραφτεί όλες οι βρωμιές που γράφονται καθημερινά, σαν να μην δημοσιεύονταν εδώ πλάι μου όλες αυτές οι χυδαιότητες.

Για κάποιο, μάλλον βραχύ, χρονικό διάστημα, τα κατάφερα να μην αναφέρομαι καθόλου σε αυτούς. Δεν κατάφερα, ωστόσο, να μην τους διαβάζω, ιδιαίτερα όταν έβλεπα στο μόνιτορ ή με ενημέρωναν με ηλεκτρονικά μηνύματα διάφοροι, άλλοι με καλό και άλλοι με μοχθηρό σύνειδος, για όσα τερατώδη γράφονταν εναντίον μου. Σκέφτηκα κάποια στιγμή, δεν μπορεί, όλο αυτό το μένος δεν δικαιολογείται παρά μόνο αν οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν πως πίσω από τον Le Nonce κρύβεται κάποιος που γνωρίζουν, εχθρός τους, τέως γκόμενός τους, δημοσιογράφος, κάτι τέλος πάντων που να κάνει λιγότερο παρανοϊκή την καθήλωση αυτή. Δήλωσα λοιπόν, με κάθε ειλικρίνεια, πως δεν είμαι αυτός που νομίζουν. Εκείνοι δεν σταμάτησαν. Δεν πείστηκαν, ίσως. Ή, όπως μου είπε κάποια στιγμή ο Ερανιστής, ίσως είχα κάνει λάθος: ίσως οι χυδαιότητες δεν οφείλονταν στην ψευδή τους βεβαιότητα ότι ήμαστε από παλιά γνώριμοι, και δη εχθροί, αλλά στο γεγονός ότι το ιστολόγιο αυτό έχει ευάριθμους πολυάριθμους [δείτε τη διόρθωση του Ερανιστού στα σχόλια], για τα δεδομένα του, αναγνώστες. Ή, όπως μου είπε κάποια στιγμή ο Κ.Α., ίσως επρόκειτο πράγματι για ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις, οπότε οποιαδήποτε απόπειρα λογικής εξήγησης των εκδηλώσεών τους ήταν εξ ορισμού αντιφατική και αποτυχημένη.

Ομολογώ ότι δεν άντεξα πάντα να παραμένω σιωπηλός. Ότι σε δυο τρεις περιπτώσεις σχολίασα, άμεσα ή έμμεσα, απαντώντας στις επιθέσεις και στις χυδαιότητες. Όπως είχε προβλέψει ο αγαπημένος μου Ημίπτερος, αυτό οδήγησε απλώς στην επικύρωση της επιπόλαιης εντύπωσης κάποιων βιαστικών, ακόμη και καλοπροαίρετων, αναγνωστών, ότι πρόκειται για προσωπικούς λογαριασμούς που τάχα έχω να λύσω με αυτά τα πλάσματα.

“Δεν μπορεί,” σκέφτηκαν κάποιοι, “για να επιμένει τόσο πολύ η συμμορία και για να απαντάει με τόσο σκαιό τρόπο ο Le Nonce, κάτι θα υπάρχει, μη προσβάσιμο σε εμάς, που υπαγορεύει την εχθρότητα αυτή”

Σκεφτείτε, όμως, για λίγο, τον εαυτό σας στη θέση μου ή, αν προτιμάτε, στη θέση οποιουδήποτε από αυτούς στους οποίους επιτίθεται κατά καιρούς η συμμορία. Μία συντονισμένη ομάδα ανθρώπων που δεν γνωρίζετε και που δεν σας γνωρίζουν γράφει, σχεδόν καθημερινά, βρωμιές εναντίον σας. Σας αποκαλεί χαφιέ, όργανο εκδοτικών συγκροτημάτων, παιδεραστή, ρατσιστή (και μάλιστα ομοφοβικό) και σας βρίζει. Τους αγνοείτε. Αυτοί όχι μόνο δεν σταματούν, αλλά προσθέτουν και άλλα μέλη στη συμμορία τους, τα οποία στα καλά καθούμενα εμέσσουν ιστολογήματα εναντίον σας. Το πιθανότερο είναι πως κάποτε θα αναγκαστείτε να απαντήσετε. Αυτό έκανα, σε ελάχιστες περιπτώσεις, και εγώ. Δεν μετανιώνω, διότι όλα όσα χω γράψει εδώ είναι αληθινά.

Ωστόσο, δεν ανήκουν στην κατηγορία της προσωπικής έκρηξης ενώπιον της εναντίον μου χυδαιότητας τα κείμενα που έχω γράψει σχετικά με την αντίδραση των ιστολόγων, είτε ανήκουν στη συμμορία είτε όχι, απέναντι σε κριτικές απόψεις που έχουν εκφρασθεί δημόσια και επώνυμα για την ποιότητα των Ελληνικών ιστολογίων. Ούτε το κείμενό μου για τον Τσαγκαρουσιάνο την περασμένη εβδομάδα, ούτε το κείμενό μου για το Γιαννακίδη παλιότερα, αναφέρονται στους αυτοπροσδιορισμένους και προφανώς παρανοϊκούς προσωπικούς μου εχθρούς. Τα κείμενα αυτά αναφέρονται στην απίστευτη αφέλεια μεγάλου αριθμού ιστολόγων, οι οποίοι πράγματι θεωρούν τους εαυτούς τους ό,τι καλύτερο έχει εμφανιστεί ποτέ στο χώρο της δημόσιας γραφής και έκφρασης, πράγματι θεωρούν ότι το ιστολογείν είναι πρωτοποριακό, πράγματι θεωρούν ότι τα “παραδοσιακά μέσα” τους φοβούνται και σχεδιάζουν τον αφανισμό τους! Στα πλαίσια αυτά, δεν διστάζουν με μαζικότητα πλέον να χυδαιολογούν, να βρίζουν, να απειλούν. Το ιερό τους μένος, συνδυασμένο με τη χονδροειδή αλαζονεία του αγράμματου, τους συμπαρασύρει σε μία ιδιότυπη jihad, της οποίας ο Μωάμεθ είναι τα παραγνωρισμένα, δήθεν, αριστουργήματα των ιστολογίων τους.

Ας μη μας διαφεύγει, όμως, ότι τα αριστουργήματα αυτά, υπέρ των οποίων δίδεται ο αγών, στη συντριπτική τους πλειονότητα, αποτελούνται από προσωπικούς, συχνά υπαινικτικούς, κουτσομπολίστικους διαλόγους, βρισιές, μπαγιάτικες αναδημοσιεύσεις από τα “παραδοσιακά μέσα”, βαρύγδουπες παρατηρήσεις επιπέδου εκθέσεως ιδεών δημοτικού σχολείου, πολιτικές αναλύσεις επιπέδου θαμώνων καφενείου που περιμένουν πότε θα αρχίσει η επόμενη παρτίδα χαρτιά. Τα αριστουργήματα αυτά ποτέ δεν έχουν απειλήσει τα “παραδοσιακά μέσα”, όχι γιατί το μέσο δεν έχει αυτή τη δυνατότητα, αλλά γιατί οι χρήστες του δεν έχουν τέτοιες ικανότητες.

Δικαίως λοιπόν ο αγαπημένος μου Ερανιστής θυμήθηκε, προ ημερών, το περίφημο “Κορίτσια μας βιάζουνε” του Αρκά: πρόκειται για την πιο ακριβή περιγραφή της μαζικής αντίδρασης της ελληνικής μπλογκόσφαιρας απέναντι σε οποιαδήποτε κριτική. Το ελληνικό ιστολογικό fascio τσιρίζει αγεληδόν κάθε φορά που κάποιος δηλώνει το αυταπόδεικτο, ότι δηλαδή η ποιότητα της γραφής και της έκφρασης των περισσότερων ελλήνων ιστολόγων είναι πολύ χαμηλή. Το fascio αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις κριτικές αυτές με ερευνητική ψυχραιμία, αρνείται να διερωτηθεί μήπως υπάρχει κάποιο δίκηο σε αυτές τις απόψεις, και υψώνει αυτό που νομίζει ότι είναι το λάβαρο της επανάστασης, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται απλώς για ένα δυσώδες εσώρρουχο.

Ας μας πει επιτέλους κάποιος από όλους αυτούς τους επαναστάτες τους οποίους τάχα φοβούνται τα “συμβατικά μέσα”: πού βρίσκονται τα κείμενα που απειλούν την πρωτοκαθεδρία των μέσων αυτών, πότε αρθρώθηκε νέος ανατρεπτικός λόγος στα ελληνικά blogs, ποιοί, τέλος πάντων, συγκεκριμένοι λόγοι ανησυχίας υπάρχουν για τους προϊσταμένους των “συμβατικών μέσων”, γιατί θα πρέπει να φοβούνται τις τσιρίδες της μπλογκόσφαιρας;

Τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή την δημοσίευση του LifO και το συνεπακόλουθο σήριαλ του ιστολογίου manifestogr, η κατάσταση ξέφυγε ακόμη περισσότερο. Με λίγα λόγια, τα γνωστά γεγονότα είναι τα εξής:

1. Ο ιστολόγος manifestogr έχει κατ΄επανάληψη δηλώσει ότι είναι ο κ. Γαλάνης και ότι εργάζεται στο Βήμα. Στο εν λόγω ιστολόγιο, αλλά και σε σχόλια αφημένα σε άλλα ιστολόγια, ο ιστολόγος του manifestogr έχει επιτεθεί πολλάκις και επί σειρά μηνών στον κ. Τσαγκαρουσιάνο και στο έντυπό που ο τελευταίος εκδίδει, το LifO. Πολλές από αυτές τις επιθέσεις υπήρξαν χυδαίες κατά τη γνώμη μου (και θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι η χυδαιότητα δεν περιορίζεται στις υβριστικές ή αθυρόστομες εκφράσεις) και όλες φαίνονταν, για όσους από εμάς δεν γνωρίζουμε προσωπικά ούτε τον ένα ούτε τον άλλο κύριο, απρόκλητες και ακατανόητες.
2. Ο εκδότης της LifO, κ. Τσαγκαρουσιάνος, γράφει ένα εντιτόριαλ όπου προσάπτει στον κ. Γαλάνη, δημοσιογράφο του Βήματος, ότι μέσω του ιστολογίου του, manifestogr, έχει κατ΄επανάληψη επιτεθεί χυδαία στον Τσαγκαρουσιάνο.
3. Ο ιστολόγος manifestogr δηλώνει, μέσω του ιστολογίου του, ότι ο κ. Γαλάνης απελύθη από το Βήμα εξαιτίας όσων έγραψεο κ. Τσαγκαρουσιάνος.
4. Σύσσωμη σχεδόν η μπλογκόσφαιρα γράφει πύρινα ιστολογήματα όπου κατακεραυνώνει και συχνά βρίζει τον κ. Τσαγκαρουσιάνο και το lifO, διότι, ισχυρίζονται, εξαιτίας του ένας άνθρωπος έχασε τη δουλειά του. Η σύνδεση των γραπτών του κ. Τσαγκαρουσιάνου και της απόλυσης γίνεται αυτόματα. Η απόλυση επισκιάζει την ουσία του ζητήματος (αν δηλαδή ένας ιστολόγος δικαιούται να επιτίθεται εμμονικά σε κάποιον επί μήνες χωρίς ούτε καν να λαμβάνει μία απάντηση). Το “γεγονός” της απόλυσης θέτει εκ προοιμίου τον κ. Τσαγκαρουσιάνο εν αδίκω και διασφαλίζει τσουνάμια κύματα συμπαράστασης προς τον κ. Γαλάνη και τον ιστολόγο manifestogr.
5. Ο ιστολόγος manifestogr επιτίθεται εναντίον όσων ιστολόγων δεν προέβησαν σε δημόσια δήλωση συμπαθείας προς τον απολυθέντα και καταδίκης του Τσαγκαρουσιάνου.
6. Η εφημερίδα Βήμα, της οποίας το όνομα έχει εμπλακεί από το manifestogr σε αυτήν την υπόθεση, δεν σχολιάζει.
7. Ο ιστολόγος manifestogr δηλώνει δια του ιστολογίου του ότι ο κ. Γαλάνης δεν απολύθηκε.
8. Οι εξαιρετικά ευάριθμοι πολυάριθμοι [δείτε τη διόρθωση του Ερανιστού στα σχόλια] ιστολόγοι οι οποίοι στήριξαν στο θέμα της απόλυσης όλη τους την δημόσια απόρριψη και συχνά χυδαιολογία εναντίον του Τσαγκαρουσιάνου σιωπούν. Κανείς δεν γράφει ότι εξαπατήθηκε, ότι έγραψε πολλές εν πολλοίς άδικες βρωμιές βασισμένος σε ένα ψέμμα.
9. Η εφημερίδα Βήμα, της οποίας το όνομα έχει εμπλακεί από το manifestogr σε αυτήν την υπόθεση, εξακολουθεί να μην σχολιάζει.
10. Ο κ. Τσαγκαρουσιάνος ανοίγει ένα blog στον δικτυακό τόπο του LifO, όπου δημοσιεύει ένα κείμενο που περιέχει, ανάμεσα σε αλήθειες (π.χ.: το ουσιώδες έιναι οτι η “αριστερή” ευαισθησία τους λειτουργεί στον αυτόματο: βάζουν τον εργαζόμενο πάνω απο την χυδαιότητά του και την πολιτική ορθότητα πάνω απο την νοσηρότητα), και εκφραστικές παρεκτροπές στα όρια της χυδαιότητας. Δηλαδή, ο κ. Τσαγκαρουσιάνος δεν αντιστέκεται στον πειρασμό να απαντήσει, αυτή τη φορά, στην ίδια γλώσσα που από καιρό χρησιμοποιούν οι … επικριτές του. Λάθος, κατά τη γνώμη μου, αλλά ανθρωπίνως κατανοητό.
11. Το “ολίσθημα” αυτό του κ. Τσαγκαρουσιάνου δίνει, επιτέλους, στους ιστολόγους το άλλοθι που χρειάζονταν. “Να, βλέπετε τί χυδαίος είναι;” σκούζουν, εξακολουθώντας να μην αναφέρονται στην εξαπάτησή τους και στα κείμενα που έγραφαν εναντίον του κ. Τσαγκαρουσιάνου και των εκδοτών και δημοσιογράφων συλλήβδην. Είναι βέβαιο ότι αν υπήρχαν κάποιοι με τσίπα, οι οποίοι σκέφτονταν να βγουν και να πουν “συγγνώμη για όσα έγραψα – εξαπατήθηκα”, εισέπραξαν με πολλή ανακούφιση το “ολίσθημα”, διότι πλέον θεωρούν ότι νομιμοποιούνται να βρίζουν τον Τσαγκαρουσιάνο, είτε απελύθη ο κ. Γαλάνης, είτε όχι.

Το ένα καινούριο σε αυτήν την ιστορία είναι η μαζικότητα της αντίδρασης των ιστολόγων, την οποία εξασφάλισε και, πιστεύω, υπαγόρευσε η ανακοίνωση του manifestogr περί της απόλυσης. Ακόμη και ιστολόγοι οι οποίοι συνήθως είναι πιο προσεκτικοί, και τους οποίους προσωπικά εκτιμώ, έγραψαν πράγματα απαράδεκτα και χυδαία, μόνο και μόνο από “αλληλεγγύη” προς έναν άνθρωπο που πίστευαν ότι έχασε τη δουλειά του. Και δυστυχώς, ακόμη και όταν αποκαλύφθηκε ότι δεν έχασε τη δουλειά του ο άνθρωπος αυτός, οι εν λόγω ιστολόγοι δεν μίλησαν.

Το άλλο καινούριο είναι η ευθεία εμπλοκή συγκεκριμένων και κατονομασμένων “συμβατικών μέσων” σε αυτή την ιστορία. Εννοώ, βεβαίως, το Βήμα, το οποίο διασύρεται ως υποχείριο του κ. Τσαγκαρουσιάνου, αλλά δεν αντιδρά. Ίσως επειδή κανείς δεν απείλησε, όπως θα περίμενε οποιοσδήποτε καλόπιστος, να σταματήσει να το διαβάζει λόγω της υποτιθέμενης άδικης απόλυσης – αντίθετα, πολλοί εδήλωσαν ότι δεν θα ξαναδιαβάσουν το … LifO.

Κάποιοι υπαινίσσονται ότι πίσω από αυτή την ιστορία κρύβονται εκδοτικά συμφέροντα και ότι ο ιστολόγος που δημιούργησε το θέμα, και άλλοι που συνέχονται, είναι ενεργούμενα μεγαλοεκδοτών. Δεν το πιστεύω. Η σφαίρα της συνωμοσιολογίας μου φαινόταν πάντα φτηνή. Και δεν πιστεύω ότι οι μεγαλοεκδότες των “συμβατικών μέσων” έχουν τόσο φοβηθεί μπροστά στη …δημοτικότητα ή την …αξία των ιστολογίων, ώστε να απεργάζονται σχέδια μανουρέματος! Γελοιότητες! Πιο πιθανό είναι να υπάρχει πίσω από αυτή τη βρωμισιά κάποια εμπάθεια, εχθρότητα ή φόβος απέναντι στα διάφορα freepress και οι “αθώοι” ιστολόγοι να έχουν συρθεί, μέσω όλων αυτών των φτηνών κόλπων, σε έναν πόλεμο όντως μεγάλων συμφερόντων εναντίον μίας όντως καινούριας και απειλητικής (λόγω του δωρεάν, αν μη τι άλλο) παρουσίας στο χώρο των μέσων ενημέρωσης.

Ο ίδιος ο manifestogr φαίνεται να πιστεύει ότι όλη αυτή η ιστορία περί την απόλυση αποτελεί ένα είδος διαδικτυακού έργου τέχνης και ότι πέτυχε το σκοπό του: να καταδείξει ότι άλλο ιστολογική και άλλο πραγματική ταυτότητα, ότι ο ιστολόγος είναι μία “καλλιτεχνική” περσόνα και όχι ένας άνθρωπος που ζει ανάμεσά μας. Ως πρός αυτή τη διάκριση, θα μπορούσα και να συμφωνήσω μαζί του. Αλλά η διάκριση δεν μπορεί να γίνεται επιλεκτικά. Ή διαχωρίζει κανείς πάντα τη διαδικτυακή από την πραγματική του ταυτότητα και παίζει στο διαδίκτυο ένα διαδικτυακό παιχνίδι και εκτός αυτού ένα πραγματικό παιχνίδι, ή ανακατεύει τα πράγματα και τις ταυτότητες όπως τον βολεύει κάθε φορά. Ο manifestogr είναι σαφές ότι πράττει το δεύτερο, όχι μόνο ως προς τον εαυτό του αλλά και ως προς τους άλλους: επινοεί ένα δήθεν πραγματικό περιστατικό που συνέβη στην εξωδιαδικτυακή του ταυτότητα για να το εκμεταλλευθεί ως ιστολόγος, εμφανίζεται πότε ως Γαλάνης και πότε ως manifesto, δηλώνει ότι γνωρίζει την πραγματική ταυτότητα άλλων ιστολόγων, τους οποίους εν συνεχεία λοιδωρεί, και εμπλέκει στο ιστολόγιό του εντελώς πραγματικούς ανθρώπους και οργανισμούς, στους οποίους καταμαρτυρεί αίσχη που δεν έγιναν.

Είναι προφανές ότι στο παιχνίδι αυτό, που πιθανότατα θα ασχημύνει ακόμη περισσότερο, λείπει οποιαδήποτε αίσθηση ηθικής ή δικαιοσύνης. Για ένα ακόμη βρώμικο παιχνίδι πρόκειται, από αυτά που έχουν παιχθεί πολλές φορές στο χώρο των “συμβατικών μέσων”. Μόνο που τα τελευταία γνωρίζουν πώς ακριβώς θα ποδηγετήσουν και για ποιο σκοπό – χρόνια γαρ στο κουρμπέτι.

Το όφελος που προσωπικά αποκόμισα από αυτήν την ιστορία είναι ότι μου απέδειξε πως είναι λάθος να ασχολούμαι με τους βρωμερούς. Το παρόν ιστολόγιο διακόπτει οριστικά από σήμερα την όποια σχέση είχε με την ιστολογική κοινότητα (βλ. fascio ή συμμορία). Δεν πρόκειται να ξαναδιαβάσω τις βρωμιές τους, ούτε να τις σχολιάσω. Δεν πρόκειται να ασχοληθώ ξανά με όσα γράφει ο κάθε blogger για άλλους bloggers, διότι δεν αισθάνομαι μέλος αυτής της κοινότητας καθόλου. Τα “ιστολογικά” θα συνεχίσουν μόνον όσο αφορά την αγωνία της δικής μου γραφής, δεν θα ξαναναφερθούν σε άλλους ιστολόγους.

Ο George Le Nonce έχει πολλά πράγματα να κάνει, πολλά ακόμη να γράψει για χάρη όσων απολαμβάνουν τα κείμενά του. Ο σχολιασμός των βρωμισιών σταματά εδώ.