Οι πολεμικές επιχειρήσεις συνεχίζονται. Δεν υπάρχει κατάπαυση του πυρός και δεν θα υπάρξει κατάπαυση του πυρός τις προσεχείς μέρες, δήλωσε ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ, της φίλης και συμμάχου χώρας των ΗΠΑ.
I meet my shadow in the deepening shade
31 Ιουλίου 2006 — George Le Nonce
Δεν ξέρω αν η χημεία του εγκεφάλου δημιουργεί την ψυχική διάθεση ή η διάθεση δημιουργεί τη χημεία. Είναι, όμως, ενδιαφέρον ότι ένα φάρμακο που επηρεάζει τη χημική ισορροπία διαφόρων ουσιών στον εγκέφαλο αλλάζει ριζικά τη διάθεσή σου και συγχρόνως σε αφήνει με μια απορία σχετικά με το μηχανισμό τον οποίο έχει θέσει σε λειτουργία σε συνδυασμό με τη διάθεσή σου. Βλέπεις, ας πούμε, ότι έχεις αργήσει τόσο πολύ ώστε πιθανότατα θα χάσεις το αεροπλάνο. Ξέρεις ότι όταν συμβαίνει αυτό αγχώνεσαι: ιδρώνεις, παθαίνεις ταχυκαρδία, τρέμεις… Επειδή όμως παίρνεις χάπια που ρυθμίζουν με το δικό τους τρόπο τη σεροτονίνη σου και την ντοπαμίνη σου, αντιμετωπίζεις την αργοπορία με αδιαφορία, λέγοντας “και τί έγινε; ας το χάσω το αεροπλάνο.” Και συγχρόνως, αναρωτιέσαι γιατί όταν δεν έπαιρνες τα χάπια αγχωνόσουν τόσο πολύ και αν θα μπορούσες να διδάξεις τον εαυτό σου να αντιδρά με τέτοια αδιαφορία ακόμη και χωρίς χάπια.
Η επίγνωση όμως της συμπεριφοράς και των συναισθημάτων σου χωρίς χάπια και η παρατήρηση της ευεργετικής επίδρασης των χαπιών σου δημιουργεί μια σχέση λατρείας με τα χάπια σου. Τα φαντάζεσαι, την ώρα που τα καταπίνεις το πρωί, να ταξιδεύουν στο σώμα σου μέχρι να φτάσουν στο μυαλό σου και να φροντίζουν ώστε οι ουσίες που εμποδίζουν το άγχος και τη θλίψη να παραμένουν πάντα σε ψηλά επίπεδα. Ό,τι και αν συμβεί, λες, δεν πρόκειται να καταπέσω, διότι οι ψυχικές μου διαθέσεις είναι ανίκανες να υπερνικήσουν το θαύμα αυτό της φαρμακοβιομηχανίας. Χαϊδεύεις το κουτί των χαπιών, βάζεις λίγο κερί στα μαλλιά και φεύγεις χαρωπός για να πας στη δουλειά.
Η ζωή γίνεται ευκολότερη. Στη δουλειά συμβαίνουν πράγματα που, χωρίς φάρμακα, θα σε είχαν εξαγριώσει, θα σε είχαν αναγκάσει να παραιτηθείς ουρλιάζοντας. Αλλά τώρα δεν σου καίγεται καρφί. Και ξέρεις ότι δεν σου καίγεται καρφί, ενώ πριν θα καιγόταν ο κόσμος – και αυτό κάνει ακόμη πιο ευχάριστο το συναίσθημα. Στο πορτοφόλι σου έχουν μείνει εκατό Ευρώ όλα κι όλα, στον τραπεζικό λογαριασμό σου πέντε Ευρώ και δεν περιμένεις από πουθενά λεφτά για καμιά βδομάδα. Χωρίς φάρμακα, θα έχανες τον ύπνο σου με διάφορα “τί θα απογίνω; πώς θα τα βγάλω πέρα;”. Αλλά τώρα απλώς βγαίνεις με φίλους και χαλάς το τελευταίο σου εκατόευρο. Αύριο θα συμβεί κάτι καλό και θα πάρεις λεφτά απροσδόκητα, σκέφτεσαι. Ας το γλεντήσω τώρα.
Και κατά κάποιο μαγικό τρόπο δεν συμβαίνουν ποτέ οι πάντα επικείμενες καταστροφές για τις οποίες θα πέθαινες από άγχος αν δεν έπαιρνες τα αντικαταθλιπτικά σου. Μάλλον αναβάλλονται διαρκώς, παρατείνεται διαρκώς η κατάσταση της ευφορίας και η μόνη σκοτεινή σκιά είναι η φρικτή υποψία ότι ίσως κάποτε ο γιατρός σου πει ότι θα πρέπει να κόψεις τα χάπια. Είναι βέβαιο ότι αν τα έκοβες, όλες οι καταστροφές που αναβάλλονται τόσο καιρό θα σε χτυπούσαν μαζικά. Αλλά ευτυχώς, οι φρικτές υποψίες διαρκούν μόλις λίγα δευτερόλεπτα – τα ίδια τα χάπια φροντίζουν να τις απωθήσεις, διότι μάλλον θα επηρεάζουν αρνητικά τις χημικές ισορροπίες του εγκεφάλου σου.
Δεν συμμερίζονται, βέβαια, όλοι τον ενθουσιασμό μου για τα αντικαταθλιπτικά. “Δεν σε αντέχω άλλο. Επιτρέπεται εσύ, μετά τόσες δυναμικές ψυχοθεραπείες, να έχεις καταντήσει έτσι; Σιγά σιγά θα μου πεις ότι είσαι και υπέρ της λοβοτομής!” – μου είπε ένας φίλος. Υπερέβαλε, οπωσδήποτε. Εξάλλου, και ο ίδιος, αν και μπαίνει στον τρίτο χρόνο ψυχοδυναμικής θεραπείας, δεν αποφεύγει τα χημικά βοηθήματα στα πάρτυ – ο τύπος του φαρμάκου, η διάρκεια, η ένταση και η νομιμότητα διαφέρουν, αλλά η επέμβαση στις χημικές ισορροπίες του εγκεφάλου είναι δεδομένη, όπως και ο σκοπός της επέμβασης, και στις δύο περιπτώσεις.
Οι ψυχοδυναμικές θεραπείες είναι ωραίες – δεν ντρέπεσαι να μιλάς στους άλλους για αυτές, αν είσαι τυχερός μπορεί μετά πολλά χρόνια να λύσουν αυτό που τα φάρμακα αναβάλλουν, και αρμόζουν ιδιαιτέρως σε διανοούμενους. Αλλά τα φάρμακα λειτουργούν σχεδόν αμέσως – σε μία, το πολύ δύο, εβδομάδες. Και το μεγάλο πλεονέκτημά τους είναι ότι σου επιτρέπουν να παρατηρείς τον εαυτό σου και τον τρόπο που λειτουργεί κάτω από την επίδρασή τους. Κάποιοι μου λένε ότι πρόκειται για έναν ψεύτικο εαυτό, για μια ψεύτικη λειτουργία, ένα είδος καλύπτρας που σου φοράνε τα αντικαταθλιπτικά ενώ πάντα υπόκειται η πραγματική θλίψη. Ας υπόκειται. Δεν είναι εμφανής. Δεν σε ενοχλεί. Περνάς καλά.
ἔχω κάτι σπασμένα φτερὰ
31 Ιουλίου 2006 — George Le Nonce
Μια άδεια μέρα: ξύπνημα αργά το μεσημέρι, κίνηση καμία, επικοινωνία καμία, διάβασμα μηδέν, γράψιμο μηδέν. Μουσική, η ίδια playlist να παίζει διαρκώς από το ipod. Από την κατατονία με επανέφεραν με την απαιτητικότητά τους οι γάτες. Έπρεπε να τις ταΐσω, να τους ανοίξω να βγουν στο μπαλκόνι, να τις χτενίσω, να τις χαϊδέψω. Εν συνεχεία, ξανά στην ίδια θέση. Το διάλειμμα κράτησε περί τα είκοσι λεπτά. Τσιγάρα ευτυχώς έχω. Δεν θα χρειαστεί να βγω.
Θα ήταν ωραία να είχε κάποιος άλλος την ευθύνη της ζωής μου. Και εγώ να μην έχω ευθύνη για τη ζωή κανενός, ούτε ανθρώπων, ούτε γάτων. Να μην χρειάζεται να παίρνω αποφάσεις. Να μην χρειάζεται να σκεφτώ πώς θα είναι ωφέλιμη η μέρα μου. Οι πράξεις μου να είναι όλες καθ’ υπαγόρευσιν.
Μία εμπρόθετη υποδούλωση με ανταμοιβή το τέλος των σκέψεων, την κατάργηση της αναγκαιότητας της σκέψης, δηλαδή την κατάργηση κάθε άγχους και κάθε ανησυχίας. Αν η ευθύνη της ζωής σου δεν σου ανήκει πια, μένει μόνο η ηδονή της άκριτης υπακοής. Το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί είναι ο σωματικός πόνος. Αλλά το μυαλό σου δεν χρειάζεται να βασανίζεται.
Οἱ σκέψεις … βάρος περιττό. Αλλά και οι αισθήσεις εξίσου. Oh for a cessation of consciousness. Μια ύπαρξη σχεδόν φυτική, χωρίς οπτικά ή ακουστικά ερεθίσματα, χωρίς αισθητή κίνηση. Σε ένα σημείο, το ίδιο πάντα, και κάποιος να φροντίζει για τη συνέχιση της ύπαρξης αυτής ή για την παύση της. Και να έχει την απόλυτη αυτή δικαιοδοσία, ώστε να μην είναι απαραίτητη, ούτε χρήσιμη, οποιαδήποτε ανησυχία, οποιαδήποτε διερώτηση.
Φυτό λοιπόν, αλλά όχι σε κώμα. Ένα φυτό που δεν αισθάνεται, δεν σκέπτεται, δεν λυπάται, στο μεταίχμιο της ύπαρξης και της ανυπαρξίας. Υποκείμενο σε όλα.
site meter
