Τίμο, πάντα τὸ ἤξερα πὼς ἤσουνα σκυλί!

Il m’arrive parfois, au milieu de cette quantité de miroirs de courbures diverses, ou de photographies, de ne plus savoir qui je suis, ou de qui l’on parle; ni lequel choisir de ces visages.

Μου έστειλε τις προάλλες ο αγαπητός Κ.Α., εντελώς απροσδόκητα, κάποια γραπτά του, με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Άνοιξα με ανυπομονησία τα συνημμένα έγγραφα του Word, ελπίζοντας πως θα έχω και πάλι την απόλαυση να διαβάσω κάποια από τα εξαιρετικά κριτικά του κείμενα, γιατί ο Κ.Α. έχει βέβαια πολλά ταλέντα, πέραν της φημισμένης καλλονής του, πέραν της αιθέριας εφηβικής μορφής του, αλλά κυρίως κανείς καλλίτερά του δεν γνωρίζει Πατέρας ή Γραφάς. Περίμενα λοιπόν πως θα διαβάσω για τη γραφή, για τον πατέρα, κυρίως για τον George Le Nonce, πως θα διαβάσω τα κείμενα του Κ.Α. τα εξαίσια, γραμμένα έτσι που κι ο ρυθμός κι η κάθε φράσις να δηλούν που γι’ Αλεξανδρινό γράφει Αλεξανδρινός.

Γελάστηκα.

Στίχους μου έστειλε ετούτη τη φορά ο αγαπητός Κ.Α. Στίχους, δε λέω, καλογραμμένους, με δομή προσεκτική, με ρυθμό ευχάριστο. Είχαν όμως κάτι ξένο, ξένο πολύ: δεν θύμιζαν καθόλου του αγαπημένου μας Αμβρότου τη μεγάλη τέχνη. Αδύνατο να πει κανείς για ποιόνα εγράφησαν οι στίχοι. Ο φημισμένος Μέβης ήταν ολοσχερώς απών.

Κάθησα και μελέτησα του Κ.Α. τα τετράστιχα. Κάπου κάπου υπήρχε ένας στίχος, ένα ημιστίχιο, που θα μπορούσε, με λίγη φροντίδα, να εξελιχθεί σε αμβρότειο.

Υπογράμμισα τις λέξεις τις αμβροτικές, τις φράσεις.

Διέγραψα τους στίχους που δεν μου φαίνονταν καθόλου Ελληνικοί.

Νύχτες πολλές επέρασα μελετώντας και έναν καϋμό βαθύ μονάχα είχα: πώς θα βοηθήσω τον Κ.Α. να στιχουργήσει με τον τρόπο της μοναδικής αληθινής τέχνης, με τον πρέποντα δηλαδή σεβασμό στο νεκρό μας φίλο.

Απέτυχα εν τέλει.

Διεπίστωσα, έστω αργά, πως δεν έχω πολύν καιρό, ούτε εγώ, ούτε ο Κ.Α. Πρέπει να τα πετάξει τα στιχουργήματα αυτά, να αφοσιωθεί στην κριτική, στη θεωρία. Να γράψει για το ποιητικό μεγαλείο του φίλου μας του Άγγελου, για την ιστολογική ανωτερότητα των μούτρων του Le Nonce. Μόνον έτσι, μόνον έτσι θα συνυπάρξει. Να γράψει για το μεγαλείο των προσώπων και των προσωπείων του Άγγελου.

Και εγώ θα τον βοηθήσω, βεβαίως. Αυθεντικά θα εξηγήσω κάθε λέξη, κάθε φράση. Κάθε στίχο θα δικαιολογήσω. Γιατί ένα έργο τόσο μεγαλειώδες χρειάζεται κάποιον να το εξηγήσει, να το επαινέσει, να δείξει στους ανίδεους Αντιοχείς την απαράμιλλη αξία του.

Τί νόημα έχουν οι στιχουργίες, όταν ένα τέτοιο έργο παρουσιάζεται εμπρός σου και σου προσφέρεται τόσο αυθεντικά. Τί ανάγκη έχεις να αρχίσεις να ομιλείς ταπεινά, να σκύψης το υψηλό κεφάλι…

Δεν λέω, βέβαια, αγαπητέ Κ.Α., να γράψεις για το Le Nonce ή για τον Άγγελο. Δεν θέλω να σε επηρεάσω. Αλλά αν γράψεις, καθώς θα ώφειλε ένας αισθητής, τότε να ξέρεις ότι αυτό θα είναι ο αυριανός σου έπαινος….

Μια άλλη μέρα, κοίταζα τα ιστολόγια που κάπως συμπαθώ. Ο Κ.Α., τουλάχιστον στον τομέα αυτόν, σοφά εποίησε και δεν ξεκίνησε και αυτός να γράφει ιστολόγιον. Περιορίστηκε, όπως και ο αγαπημένος μου Ιω. Ερανιστής, να σχολιάζει σε ιστολόγια πραγματικής αξίας, που πράγματι μεγάλη τιμή περιποιούν στον χώρο αυτόν τον καινοφανή της διαδικτυακής γραφής. Και ασφαλώς, γράφοντας, σχολιάζοντας, αφιερώνοντας στον μοναδικό του Διαδικτύου ποιητή, εξασφαλίζουν, και ο ένας και ο άλλος, και τη δική τους υστεροφημία.

Κοίταζα, λοιπόν, και τα άλλα ιστολόγια που κάπως συμπαθώ. Ωρισμένα είναι σαφές ότι βαδίζουν στη σωστή κατεύθυνση: νονσικά, αγγελικά, γιουνγκερικά… Πάντα με εμφανή και δεδηλωμένο το φόρο τιμής σε αυτόν που τα ενέπνευσε, μαθητεύουν με ευλάβεια και εξελίσσονται. Παιδιά ζωηρά, φανατικά για γράμματα.

Κάλεσα τα παιδιά αυτά, βεβαίως, στο σαλόνι μου. Σέρβιρα δυνατά κρασιά. Και δώρισα στα εξοχότερα εξ αυτών φωτογραφίες που εσκόπευα στης κάμαράς μου έναν τοίχο να τις θέσω. Κιτρινισμένες, που να αναδίδουν γνήσιο το νονσικό αίσθημα, να υποβάλλουν την ιδανική ατμόσφαιρα του Le Nonce, ώστε να κοσμήσουν και να εμπνεύσουν τα συμπαθή των ιστολόγια, ώστε να συνθέσουν λίαν ευτόλμους στίχους και να αφιερώσουν στον λατρευτό τους ευεργέτη.

Κάποτε έπεσε το μάτι μου σε ένα ευήθες κείμενο, μάλλον όχι κείμενο ακριβώς, ένα συμπίλημα λέξεων αγοραίων και φράσεων ασύντακτων, που με φάνηκε ότι κάτι ψέλλιζε εναντίον μου. Πρώτο πρώτο το είχε βάλει ο Παναγιώτης στο μόνιτορ (θα πρέπει κάποια στιγμή να του μιλήσω) και ήταν δύσκολο να το αποφύγει κανείς.

Το διάβασα προσεκτικά, πολλές φορές, προσπαθώντας να βγάλω κάποιο νόημα. Τί οίησις, τί βλακεία απύθμενη, τί χυδαιότης. Και νόμιζε τάχατες πως μας εκμηδένισε με τις κενότητές του ο γελοιωδέστατος!

Δεν είπα λέξη. Δεν ήταν η θέσις μου. Ο γελοιωδέστατος, όμως, αναθάρρησε. Αναγκάστηκα τότε να καλέσω σε συνάντηση τους μέχρι παθήσεως αισθητικούς μου φίλους, τον Κ.Α., τον Η., τον Ι.Ε., τον J.B., και να τους εξηγήσω τις προθέσεις του ευαγρίου. Δεν ήταν βέβαια πρόθεσή μου να ξεσηκώσω ή να υποκινήσω, απλώς να ενημερώσω ήθελα τους αγνούς μου φίλους για τα καθέκαστα.

Παραδόξως, όλοι συμφώνησαν πως ήταν ανάγκη πλέον να γίνει μία κίνησις, να δοθεί μία κάποια απάντησις σε αυτήν την φρικωδία. Ο J.B. προσφέρθηκε, μάλιστα, να γράψει ένα κείμενο, με τη βοήθειά μου, που θα υπέγραφαν αναμφιβόλως όλοι οι σοβαροί Αλεξανδρινοί, στο οποίο θα εξεφράζετο η πάνδημη αηδία για αυτές τις αήθεις επιθέσεις.

Το κείμενο εγράφη, υπεγράφη και εδημοσιεύθη. Ώς και η Λιλίθ συμφώνησε να προσυπογράψει, στέλνοντας σχετικό τηλεγράφημα από τη Δήλο όπου εμφανιζόταν εκείνες τις ημέρες. Μόνον ο Σ. επέμενε να μην παίρνει θέση, από φόβο, εικάζω, αν και έγραψε κάπου, ασφαλώς όχι τυχαία, πως αυτή η ορθότης, πιθανόν, είν’ η αιτία της μομφής.

Ο γελοιωδέστατος όμως δεν το έβαλε κάτω. Τί ανόητες γραφές, τί σαχλά μηνύματα, τί σχόλια δυσώδη άφηνε δεξιά και αριστερά…

Μόνον η Πανωραία, η αγέρωχη αυτή Γραικιά, κατάφερε να τον κάνει να σωπάσει, μόνον η Πανωραία στάθηκε ο Τίμος μου. Δεν εδεσμεύθηκε – τελείως αφέθηκε και επήγε. Και τον συνάντησε, τον γελοιωδέστατο. Και με κίνδυνο της ζωής της τον γρονθοκόπησε, καθώς του άξιζε.

“Το έργον των φωνών διακόπτομεν εμείς”, του είπε καθώς έπεφτε αναίσθητος, “τα βιαστικά και άπειρα όντα της σιγής.”