He laughed like an irresponsible foetus

‘Εχω ξαναγράψει πως η λεγόμενη ιστολογική “κοινότητα” στην Ελλάδα είναι ένα ιδιότυπο fascio. Ως συνήθως, κάποιοι επέλεξαν να μην καταλάβουν τί έλεγα. “Α,” έσκουξαν, “μας λέει φασίστες ο παλιοελιτιστής, ποιός νομίζει ότι είναι”.

Αν και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ουκ ολίγες εκδηλώσεις του εν λόγω fascio είναι φασιστικές, η ίδια η λέξη fascio, όπως μας πληροφορούν τα λεξικά, εννοεί μία πρωτόγονη ένωση/συντεχνία η οποία παλεύει για τα συμφέροντά της με κάθε μέσο. Βεβαίως, τα fasci της Σικελίας του τέλους του δέκατου ένατου αιώνα αποτελούνταν κυρίως από χωρικούς και εργάτες των οποίων τα συμφέροντα πράγματι απειλούνταν, ενώ το fascio των Ελλήνων ιστολόγων θα έπρεπε να βρει ποια είναι αυτά τα κοινά συμφέροντα τα οποία το προσδιορίζουν και τα οποία το παρωθούν σε μαζικές εκδηλώσεις όλο και συχνότερα.

Εδώ εντοπίζω την ιδιοτυπία του εν λόγω fascio: δεν υπάρχουν συμφέροντα τα οποία το συνέχουν, δεν υπάρχει κοινός παρονομαστής, δεν υπάρχει κοινή συνείδηση.

Δύο πράγματα μόνο μου φαίνεται ότι συνέχουν αυτό το ιδιότυπο fascio, και αυτά είναι μάλλον ασυνήθιστα ως συνεκτικά στοιχεία μίας “κοινότητας”:

• η τρέλα του μεγαλείου, δηλαδή η πεποίθηση ότι τα μέλη του είναι υπεράνω όλων, καλύτερα όλων, ότι το fascio είναι βαθύτατα επαναστατικό και οι συντεταγμένες εξουσίες δεν έχουν άλλη σκέψη παρά πώς να το καταστείλουν, διότι δήθεν το … φοβούνται
• η απαίτηση της επιβολής μιας πρωτάκουστης ασυλίας, κατά την οποία να μπορούν τα μέλη του να γράφουν ό,τι θέλουν, με όποιον τρόπο θέλουν, χωρίς στοιχειώδη σεβασμό για κανέναν και για τίποτα, λοιδορώντας, συκοφαντώντας, εμπαίζοντας, χωρίς να είναι υπόλογα σε κανέναν και χωρίς ποτέ να τιμωρούνται για τίποτα

Ως γνωστόν, βρίσκομαι και ο ίδιος, εδώ και αρκετό καιρό, στο χώρο όπου, όπως πολύ ορθά περιγράφει η Μιραντολίνα, ξερνοβολάει δηλητήριο ο άπατος, με το συμπάθειο, που έχουν για στόμα τα μέλη του fascio. Με έχουν αποκαλέσει, χωρίς να με γνωρίζουν, πράκτορα εκδοτικών συγκροτημάτων, παιδεραστή, ομοφοβικό, και άλλα ων ουκ έστι αριθμός. Έχουν αναδημοσιεύσει, με μικρές αλλά σημαίνουσες παραλλαγές, κείμενά μου και εν συνεχεία με έχουν λοιδωρήσει με βάση ακριβώς αυτές τις παραλλαγές. Για παράδειγμα, ένα παλαιό μου κείμενο σατιρικού περιεχομένου, με τίτλο “Λαϊκό Δικαστήριο”, το οποίο ξεφώνιζε διάσημους ομοφυλόφιλους που έχουν πάρει σαφή θέση εναντίον των ομοφυλόφιλων και των αιτημάτων τους, όπου όμως δεν αναφέρονταν τα ονόματα των “κατηγορουμένων”, παρουσιάζεται κάθε τρεις και λίγο σε ένα από τα ιστολόγια που συνεχώς με βρίζουν με την υπόνοια ότι εγώ έγραφα ονόματα, τα οποία ο αναδημοσιευτής παραλείπει από σεβασμό! Εν συνεχεία εγκαλούμαι για κιτρινισμό διότι ξεφώνισα τους ανθρώπους αυτούς ως εάν είχα πει τα ονόματά τους!

Τελευταία παρατήρησαν ότι έχω διαγράψει, μεταξύ άλλων, και αυτό το κείμενο και διαδίδουν πλέον, στα πλαίσια της τρέλας του μεγαλείου, ότι … τους φοβήθηκα, αποσιωπώντας βέβαια ότι εδώ και δύο μήνες έχω επιδοθεί σε ένα “καθάρισμα” του ιστολογίου μου από κείμενα που δεν συμφωνούν με το ύφος στο οποίο έχω καταλήξει και αποσιωπώντας επίσης ότι τη διαγραφή των κειμένων αυτών την είχα προαναγγείλει προ τουλάχιστον πέντε μηνών, οπότε τα τοποθέτησα στην κατηγορία “παλαιά και ανάξια” την οποία έσβησα συλλήβδην. [Πάντως, όσο αφορά το Λαϊκό Δικαστήριο, ας ξεκαθαρίσω εδώ ότι το έσβησα απλώς διότι επαναλάμβανε πράγματα που έχω πει με περισσότερη επιτυχία και ευθυβολία σε άλλο μου, παλαιότερο, ιστολόγημα.]

Αυτά είναι λίγα μόνο από τα σκατά και τα εμέσματα που έχουν εκτοξευθεί, και εξακολουθούν να εκτοξεύονται, εναντίον μου. Εύκολα μπορεί κανείς να βρει και πολλά άλλα. Εγώ, όμως, είμαι απλώς μία διαδικτυακή persona, ένας άγνωστος, που είτε με λένε George Le Nonce είτε Γεώργιο Βουρδάμπαχη δεν έχει καμία σημασία, γιατί το πραγματικό μου όνομα και η πραγματική μου ιδιότητα δεν έχουν καμία απολύτως διασημότητα και καμία αναγνωρισιμότητα.

Αντίστοιχα, και δυσωδέστερα, σκατά και εμέσματα εκτοξεύονται, ωστόσο, και εναντίον ανθρώπων με όνομα γνωστό στη δημοσιογραφική πιάτσα, όπως ο ANemos, η Μιραντολίνα, ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος και ο Κώστας Γιαννακίδης. Στην περίπτωση του τελευταίου, όταν τόλμησε να γράψει ένα άρθρο για τα blogs που δεν ήταν αρεστό στα μέλη του fascio, κάποιοι από αυτούς που τώρα κόπτονται για το δικαίωμα στην εργασία, ζητούσαν την κεφαλή του επί πίνακι και απαιτούσαν από τον εργοδότη του να τον απολύσει.

Η ελευθερία του λόγου, λοιπόν, την οποία επικαλούνται, είναι μία πραγματικά ενδιαφέρουσα διαστροφή και μετάλλαξη της έννοιας. Με λίγα λόγια, θέλουν να είναι οι ίδιοι ελεύθεροι να βρίζουν και να συκοφαντούν επειδή είναι bloggers. Αν, όμως, τολμήσει κάποιος (π.χ. ο Γιαννακίδης) να γράψει σε δημόσιο χώρο (π.χ. σε μία εφημερίδα) το αυτονόητο, ότι δηλαδή τα blogs δεν είναι, στο σύνολό τους, ό,τι καλύτερο, ωραιότερο, επαναστατικότερο έχει γραφτεί ποτέ, τότε οι ίδιοι υπερασπιστές της ελευθερίας του λόγου αρχίζουν τα βρισίδια, τις συκοφαντίες, τις απειλές και τις προτροπές προς τον εργοδότη του … τολμητία να τον απολύσει!

Ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος είναι γνωστό ότι έχει υποστηρίξει τα blogs τόσο στη στήλη του στην Ελευθεροτυπία του Σαββάτου όσο και μέσω του εντύπου που ο ίδιος εκδίδει. Θα περίμενε κανείς, επομένως, ότι το fascio των ιστολόγων θα εκτιμούσε την υποστήριξη. Δεν είμαι βέβαια τόσο αφελής ώστε να πιστεύω ότι θα τον επαινούσε κιόλας, αλλά ομολογώ πως όταν πρωτομπήκα σε αυτό το χώρο περίμενα ότι τουλάχιστον δεν θα τον έβριζαν τα μέλη του fascio! Δεν είχα καταλάβει ακόμη με ποια ηθική λειτουργούν…

Τον καιρό εκείνο, υπήρχε στο LifO η στήλη Best of Blogs όπου εμφανίζονταν κάθε εβδομάδα ανθολογημένα κάποια από τα καλύτερα, κατά την άποψη των συντακτών, ιστολόγια. Ούτε η εφημερίδα ούτε ο ίδιος ο Τσαγκαρουσιάνος είχαν εκφράσει άποψη αρνητική ή απορριπτική των Ελληνικών ιστολογίων. Παρά όλα αυτά, ήδη αφθονούσαν, σε συγκεκριμένα ιστολόγια, οι βρισιές και οι λοιδωρίες εναντίον και του LifO και του Τσαγκαρουσιάνου. Ακόμη και κάποιοι των οποίων είχαν προβληθεί τα ιστολόγια μέσω του LifO έμπαιναν στο βρωμερό χορό, ζητώντας τα ρέστα γιατί τους αναδημοσίευσε χωρίς την άδειά τους(!)

Folie de grandeur, θυμάμαι είχα σκεφτεί, θα τους περάσει! Αλλά όχι απλώς δεν τους πέρασε, γίνονταν και όλο και πιο χυδαίοι στις καθημερινές σχεδόν επιθέσεις τους εναντίον του.

Κάποια στιγμή, ο Τσαγκαρουσιάνος αντέδρασε μιλώντας για τη bitchiness των blogs. Είχε δίκαιο, βεβαίως. Έκτοτε, καθήκον κάθε νομοταγούς μέλους του fascio έγινε το να βρίζει, δοθείσης ή μη ευκαιρίας, τον Τσαγκαρουσιάνο και το LifO. Είναι γνωστή η τακτική: σφυροκόπα, σφυροκόπα, όλο και κάτι θα μείνει.

Προχθές ο Τσαγκαρουσιάνος κατονόμασε κάποιους από τους ανθρώπους που θεωρούν ότι μπορούν να βρίζουν όποιον θέλουν όσο θέλουν με όποιον τρόπο θέλουν. Εξέφρασε μία άποψη για αυτούς και τα γραπτά τους σε τόνο, σημειωτέον, πολύ πιο κόσμιο από τον τόνο που εκείνοι, από καιρό, χρησιμοποιούν εναντίον του. Δεν αποκάλυψε κανενός την ταυτότητα: αντίθετα με όσα τσιρίζει το fascio, την πραγματική του ταυτότητα, την ιδιότητά του και το τηλέφωνό του ακόμη τα είχε αποκαλύψει ο ίδιος ο μανιφέστος πολλές φορές. Ούτε ζήτησε κανενός την κεφαλή επί πίνακι, όπως ζητούσε το fascio την κεφαλή του Γιαννακίδη.

Εν συνεχεία, ο κ. Γαλάνης μας ανακοίνωσε, μέσω του ιστολογίου του, ότι απολύθηκε και ότι ο λόγος της απόλυσής του σχετίζεται με όσα του καταμαρτυρεί ο Τσαγκαρουσιάνος. Αυτομάτως, το fascio αντέδρασε με τρομακτική ομοφωνία: “ο Τσαγκαρουσιάνος φροντίζει να απολυθεί δημοσιογράφος,” έσκουξε.

Αλλά δεν ήταν ο Τσαγκαρουσιάνος ο εργοδότης του δημοσιογράφου. Ούτε ζήτησε ο Τσαγκαρουσιάνος την απόλυσή του. Ο Τσαγκαρουσιάνος έψεξε τον κ. Γαλάνη για αυτά που ο ίδιος, και πολλοί άλλοι, εμού συμπεριλαμβανομένου, θεωρούμε συκοφαντικά και χυδαία ιστολογήματα εναντίον του. Και το έπραξε μετά από πολλούς μήνες σιωπής και ανοχής.

Το fascio, όμως, είπαμε, απαιτεί ασυλία. Και απαιτεί την απαγόρευση της έκφρασης της αντίθετης άποψης (π.χ. του Γιαννακίδη ή του Τσαγκαρουσιάνου). Αν αντίθετη άποψη εκφρασθεί, το fascio μετέρχεται όλων των γκαιμπελικών μέσων που γνωρίζει καλά και ανασυνθέτει την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι απλώς:

• Εδώ και πολλούς μήνες, ένα από τα προσφιλέστερα θέματα κάποιων ιστολόγων ήταν το θάψιμο και ο εξευτελισμός του Τσαγκαρουσιάνου και του εντύπου του.
• Ο Τσαγκαρουσιάνος προσπάθησε να αμυνθεί, με πολλή καθυστέρηση, στη χυδαιότητα με την οποία του επετίθεντο, δημοσιεύοντας ένα editorial στο έντυπό του.
• Κατά τα λεγόμενα του κ. Γαλάνη, η εφημερίδα του τον απέλυσε επειδή θεωρεί ότι αμαυρώνει το κύρος της.

Η διαστροφή είναι: ο Τσαγκαρουσιάνος φρόντισε να χάσει τη δουλειά του ένας δημοσιογράφος. Από κει και πέρα, η συνωμοσιολογία αναλαμβάνει να μας πείσει ότι έτσι είναι. Αλλά αν πράγματι ο Τσαγκαρουσιάνος είχε τη δυνατότητα και την πρόθεση να κάνει κάτι τέτοιο (και προσωπικά δεν πιστεύω ότι είχε ούτε την δυνατότητα ούτε την πρόθεση), γιατί να μην δράσει υπογείως και να εξασφαλίσει την απόλυση των “κακών” αντί να κάθεται να γράφει editorial και να εκτίθεται;

Αντιστοίχως: αν το Έψιλον είχε απολύσει τον Γιαννακίδη, όπως ζητούσαν πολλοί bloggers, όταν δημοσιεύθηκε το κείμενό του για τα blogs, θα νομιμοποιείτο ο Γιαννακίδης και οι υποστηρικτές του να αποδίδουν την απόλυσή του στους bloggers που τη ζήτησαν; Η δική μου απάντηση είναι σαφώς όχι. Την ευθύνη θα την είχε ο εργοδότης του Γιαννακίδη: αν αυτός έκρινε ότι πράγματι ο δημοσιογράφος δεν έκανε καλά τη δουλειά του, υπήρξε αδικαιολόγητα εμπαθής, χυδαίος, και ούτω καθεξής, θα τον απέλυε – όχι επειδή το ζήτησαν (και το ζήτησαν σε αυτή την περίπτωση) οι bloggers.

Αυτού του είδους είναι η ελευθερία του λόγου την οποία υπερασπίζονται: η ελευθερία που τους επιτρέπει να ζητούν απολύσεις δημοσιογράφων που δεν συντάσσονται μαζί τους από τη μία μεριά και να σκούζουν επειδή ο Τσαγκαρουσιάνος επιτέλους αμύνθηκε στη χυδαιότητα από την άλλη. Η ελευθερία που τους επιτρέπει να χυδαιολογούν καθημερινά αλλά απαγορεύει την αντίθετη άποψη.

Αλλά, ευτυχώς, τα ιστολόγια δεν τα γράφουν ανεύθυνα έμβρυα. Τα γράφουν άνθρωποι οι οποίοι κάποτε θα πρέπει να αντιληφθούν ότι δεν τους δόθηκε καμία ασυλία μόνο και μόνο επειδή γράφουν blog. Και ότι η ελευθερία, όπως και η χυδαιότητα, έχει κάποιο τίμημα.