ξεφτίλα μοναξιά ἀπελπισία κι ἀνάποδα

Το καταραμένο καλοκαίρι δεν λέει να φύγει, αν και η χειμερινή ώρα θα αποκατασταθεί μεθαύριο.

Προφανώς, θα φταίει ο καιρός για όλα αυτά τα σαπισμένα μυαλά που με κυνηγάνε. Τα βλέπω όπου και αν κοιτάξω. Μοιάζουν με παχουλές σκατόμυγες χωρίς φτερά.

“Η χώρα μας έχει μεγάλη ηλιοφάνεια και ζέστη τους περισσότερους μήνες του χρόνου,” λέω. Και προσπαθώ να εξηγήσω αυτά που συμβαίνουν – κυρίως τη νομοταγή σιωπή της πλειοψηφίας ενώπιον του βιασμού της θέλησής της: το αυτάρεσκο χαμόγελο του πρωθυπουργού καθώς πατρονάρει τους εξαθλιωμένους δασκάλους, τη χυδαία οίηση του γιακουμή καθώς επαναλαμβάνει τον αριθμό των νομαρχιών που κατέκτησε η παράταξή του, την αυτοσυγχαρητήρια λάμψη του blogger καθώς καταθέτει τη βαρύνουσα άποψή του, τον τριτοπρόσωπο αυτοκρατορισμό του μάκη καθώς αφιονίζεται για τις επιθέσεις που δήθεν δέχεται ο Δημοσιογράφος, εμένα, εμένα ακόμα που σας ιστορώ…

Σκέφτομαι τη συμφορά του blogger που του χτύπησε την πόρτα η αστυνομία, κατάσχεσε το σκληρό του δίσκο και τον οδήγησε στο κρατητήριο.

Το πιο δυσάρεστο αυτής της νοσηρής ιστορίας είναι πως δεν είναι καθόλου δύσκολο να πιστέψουμε ότι πράγματι συνέβη. Προσπάθησα και χθες να πω ότι είμαστε έτοιμοι, δηλαδή κατάλληλα προετοιμασμένοι, για την καταστολή. Δεν μας εκπλήσσει. Οι μικρές καθημερινές δόσεις καταπάτησης και υποδούλωσης που μας παρέχονται λειτουργούν περίπου ως εμβόλιο: όταν η νόσος επιτεθεί με όλο της το οπλοστάσιο θα είμαστε έτοιμοι από καιρό. Η διαφορά είναι πως δεν θα είμαστε έτοιμοι να την αντιμετωπίσουμε, δεν θα έχουμε αναπτύξει αντισώματα απέναντί της, αντιθέτως θα έχουμε αναπτύξει τους υποδοχείς της και τις συνθήκες που θα διασφαλίσουν τη μακροβιότητά της εις βάρος μας. Το συγκεκριμένο εμβόλιο έχει σκοπό να μας διαποτίσει με τη νόσο αργά και σταθερά, ώστε η τελική επιβολή της να μην προξενήσει κανέναν τρόμο στο ήδη σαπισμένο σύστημα.

Ο πόλεμος αυτός δεν θα χαθεί στα δικαστήρια. Έχει ήδη χαθεί. Η ομοιομορφία, η ομοφωνία, η κοινή ηθική έχουν ήδη εξασφαλίσει την ακύρωση οποιασδήποτε κριτικής, την αδυνατότητα οποιασδήποτε αντίστασης.

Νοσούμε ήδη.

Ακόμη και στα ιστολογήματά μας, όπου εκφράσαμε τον αποτροπιασμό μας για το θλιβερό συμβάν, ομοφωνούμε, εθνικοί και ιουδαίοι.

Θα φταίει, λέω, το παρατεταμένο καλοκαίρι. Οι σακατεμένες σκατόμυγες που ήσαν κάποτε εγκέφαλοι παρακαλούν και αυτές να έρθει ο χειμώνας να τις απαλλάξει από τον πόνο.