Αυτό είναι ένα καθυστερημένο κείμενο για τη Greek Gay Lolita, για την οποία πληροφορήθηκα από τον vrypan, τον Allu Fun Marx, τη Ροδιά και τον Οίστρο, ότι έπεσε θύμα μιας ιδιότυπης λογοκρισίας ασκηθείσας από το αυτόκλητο ιστολόγιο Mindblog. Πρόκειται, πληροφορούμαι, για ιστολόγιο ανθολογικού χαρακτήρα που επιθυμεί να συμπεριλάβει τα καλύτερα ελληνικά blogs, με αντάλλαγμα την προβολή του από τα εν λόγω blogs. Το ιστολόγιο Greek Gay Lolita, λοιπόν, το πιο αγαπημένο μου Ελληνικό ιστολόγιο, όπως έχω πολλές φορές δηλώσει, δεν θεωρήθηκε αρκετά καλό για να ανθολογηθεί στο Mindblog, για λόγους τεχνικούς (!), αλλά και επειδή το περιεχόμενο του ιστολογίου είναι, ισχυρίζονται, ακατάλληλο δι’ ανηλίκους!
Ομολογώ ότι δεν είχα προσέξει το εν λόγω ανθολογικό ιστολόγιο ώς σήμερα. Κάποιοι το συγκρίνουν με το monitor και του αποδίδουν προθέσεις ενημερωτικές: ένα προχωρημένο, αξιολογικό reader’s digest των Ελληνικών ιστολογίων. Φυσικά, δεν είναι έτσι. Η δημιουργία του εν λόγω ανθολογίου είναι μία πράξη αφόρητης οίησης και εμετικής τεμπελιάς που μπορεί να συνοψιστεί σε λαϊκές ρήσεις για ξένα κόλλυβα και καλλίπυγες μύγες: θα φτιάξουμε ένα ιστολόγιο σοβαρό και υπεράνω, όπου χωρίς κόπο θα φιλοξενούμε τα καλύτερα (κατά την ιεροεξεταστική μας γνώμη, βεβαίως) ιστολογήματα, και θα διαφημιζόμαστε κιόλας για την “προσφορά” μας στα καλύτερα Ελληνικά ιστολόγια! Υπάρχουν βέβαια και όρια – δεν μπορεί να φιλοξενούμε στον υπεράνω χώρο μας και ιστολόγους που έχουν δημοσιεύσει κάποτε ψωλές και γαμήσια, διότι αυτά είναι πορνό, ενώ εμείς είμαστε κιουρίες.
Η αλήθεια είναι ότι το ιστολόγιο Greek Gay Lolita προκαλεί δέος και αμηχανία. Διαφέρει από όλα τα άλλα ιστολόγια μένοντας πιστό σε μια προσωπική αντίληψη του ιστολογείν, που στη συγκεκριμένη περίπτωση αποτελεί βασικό και απολύτως ειλικρινή τρόπο καλλιτεχνικής έκφρασης. Αντιμέτωπος με έναν καταιγισμό εικόνων, λέξεων και ήχων, ο επισκέπτης καταρχήν αισθάνεται μία δύναμη να τον χτυπά: το ωμό βίομμα Greek Gay Lolita. Λίγο μετά καταλαβαίνει κανείς ότι αυτή η ωμή δύναμη είναι προϊόν επίπονης επεξεργασίας που κατάφερε να φτάσει το στόχο της αναδημιουργίας του προσωπικού βιόμματος του δημιουργού. Η διαδικασία είναι, κατά τη γνώμη μου, ακριβώς η ίδια την οποία παρατηρεί κανείς στην δημιουργία και την πρόσληψη της τέχνης.
Ο ιστολόγος GGL ακολουθεί μία μοναχική πορεία. Φαινομενικά αποκομμένος από τα τεκταινόμενα στον υπόλοιπο κόσμο, ένας διαδικτυακός καλλιτέχνης, που τον φαντάζεται κανείς να οραματίζεται και να δημιουργεί στον υπολογιστή του τα έργα που τακτικά μας κάνει την τιμή να μας προσφέρει, τα οποία, αν και αποτελούν τα μέλη και το αίμα του, εμφανίζονται ως ιστολογήματα – άμεσα, έντονα και εντελώς διαφορετικά από ο,τιδήποτε άλλο συμβαίνει στον ιστολογικό χώρο, καίτοι πολλοί είναι αυτοί που έχουν διδαχθεί από την δεξιοτεχνία του, εμού συμπεριλαμβανομένου.
Το εκπληκτικό, και εξαιρετικά ευχάριστο, είναι ότι τα έργα αυτά, τα οποία θα περίμενε κανείς να αφήνουν παγερά αδιάφορους τους πολλούς (σύμφωνα με τον μανιχαϊσμό ποιοτικού vs. εμπορικού) έχουν τεράστια απήχηση και χαίρουν του θαυμασμού των περισσότερων από αυτούς που περιδιαβάζουν τα ιστολόγια και σχεδόν όλων όσοι ιστολογούν οι ίδιοι, πλην λακεδαιμονίων, βεβαίως. Το έργο του GGL έχει αρκετή από την αναγνώριση που του αξίζει.
Και όμως: οποιαδήποτε στιγμή φαίνεται πως μπορεί μια ομάδα αυτόκλητων βαθμολογητών – ανθολόγων όχι απλώς να απορρίψει αυτό με το οποίο δεν δύναται, διότι δεν έχει ούτε το νού ούτε την ψυχή, να επικοινωνήσει, αλλά και να ανέβει στο βάθρο της και να εκδώσει ετυμηγορία αναλύοντας τους λόγους για τους οποίους δήθεν δεν της επιτρέπεται να συμπεριλάβει το καλύτερο Ελληνικό ιστολόγιο στο patchwork που κατασκευάζει. Τόση δε είναι η βραδύνοια και η ακαλαισθησία των ενόρκων ώστε αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η υποβολή εκ μέρους του GGL του ιστολογίου του στο ανθολόγιό τους είναι μία πράξη ευγένειας και καλοσύνης, πράξη υποστήριξης της προσπάθειάς τους – και πολλά θα είχαν να ωφεληθούν οι ένορκοι εάν πράγματι ο GGL φιλοξενείτο στο ανθολόγιό τους.
Και φυσικά, το ιστολογικό προσωπείο GGL δεν έχει ανάγκη υποστήριξης. Αλλά ο άνθρωπος που το δημιουργεί υπάρχει, φοβάμαι, πιθανότητα να έχει πληγωθεί, για μια φορά ακόμη, από την περιρρέουσα ηλιθιότητα. Γι’ αυτό θέλω να του θυμίσω τη μοναδικότητά του, το θαυμασμό των ιστολόγων, και την αγάπη των φίλων του και όσων είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.
Και γι’ αυτό θα ήθελα να ζητήσω από τους ιστολόγους που αισθάνονται όπως εγώ, και είμαι βέβαιος ότι είναι πολλοί, να γράψουν και αυτοί κάτι για αυτό το αίσχος. Και να δείξουν στο ανθολόγιο των ενόρκων το δρόμο προς τη μοναξιά που τους αξίζει.
3 Σεπτεμβρίου 2006 σε 3:42 μμ
ε, τι να πω πια!
φαίνεται πως μερικοί μπερδεύουν την διακριτικότητα με την ηθική, όπως έλεγε και μια θεία μου …
3 Σεπτεμβρίου 2006 σε 4:29 μμ
Μετά το πρώτο μούδιασμα που προκαλεί η συνάντηση με τους φιλισταίους καταλαβαίνεις την πραγματικά παρασιτική υπόστασή τους.
Lolita μου, ένα πολύ μεγάλο φιλί από μένα.
3 Σεπτεμβρίου 2006 σε 5:42 μμ
Αν βάφτιζε το εγχείρημά του “τα αγαπημένα μου blog”, θα ήταν δικαίωμά του να επιλέγει αυτά που τού γουστάρουν. Με όποιο κριτήριο του γουστάρει.
Αλλά το ξεκίνησε σαν δήθεν πολυσυλλεκτικό χώρο, με “τα καλύτερα ελληνικά blog” λέει… και τώρα φάνηκε η ποιότητα των κριτηρίων του.
Αλληλεγγγύη στον Greek Gay Lolita.
3 Σεπτεμβρίου 2006 σε 5:58 μμ
Προσυπογράφω ασμένως. Ο αποκλεισμός του GGL προσβάλλει όλους μας, από την άλλη όμως, καλύτερα που οι προθέσεις των Φαρισαίων αποκαλύφθηκαν τόσο πρόωρα και άκομψα, ώστε ο καθένας να καταλαβαίνει πόσο πολύ δεν πρέπει να τους παίρνει στα σοβαρά.
Λολιτάκι, γλίτωσες το κύρος του μπλογκ σου, κι αυτός είναι λόγος για να χαίρεσαι.
3 Σεπτεμβρίου 2006 σε 6:00 μμ
Είναι απαράδεκτο αυτό που συνέβη, και είμαι στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω κίνηση ή παράσταση διαμαρτυρίας.
3 Σεπτεμβρίου 2006 σε 7:39 μμ
Kαι όμως το κοίταγμα μέσα στον καθρέφτη περισσότερες αλήθειες μπορεί να αναδύει, παρά χίλιες και μία εκλεπτυσμένες και ορθά τοποθετημένες λέξεις.
Τα προσωπεία την αλήθεια αποκρύπτουν, αλλά η δική τους η εικόνα εύκολα παρουσιάζει και διατυμπανίζει την ψεύτικη φύση των πραγμάτων.
Και όσοι τους εαυτούς τους επεξεργάζονται μέσω του καθρέφτη το αληθινό μήνυμα αυτού του σχολίου θα μπορέσουν να αποκομίσουν…
3 Σεπτεμβρίου 2006 σε 7:51 μμ
Alληλεγγυη στον ggl
3 Σεπτεμβρίου 2006 σε 9:37 μμ
Bigger Longer & Uncut!!!
3 Σεπτεμβρίου 2006 σε 9:49 μμ
“ενώ εμείς είμαστε κιουρίες” LOOOOOLLL
Εμένα μου βρωμάει νεοφιλελεύθερη (προσοχή στο “νέο” καμία σχέση με φιλελευθερισμό) επανεπένδυση καταπιεσμένης σεξουαλικότητας.
Eιναι τελικά επαναστατική πράξη να τους καυλώνουμε…
Γκρεμίζονται αργά αλλα σταθερά τα θεμέλιά τους…
Ο αποκλεισμός του GGL είναι μία νίκη!
3 Σεπτεμβρίου 2006 σε 11:01 μμ
sumfwnw me kokovio. leksi pros leksi.
4 Σεπτεμβρίου 2006 σε 12:58 πμ
προσυγράφω κι εγώ που ποτέ δεν τους παίρνω χαμπάρι κάτι τέτοιους
και χαίρομαι για το λολιτάκο γιατί η αληθινή τέχνη πάντα είχε να
αντιμωπίσει παρόμοια “φαινόμενα”. είναι κριτήριο πια
4 Σεπτεμβρίου 2006 σε 1:20 πμ
Συμφωνώ, επαυξάνω και συνυπογράφω με τα χίλια, ντροπή στο mindblog!
4 Σεπτεμβρίου 2006 σε 9:26 πμ
Προσυπογραφουμε. Αλλα σ αυτη την χώρα που περισευει η ευαισθησία. Που ειναι οι λίστες για συμπαρασταση? Το μονο που απομένει είναι να διαβαζούμε το blog να το κανουμε το δημοφιλέρστερο(το αξιζει).Με αγωνιστικους χαιρετισμούς…καλη εβδομαδα.
5 Σεπτεμβρίου 2006 σε 11:23 πμ
Άργησα; Δεν άργησα πολύ ε;
Τζιτζιέλι μας μαζί σου (όποτε σε σκέφτομαι, στο νου μου το πετάρισμα των βλεφάρων σου – τι ωραίο!)
Ζωρζ μου, καλώς σε βρίσκω. Μου έλειψες.