
Ετοίμασε το πρόσωπό σου. Θα βγούμε. Θα σε δουν άνθρωποι, δεν είναι δυνατό να τους παρουσιαστείς έτσι. Δεν επιτρέπεται. Τα σημάδια σου χρειάζονται μία ικανή δόση concealer. Και τα χείλη σου θα πρέπει να είναι κόκκινα και λαμπερά και σαρκώδη, είναι προσβλητικό να κυκλοφορείς με αυτά τα αναιμικά, τα σχεδόν ανύπαρκτα χείλη που φοράς εδώ μέσα.

Έτσι μπράβο. Κανένα σημάδι δε φαίνεται πια, καμία ουλή, καμία ρυτίδα. Είσαι σχεδόν καθώς πρέπει. Το μόνο που μένει είναι να προσέξεις την έκφρασή σου – η συνηθισμένη είναι μάλλον ακατάλληλη. Αφαίρεσε κάθε υπόνοια αίσθησης ανωτερότητας από τα μάτια σου. Μη σουφρώνεις τα φρύδια. Και φρόντισε τα άκρα των χειλιών σου να κατευθύνονται προς τα πάνω, να σχηματίζουν ένα μόνιμο προσηνές χαμόγελο. Αλλά με τακτ. Όχι να φαίνεται σαν να έχει παραλύσει από το botox το πρόσωπό σου. Μην ανησυχείς – δεν είναι δύσκολο, κοίτα, σου έχω φέρει φωτογραφίες και βίντεο να δεις τί καλά που τα καταφέρνουν όλοι οι άλλοι εκεί έξω. Έτσι θα κάνεις και εσύ. Θα τα καταφέρεις, δεν έχω καμιά αμφιβολία, σε εμπιστεύομαι.

Μη, μην κλαις. Θα τα καταφέρεις. Ή μάλλον, κλάψε, κλάψε τώρα, όσο δεν σε βλέπουν. Γιατί ξέρεις πόσο αυστηρή τιμωρία προβλέπεται για τους ενήλικες που κλαίνε δημόσια. Καταλαβαίνω, είναι δύσκολο να ξεφύγεις από τον έμφυτο μελοδραματισμό σου. Γι αυτό δεν θα πω τίποτα σε κανέναν. Αρκεί να εξαντλήσεις τα δάκρυά σου εδώ, μεταξύ μας. Και πρόσεχε μην καταστρέψεις το πρόσωπο που μακιγιάραμε. Σε λίγο θα σε δουν. Αναγκαστικά.

Σκούπισε τα δάκρυα που μείνανε. Μην το κάνεις θέμα. Άλλωστε δεν υπάρχει λόγος να κλαις. Δεν υπάρχει πια κανείς για τον οποίο να κλάψεις. Σκέψου κάτι ευχάριστο, από το μακρινό παρελθόν ίσως. Ας πούμε, όταν ήσουν οχτώ ετών και γύριζες στο σπίτι από το σχολείο και έτρεχες στην αγκαλιά της μαμάς σου χαμογελώντας και το δέρμα σου ήταν λαμπερό και τρυφερό και σφριγηλό και δεν ήξερες πως όταν οι άνθρωποι πεθαίνουν είναι για πάντα.

Ωραία. Τελικά, ήταν καλή ιδέα αυτά τα δάκρυα. Καθάρισαν το πρόσωπό σου. Φαίνεται τώρα φυσικότερο το αποτέλεσμα. Ενώ πριν υπήρχε μια υπερβολή στο χρώμα των χειλιών σου. Αλήθεια, τώρα έχεις εξασφαλίσει πιστεύω, αν βοηθήσεις λίγο με την έκφρασή σου, την αποδοχή. Αλλά πρέπει να βιαστούμε. Περιμένουν οι άνθρωποι έξω. Περιμένουν να δουν αν είναι σωστό το πρόσωπό σου.

Όχι, δεν το πετυχαίνεις αυτό το βλέμμα της ερωτικής πρόσκλησης. Το προτεταμένο κάτω χείλος απαιτεί και την αντίστοιχη δύναμη στα μάτια και φοβάμαι ότι τα μάτια σου είναι σαν σβησμένα. Δοκίμασε να κοιτάς πιο έντονα. Ίσως αν προσθέταμε λίγο eyeliner στα κάτω βλέφαρα να ενίσχυε κάπως την απαιτούμενη εντύπωση.

Αυτό είναι! Αυτό το έντονο βλέμμα δίνει ακριβώς τη σωστή εντύπωση. Νιώθω πως θα μου τα ρίξεις. Πως ποτέ δεν έχεις πάρει ναρκωτικά. Πως δεν σου έχει πεθάνει ποτέ κανείς. Πως μόνο ο έρωτας σε ορίζει. Να μένεις μόνο στο ημίφως, για να μην καταλάβει κανείς ότι αυτό που είναι σκοτεινό είναι το πρόσωπό σου.

29 Ιουνίου 2006 σε 5:02 μμ
superb.καλό απόγευμα (εμένα μου το άλλαξες);)
29 Ιουνίου 2006 σε 5:43 μμ
Πάντα με συγκινούσε η ιστορία της και αυτό που έκρυβε. Με το κείμενό σου, ακόμα πιο πολύ.
29 Ιουνίου 2006 σε 9:05 μμ
Ποια είναι αυτή η πανέμορφη γυναίκα;
29 Ιουνίου 2006 σε 10:01 μμ
Στις φωτογραφίες είναι η Κατερίνα Γώγου από την ταινία Παραγγελιά του Τάσσιου, όπου εμφανίζεται λέγοντας τα ποιήματά της με μουσική υπόκρουση Κ. Σφέτσα.
30 Ιουνίου 2006 σε 4:12 πμ
Για μένα αυτή η ταινία είναι από τις καλύτερες του ελληνικού κινηματογράφου. Και ζητώ συγνώμη για την απουσία λόγου ύπαρξης αυτού του σχολίου.
30 Ιουνίου 2006 σε 12:54 μμ
Καταπληκτικό.
30 Ιουνίου 2006 σε 1:16 μμ
l’esprit de l’escalier, κι εγώ θαυμάζω αυτή την ταινία, κυρίως για τα ιντερμέδια με τη Γώγου.
30 Ιουνίου 2006 σε 7:47 μμ
Την θυμάμαι στα σκαλοπάτια της οδού Δημάκη στο Λυκαβηττό ναι…να πίνει μπύρες – μια φορά μου ζήτησε και τσιγάρο…την ήξερα μόνο από τα ποιήματά της…κυρίως από την χαλκομάνια με τον ακροβάτη…
21 Ιουλίου 2006 σε 8:08 μμ
Μολις την γνωρισα……..!!!! Ειμαι χαρουμενος
6 Σεπτεμβρίου 2006 σε 8:14 πμ
[...] – As thine, all thine, and nought of me – ιστολόγιο ΜΟΥΤΡΑ [...]
30 Δεκεμβρίου 2006 σε 7:24 πμ
πολύ ωραίο ρε συ.. πολύ ωραίο..
4 Οκτωβρίου 2007 σε 12:40 μμ
a re katerinaki tous efages de se fagane!!!!dream on….
7 Φεβρουαρίου 2008 σε 3:00 πμ
[...] As thine, all thine, and nought of me – ιστολόγιο [...]
23 Φεβρουαρίου 2008 σε 1:44 πμ
Από τις τελευταίες ρομαντικές ποιήτριες.
Εφτυσε το σύστημα και έφυγε με τρόπο που ταιριάζει στις αθώες,αγνές,παιδικές ψυχές.