you cannot erase the dead

Χθες ήμουν στην Κύπρο. Χιλιάδες άνθρωποι στοιβαγμένοι στο αεροδρόμιο της Λάρνακας περίμεναν να φύγουν. Αδιαμαρτύρητα και υπομονετικά οι εκατοντάδες διωγμένοι Λιβανέζοι περίμεναν ώρες. Οι Άγγλοι τουρίστες, με μπίρες στο χέρι, έβριζαν για την καθυστέρηση του τσάρτερ τους για το Μάντσεστερ. Κάτι Κωλοέλληνες προσπαθούσαν να μπουν πρώτοι στη σειρά. “Η κυρία είναι από το Λίβανο και περιμένει εδώ τέσσερις ώρες,” τους είπε μια γυναίκα δείχνοντας μια ταλαιπωρημένη, ισχνή γιαγιά. “Ντροπή σας!” Δεν ντράπηκαν. Πήγαν λίγο παραπέρα και συνέχισαν την προσπάθεια να μπουν μπροστά.

Τους ξαναείδα, ώρες μετά, να τρωγοπίνουν στην αίθουσα αναχωρήσεων. Κουστουμαρισμένοι, συζητούσαν για τον πόλεμο. “Οπωσδήποτε θα τον ισοπεδώσουν το Λίβανο. Περιμένουν να φύγουν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικάνοι και μετά θα αρχίσει η μεγάλη καταστροφή. Και τότε, το θέμα είναι να είσαι έτοιμος. Πας, αγοράζεις γη για ένα κομμάτι ψωμί και κάνεις την πιο γερή μπάζα της ζωής σου.” Κωλοέλληνες. Κι εγώ περίμενα να ντραπούν και να μην μπουν μπροστά από τους πρόσφυγες στην ουρά του check in!

Στο μεταξύ, στο Λίβανο ο θάνατος και ο διωγμός συνεχίζονται. Στην Τύρο, ένας Λιβανέζος λέει: “Μας έχουν αφήσει να πεθάνουμε εδώ. Διώχνουν τους ξένους κι εμάς μας αφήνουν να πεθάνουμε σαν σκυλιά στο δρόμο. Και όταν θα έχουν φύγει όλοι οι ξένοι, ο θεός ξέρει τί μας περιμένει.“

Την ίδια στιγμή, στο νοσοκομείο Jebel Aamil, ο διευθυντής λέει: “Δεν θα φύγουμε. Δεν θα φύγουμε. Δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Μπορούμε να αφήσουμε τους τραυματίες και να το σκάσουμε; Πρέπει να μείνουμε. Οι τραυματίες έχουν φτάσει τους διακόσιους είκοσι οκτώ. Σήμερα πέθαναν τρία παιδιά. Ένα εντεκάχρονο, ένα πεντάχρονο, ένα τετράχρονο. Δεν θα φύγουμε”

Την ίδια στιγμή, η απεχθής γκόμενα του βδελυρού Μπους ετοιμάζεται να προσφέρει και άλλη βοήθεια στο φίλο Ισραήλ. “Βεβαίως θέλουμε εκεχειρία επειγόντως,” δηλώνει, “αλλά χρειάζεται να ωριμάσουν και οι συνθήκες, ώστε να είναι βιώσιμη.” Και τρέχει στο Ισραήλ για να κλείσει το deal για την επείγουσα παράδοση νέων βομβών. Χρόνος θα υπάρξει για τη χρησιμοποίησή τους, φροντίζουν οι ΗΠΑ και η Βρετανία γι’ αυτό.

Ο Ali Ahmad Said έγραφε για τη Βηρυττό του 1982: “Ο θάνατος άλλαξε το πρόσωπο της πόλης. Τούτος ο βράχος είναι οστά ανθρώπου, ο καπνός ανθρώπων ανάσες. [...] Ο ήλιος δεν ανατέλλει πια. Καμουφλάρεται με άχυρα και δραπετεύει…”

Οι Λιβανέζοι στην Τύρο λένε: “Είμαστε σαν το κρέας που περιμένει στο τσιγγέλι του χασάπη. Δεν μας θεωρούν ανθρώπους εμάς τους Λιβανέζους. Μόνο οι ξένοι φυγαδεύονται από δω. Ρωτήστε τον Μπους και την Κοντολίζα τί θα απογίνουμε. Σαν Ιράκ θα είναι εδώ. Απόλυτη καταστροφή.”

Οι Κωλοέλληνες θα βρουν την ευκαιρία, για μια φορά ακόμη, να αναπτύξουν επιχειρηματική δραστηριότητα στην περιοχή. Η εθνική μας Ντόρα προσέχει. Θα είμαστε με τους νικητές. Θα είμαστε εκεί, στον ισοπεδωμένο Λίβανο με τις κατασκευαστικές μας εταιρείες. Το πολύ πολύ να χρειαστεί να στείλουμε μερικούς στρατιώτες, πρόβατα στη σφαγή, όταν σχηματιστεί η “ειρηνευτική” δύναμη του ΝΑΤΟ. Αλλά ίσως είμαστε πιο τυχεροί και τη βγάλουμε καθαρή μόνο με τη Σούδα.