πίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο πρόσωπό σας ἐγὼ θὰ ξαφνιάζω τὰ πλήθη

Έλαβα με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο το παρακάτω κείμενο με τίτλο Διαθήκη και υπότιτλο ένα ευσύνοπτο ιστολογικό μονόπρακτο. Ως αποστολέας εμφανίζεται κάποιος georgelenonce@lenonce.com, αλλά η ηλεκτρονική αυτή διεύθυνση ανακάλυψα πως δεν υπάρχει. Προφανώς αυτός που έγραψε το μονόπρακτο και μου το έστειλε ξέρει πολύ περισσότερα για τους υπολογιστές από μένα: μπορεί να εμφανίζει ό,τι θέλει ως αποστολέα των μηνυμάτων του. Καθώς όμως είναι σαφής η πρόθεσή του να δημιουργήσει, χρησιμοποιώντας τις τεχνικές του γνώσεις, την εντύπωση πως το έργο του εγράφη από μένα, το δημοσιεύω εδώ με την παρούσα εισαγωγική επεξήγηση πριν κυκλοφορήσει ψευδεπίγραφα σε άλλους διαδικτυακούς χώρους.

Σαλόνι αποτελούμενο από καναπέδες και πολυθρόνες που γίνονται κρεβάτι, με μια τηλεόραση πολλών ιντσών να παίζει ασταμάτητα reality. Όπου και να κοιτάξεις είναι πεταμένα περιοδικά lifestyle και εφημερίδες τύπου espresso, traffic, θέμα. Μια βιβλιοθήκη 120 ενωμένων εργοστασίων στα αριστερά γεμάτη πολυτελείς τόμους εγκυκλοπαιδειών και ευπώλητα των εκδόσεων modern times. Στα δεξιά, ένα γραφείο, πάνω στο οποίο υπάρχει ένας υπερσύγχρονος υπολογιστής, ένα μπουκάλι ουίσκυ White Sky, και ένα βρώμικο πλαστικό διαφημιστικό τασάκι.

Στην ανατομική πολυθρόνα του γραφείου, μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή, κάθεται ο Ντίμης και καπνίζει. Είναι γύρω στα σαράντα, καλοστεκούμενος έως γοητευτικός, καπνίζει διαρκώς, φορά ένα μαύρο εφαρμοστό φανελάκι και γκρι παντελόνι φόρμας. Συνομιλεί με τον Δήμο, που είναι καθισμένος σε μία από τις πολυθρόνες που γίνονται κρεβάτι, και ξεφυλλίζει ένα τηλεοπτικό περιοδικό. Ο Δήμος είναι γύρω στα πενήντα, φορά ξεβαμμένο τζην, αθλητικά παπούτσια και ένα κίτρινο φούτερ. Καπνίζει επίσης, και πίνει ουίσκυ.

ΝΤΙΜΗΣ: Ρε μαλάκα, είδες τί γράφει πάλι σήμερα ο ψωνισμένος; Δεν καταλαβαίνω, μα το Χριστό, ποιό είναι το πρόβλημά του.

ΔΗΜΟΣ: Για ποιον λες;

ΝΤΙΜΗΣ: Το γνωστό αξιόλογο blogger. Είμαι σίγουρος ότι σε μας αναφέρεται πάλι.

ΔΗΜΟΣ: Μη μου πεις ότι λέει και ονόματα.

ΝΤΙΜΗΣ: Μην είσαι μαλάκας, ποτέ δε λέει ονόματα. Ευτυχώς, γιατί έτσι μπορούμε να κάνουμε ότι αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας και να του την πέφτουμε.

ΔΗΜΟΣ: Σωστά, σκέψου να έλεγε ονόματα και να μην ήταν τα δικά μας. Που, εδώ που τα λέμε, μπορεί και να μας έχει χεσμένους και να μην τα λέει για μας.

ΝΤΙΜΗΣ: Μαλακίες, αγόρι μου, για μας τα λέει. Και αυτό το στυλάκι το υπεράνω και το γράφετε ό,τι θέλετε, εγώ δεν ασχολούμαι, το ξέρουμε καλά. Ασχολείται και παρα-ασχολείται. Να δεις, ώς και μυθιστόρημα θα μας κάνει!

ΔΗΜΟΣ: Εγώ προτιμώ σήριαλ. Να σε βάλει να ρίχνεις και κανένα ντους σαν τον Παπακαλιάτη, μωρό μου, με τα μπικικίνια σου να κρέμονται. Γουστάρω.

ΝΤΙΜΗΣ: Ναι, αλλά έχει καιρό να κάνει μεταμπλόγκινγκ. Κάπως πρέπει να τον τσιγκλίσουμε, κάτι να γράψουμε, κάποια αφορμή να βρούμε.

Ο Δημήτρης σηκώνεται και πηγαίνει στο γραφείο του Ντίμη, κουβαλώντας μια σπαστή καρέκλα. Κάθεται ακριβώς δίπλα στον Ντίμη, μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, και γεμίζει το ποτήρι του με White Sky. Κατά τη διάρκεια της κουβέντας, πότε ο ένας πότε ο άλλος, κλικάρουν σε κάτι, σταματάνε για δύο τρία δευτερόλεπτα, κοιτάνε την οθόνη, συνεχίζουν.

ΝΤΙΜΗΣ: Το πρόβλημα είναι ότι τελευταία δε λέει ούτε τα ονόματα αυτών που συμπαθεί. Τρέχα γύρευε, δηλαδή, σε ποιον να την πέσουμε…

ΔΗΜΟΣ: Εντάξει, ρε Ντίμη, ονόματα μπορεί να μη λέει αλλά όλο και κάποιο καινούριο φυντάνι προσθέτει στα “αγαπημένα” του. Άσε που και οι αγαπημένοι του, τώρα τελευταία, δεν διστάζουν να γράφουν υπέρ του δεξιά και αριστερά. Εύκολα τους βρίσκεις.

ΝΤΙΜΗΣ: Εύκολα τους βρίσκω εγώ και εσύ. Αλλά υπάρχουνε και αυτοί που δεν σκαμπάζουν. Δεν είναι κι εύκολο, πια, με τόσες κλίκες στη μπλογκόσφαιρα…

ΔΗΜΟΣ: Έλα, ρε μαλάκα, μεταξύ μας, τώρα δεν είναι ανάγκη να το παίζουμε. Η κλίκα είμαστε εμείς. Οι άλλοι ομαδοποιούνται και ξε-ομαδοποιούνται όλη την ώρα. Μόνο εμείς έχουμε μείνει πιστοί στην κλίκα μας.

ΝΤΙΜΗΣ: Πόσα χρόνια, έ; Θυμάσαι τότε που παίζαμε όλα τα τσατ στα δάχτυλα του ενός χεριού; Τουλάχιστον δέκα παράθυρα είχα την κάθε στιγμή με δέκα διαφορετικά nick.

ΔΗΜΟΣ: Ωραίες εποχές, μανούρες άψογες!

ΝΤΙΜΗΣ: Το θέμα είναι τώρα τί κάνουμε. Έχουμε καταντήσει να γράφουμε δήθεν ο ένας εναντίον του άλλου και πάλι δεν φαίνεται να τραβάει ο κόσμος όπως παλιά.

ΔΗΜΟΣ: ΟΚ, ας ξεκινήσουμε με τα παλιά. Πού ήτανε που έγραφε για κάτι έσκορτ που καλούσε στο σπίτι του; Να κράξουμε ότι μόνο άμα πληρώνει μπορεί να γαμήσει.

ΝΤΙΜΗΣ: Δεν το έλεγε καθαρά, όμως. Έλεγε ότι έκανε παρτούζες με τον γκόμενο, υποτίθεται, αλλά δεν έλεγε καθαρά ότι ήτανε βίζιτες οι τρίτοι.

ΔΗΜΟΣ: Και τί σημασία έχει, ρε μαλάκα; Ποιός θυμάται τί έγραφε; Εγώ έγραφα τότε δεξιά και αριστερά ότι πληρώνει βίζιτες, αυτό θα θυμάται ο κόσμος. Σαν πρωτάρα κάνεις. Το θέμα δεν είναι τί λέει ο αξιόλογος: εμείς μπορούμε πάντα να παρουσιάσουμε ότι λέει αυτά που μας βολεύει. Παλιά μου τέχνη κόσκινο.

ΝΤΙΜΗΣ: Δεν ξέρω, κάπως φτηνό μου φαίνεται να λέμε τέτοια. Αφού το έχουμε παίξει τιμητές και υπεράνω, ότι εμείς θυμώνουμε που δεν έχει gay συνείδηση, που γράφει εναντίον του gay pride, που κιτρινίζει και ξεφωνίζει διάσημους…

ΔΗΜΟΣ: Πάλι τα ίδια, μωρή μιξοπαρθένα; Μεταξύ μας είμαστε. Σε ξέρω και με ξέρεις, μην τρελαθούμε κιόλας. Πάντως, τότε που τον έκραζες ότι μιλάει για τους gay στο θηλυκό πολύ είχα γελάσει! Και μετά, που κατάγγελνες ότι ρίχνει νερό στο μύλο των εκδοτικών συγκροτημάτων – άψογος! Έ, μη μου το παίζεις τώρα ότι δεν θέλεις να ξεπέσεις στη φτήνεια γιατί θα σε κράξω κι εσένα για αξιόλογο!

ΝΤΙΜΗΣ: Ώπα – κοίτα εδώ! Ο άλλος αξιόλογος λέει για έναν συγγραφέα. Πολύ κουλτούρα βρε αδερφάκι μου!

ΔΗΜΟΣ: Εμάς θα θάβει, υπογείως, βέβαια, όπως ο άλλος. Μην τα πιστεύεις αυτά με τους συγγραφείς. Είναι όπως και όταν εμείς κοπτόμαστε, δήθεν, για την ηθική της μπλογκόσφαιρας. Άλλο εννοεί.

ΝΤΙΜΗΣ: Ναι, ρε μαλάκα, αλλά να μη φανούμε και αμόρφωτοι. Κάτσε να τον ψάξω το συγγραφέα στο Wiki. Πρώτη φορά τον ακούω.

ΔΗΜΟΣ: Ωραίος!

Μελετάνε και οι δύο για μερικά δευτερόλεπτα τη σελίδα που έχουν ανοίξει στη Wikipedia, βγάζοντας επιφωνήματα.

ΝΤΙΜΗΣ: Θαύμα! Λοιπόν, ο αξιόλογος νούμερο δύο έκανε λάθος τις χρονολογίες. Πάμε να σχολιάσουμε και να του την πέσουμε ότι δεν ξέρει τί του γίνεται!

ΔΗΜΟΣ: Κάτσε ρε μαλάκα, αν η wikipedia τα λέει λάθος, τί κάνουμε; Μη γίνουμε ρεζίλι.

ΝΤΙΜΗΣ: Σωστά. Για διασταύρωσέ το λίγο στη δομή. Να, εδώ δίπλα είναι οι εγκυκλοπαίδειες. Εγώ εν τω μεταξύ θα ρίξω κανένα σχόλιο να λέω ότι μόνο πληρωμένοι γαμιούνται με τον αξιόλογο νούμερο ένα.

Ο Δήμος σηκώνεται, πηγαίνει στη βιβλιοθήκη και κατεβάζει έναν τόμο της Δομής, τον οποίο μελετά όρθιος, ενώ ο Ντίμης κάτι πληκτρολογεί.

ΔΗΜΟΣ: Σωστά τα λέει η wiki. Τρέχα να την πέσουμε.

ΝΤΙΜΗΣ: Πώς την πάτησε έτσι, ρε μαλάκα, αυτός το παίζει και καλά, πολύ υψηλή κουλτούρα!

ΝΤΙΜΗΣ: Πω, ρε μαλάκα. Την πατήσαμε. Το είδε άλλος το λάθος πρώτος και του τη λέει, αλλά ευγενικά.

ΔΗΜΟΣ: Ε, και τί έγινε; Θα γράψουμε κι εμείς τα δικά μας. Να μη σου πω καλύτερα που του την είπε ο άλλος, γιατί φαίνεται να του την πέφτουνε και οι πιο σοβαροί. Θα γράψω τώρα κι εγώ το κατιτίς μου, θα ρίξω και καμιά σπόντα για τον άλλο αξιόλογο και μιά χαρά.

ΝΤΙΜΗΣ: Λες να τσιμπήσει ο άλλος;

ΔΗΜΟΣ: Σίγουρα! Μέχρι μυθιστόρημα, θα γράψει, είπαμε.

ΝΤΙΜΗΣ: Έ, όχι και μυθιστόρημα, χρυσή μου, σκετς για επιθεώρηση.

ΔΗΜΟΣ: Ναι, ναι, επιθεώρηση για τα θέατρα της ντροπής – ξέρεις, αυτά στην Αλέξάνδρας.

ΝΤΙΜΗΣ: Όχι, ρε, στην Ιπποκράτους είναι.

ΔΗΜΟΣ: Γουατέβερ. Βέβαια, αυτός θα νομίζει ότι είναι ο Πίντερ.

ΝΤΙΜΗΣ: Τουλάχιστον. Η καλύτερή μας, να τον κράξουμε λίγο ακόμη.

ΔΗΜΟΣ: Να πούμε όμως και ότι κανείς δεν τον γουστάρει και ότι πληρώνει για σεξ. Αυτό τον πειράζει πιο πολύ.

ΝΤΙΜΗΣ: Και εσύ πού το ξέρεις;

ΔΗΜΟΣ: Ε, χωριό που φαίνεται… Έβαλε, και καλά, στο προφίλ του κάτι σχετικό που επιμένει ότι έχει μόνιμο γκόμενο οχτακόσια χρόνια. Και μην ξεχνάς που είχε γράψει προ καιρού εναντίον των gay που πληρώνουν τσόλια – θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει.

ΝΤΙΜΗΣ: Αυτό εναντίον μας δεν το είχε γράψει, ρε μαλάκα;

ΔΗΜΟΣ: Μη λες μαλακίες μεταξύ μας! Πού ξέρει αυτός αν παιρνόμαστε με τσόλια ή όχι; Εμείς είχαμε πει ότι το έγραψε για μας, για να κάνουμε μανούρα!

ΝΤΙΜΗΣ: Α, ναι, δίκιο έχεις.

ΔΗΜΟΣ: Λοιπόν, γράψε στο blog σου ότι είναι κακόγουστος, ότι μόνο άμα πληρώσει του κάθονται και ότι αυτοί που πληρώνει είναι και άσχημοι.

ΝΤΙΜΗΣ: Δεν ταιριάζει, ρε μαλάκα, αφού άλλον θάβω σήμερα.

ΔΗΜΟΣ: Ταιριάζει, ταιριάζει – γράψτο έτσι κι αλλιώς.

Ο Ντίμης πληκτρολογεί χαμογελαστός, ενώ ο Δήμος παρακολουθεί πάνω από τον ώμο του και τον ενθαρρύνει.

ΔΗΜΟΣ: Ωραία, τρέχα τώρα και στου αλλουνού να δούμε αν μου απάντησε.

ΝΤΙΜΗΣ: ΟΚ. Ώπα. Το έσβησε!

ΔΗΜΟΣ: Δεν το πιστεύω!

ΝΤΙΜΗΣ! Ναι, ρε μαλάκα, το έσβησε και το δικό σου και κάτι άλλα.

ΔΗΜΟΣ: Δεν πειράζει, ευκαιρία να τον βγάλουμε βούκινο. Να πούμε τα γνωστά, ότι φοβάται την κριτική, ότι αφήνει μόνο τα σχόλια που τον γλείφουνε, ότι λινκμπλογκιάζεται όλη μέρα στο μόνιτορ, τέτοια.

ΝΤΙΜΗΣ: Εγώ λέω να αφήσουμε κανέναν άλλο να τα πει αυτά. Εμείς να κάτσουμε να μελετήσουμε τα πιο παλιά του και να του κάνουμε καμία συνολική επίθεση, πιο κιτρινουά, από το δικό μου blog!

ΔΗΜΟΣ: Σωστός!

ΝΤΙΜΗΣ: Και όταν λέω να μελετήσουμε, ξέρεις, μια ματιά θα ρίξουμε, θα βρούμε κάτι, θα το πούμε με δικά μας λόγια, όπως μας βολεύει, θα πούμε ότι είναι και φίλος του άλλου αξιόλογου και έξω απ΄την πόρτα.

ΔΗΜΟΣ: Να βάλουμε και τη Λουλού να τον ειρωνεύεται στο δικό της blog κάθε μέρα;

ΝΤΙΜΗΣ: Το Σώτο εννοείς; Εξυπακούεται! Μαζεύει κι αυτός πολλή μαρίδα καθημερινά από τότε που τσακώθηκε με το Σκύλο!

ΔΗΜΟΣ: Ώπα! Κάτσε, το feeder λέει ότι ανέβασε καινούριο ποστ ο αξιόλογος νούμερο ένα.

ΝΤΙΜΗΣ: Λες να λέει για μας; Για τρέχα!

Διαβάζουνε και οι δύο για μερικά δευτερόλεπτα τη σελίδα που έχουν ανοίξει και κοιτάζονται απορημένοι.

ΔΗΜΟΣ: Καλά, τα έχει παίξει τελείως από την αγαμησιά και τα έχει χάσει.

ΝΤΙΜΗΣ: Αφού είπαμε, ρε Δήμο, έχει γκόμενο ο άνθρωπος. Χρόνια και χρόνια. Δεν θα είναι από την αγαμησιά.

ΔΗΜΟΣ: Τα πιστεύεις, ρε μαλάκα, αυτά που λέει; Ούτε γκόμενο έχει, ούτε τίποτα. Γι’ αυτό κάθεται και γράφει με τις ώρες αυτές τις κουλτουρομαλακίες. Αλλά αυτό που πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω είναι πώς υπάρχουν άνθρωποι που τον διαβάζουνε, και μάλιστα καθημερινά! Πώς αντέχουνε…

ΝΤΙΜΗΣ: Σιγά μην τον διαβάζουνε, ρε Δήμο. Απλώς τους έχει φλομώσει με τις σοφίες τους και το ύφος των πέντε χιλιάδων καρδιναλίων και λένε πως τον διαβάζουνε για να φανούνε, και καλά, επιπέδου.

ΔΗΜΟΣ: Τώρα, δεν καταλαβαίνω πραγματικά – Καβάφης το παίζει σήμερα;

ΝΤΙΜΗΣ: Ανώτερος του Καβάφη! Σούπερ ντούπερ. Ψώνιο όπως πάντα.

ΔΗΜΟΣ: Τον καλιαρντεύουμε, τί λες;

ΝΤΙΜΗΣ: Μπα, επικίνδυνο. Αν δε λέει για τον Καβάφη, θα γίνουμε ρεζίλι. Άσε, θα επιμείνουμε στα γνωστά. Έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν τον διαβάζει – εμείς θα γράψουμε ότι όπως βγαίνει σαφώς από τα κείμενά του είναι αγάμητος και κομπλεξικός και ομοφοβικός και άσε τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.

ΔΗΜΟΣ: Μην βάλεις λινκ, όμως, γιατί θα του αυξήσεις τις επισκέψεις.

ΝΤΙΜΗΣ: Δίκιο έχεις. Θα αναμασήσω αυτά τα παλιά, και θα λινκάρω τον εαυτό μου.

ΔΗΜΟΣ: Σωστός.

Ο Ντίμης αρχίζει να πληκτρολογεί μανιωδώς, ενώ ο Δήμος γεμίζει άλλο ένα ποτήρι White Sky και επιστρέφει στην πολυθρόνα του, όπου ανοίγει το τηλεοπτικό ένθετο του “θέματος” και μελετά. Ακούγεται το “γλύκα γλύκα” με την Κελεσίδου από τα ηχεία του υπολογιστή του Ντίμη. Μετά τρία τέσσερα λεπτά, ο Ντίμης σηκώνεται και πηγαίνει και κάθεται στον καναπέ απέναντι από το Δήμο.

ΔΗΜΟΣ: Το τέλειωσες κιόλας;

ΝΤΙΜΗΣ: Ε, ναι, εξάλλου copy paste έκανα από τα παλιά μου ποστ και από κάτι σχόλια που έχω φυλάξει.

ΔΗΜΟΣ: Βράδιασε. Θα πάμε πουθενά;

ΝΤΙΜΗΣ: Μπα, πρέπει να περιμένουμε να βγει στο μόνιτορ το ποστ μου να δω αντιδράσεις. Άμα θες, κάνουμε λίγο τσατ.

ΔΗΜΟΣ: Βαριέμαι το τσατ.

ΝΤΙΜΗΣ: Να σου βάλω άλλο ένα ουίσκυ;

ΔΗΜΟΣ: Ναι.

Ο Ντίμης παίρνει το, άδειο πια, ποτήρι του Δήμου και το γεμίζει White Sky.

ΝΤΙΜΗΣ: Μην πίνεις πολύ, όμως, γιατί είναι μπόμπα.

ΔΗΜΟΣ: Ε και τί έγινε; Έχω συνηθίσει τόσα χρόνια. Μήπως μπορείς να μου κρατήσεις λίγο το χέρι;

ΝΤΙΜΗΣ: Τί είπες τώρα;

ΔΗΜΟΣ: Θα σου έλεγα να γαμηθούμε, αλλά ξέρω ότι δεν θα αρέσει ούτε σε μένα ούτε σε σένα. Αλλά η αλήθεια είναι ότι αισθάνομαι πολύ μόνος.

ΝΤΙΜΗΣ: Να τηλεφωνήσω στον Άμικ;

ΔΗΜΟΣ: Όχι, ρε μαλάκα, δεν είναι αυτό. Θέλω λίγη αληθινή τρυφερότητα. Εξάλλου, έχω ξεμείνει και από λεφτά.

ΝΤΙΜΗΣ: Σύνελθε, Δήμο! Τί λες να γράψουμε παρέα ένα ποστάκι εναντίον του αξιόλογου νούμερο δύο; Θα σε κάνει να αισθανθείς καλύτερα.

ΔΗΜΟΣ: ΟΚ. Μου ήρθε και τίτλος: Σκατά και στα δικά σας μούτρα!

ΝΤΙΜΗΣ: Άψογος! Πάμε!

Αυλαία.

Η άποψη του Φώτη:

George, ακόμη και αν, όπως ισχυρίζεσαι, έλαβες αυτό το κείμενο με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, και δεν το έγραψες ο ίδιος, η δημοσίευσή του είναι, τελικά, μια πράξη έρωτος. Ήμουν διατεθειμένος να σου συγχωρήσω τον έρωτά σου προς το ΚΚΕ, αλλά αυτό υπερβαίνει τα όρια, ακόμη και τα δικά σου.

Μόνο αν ακολουθήσει το πολυαναμενόμενο τελευταίο επεισόδιο του Εωσφόρου θα σου συγχωρήσω αυτό το ολίσθημα. Αναμένω.