Είναι σαφές ότι οι περισσότερες κοινότητες των Ελλήνων ιστολόγων είναι ομφαλοσκοπικές, εσωστρεφείς και υπερφίαλες. Με αφορμή το τελευταίο δημοσίευμα στο περιοδικό Έψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά ο συντεχνιακός τρόπος με τον οποίο τα fascia των ιστολόγων αντιμετωπίζουν την κριτική. Θερμότατη ήταν η υποδοχή που επιφυλάχθηκε σε όσους (και δεν ήσαν λίγοι) ιστολόγησαν εναντίον του δημοσιεύματος, ενώ, εκ παραδρομής φαντάζομαι, θερμότατη ήταν και η υποδοχή που επιφυλάχθηκε στο δικό μου σχετικό ιστολόγημα χθες το βράδι, διότι μάλλον δεν προσέχθηκε από κάποιους ότι το δικό μου κείμενο υπερασπιζόταν την άποψη του κυρίου Γιαννακίδη.
Να ξεκαθαρίσω εξαρχής για όσους δεν διάβασαν το επίμαχο δημοσίευμα ότι ο κύριος Γιαννακίδης είχε επικοινωνήσει και μαζί μου, όπως και με πολλούς άλλους ιστολόγους, μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και παρέθεσε κάποιες από τις απόψεις μου στο κείμενό του. Η γνώμη που εξέφρασε στο ίδιο κείμενο για το δικό μου ιστολόγιο ήταν θετική (άρα θα πρέπει να θεωρούμαι ύποπτος που τον υπερασπίζομαι). Επίσης είχε παλαιότερα εκφρασθεί με ευνοϊκότατο τρόπο για το ιστολόγιό μου από τη στήλη του στο Έψιλον. Να δηλώσω ακόμα, επειδή οι καιροί είναι πονηροί και το ιστολογικό fascio πονηρότερο, ότι δεν γνωριζόμαστε προσωπικά με τον κύριο Γιαννακίδη, ούτε με κανέναν άλλο δημοσιογράφο έντυπου μέσου.
Είναι γνωστό σε όσους διαβάζουν το παρόν ιστολόγιο τακτικά ότι συμφωνώ με την άποψη του κυρίου Γιαννακίδη ότι πολύ λίγα ιστολόγια αξίζουν να διαβάζονται. Είναι επίσης γνωστό σε όσους διάβασαν το κείμενο του Έψιλον ότι την απαξιωτική μου αυτή άποψη την εξέφρασα και στον κύριο Γιαννακίδη. Αυτό που δεν είναι γνωστό παρά μόνο σε εμένα και σε εκείνον είναι ότι στην απάντηση που του είχα στείλει περιλαμβάνονται πολύ οξύτερες κρίσεις από αυτές που δημοσίευσε. Τις παραθέτω:
Ασφαλώς μεταφέρει ελληνική πραγματικότητα η ιστολογική κοινότητα. Για την ακρίβεια, αποτελεί τμήμα αυτής της μίζερης πραγματικότητας. Δείτε τα χίλια τόσα ιστολόγια που είναι εγγεγραμμένα στο monitor. Τουλάχιστον τα 900 δεν έχουν ούτε λόγο, ούτε λόγο ύπαρξης. Ακούει κανείς ένα slogan, σκέφτεται μια φράση που θα μπορούσε να είναι τίτλος άρθρου κίτρινης εφημερίδας ογδόης κατηγορίας και τη μοιράζεται ως ιστολόγημα με τους αναγνώστες, οι οποίοι είναι βεβαίως όμοιοί του! Ή «σχηματίζει» μία άποψη καφενείου επί της επικαιρότητας και τη μοιράζεται επίσης με τους αναγνώστες, που δυνάμει είναι πολύ περισσότεροι από τους συνδαιτυμόνες του καφενείου. Επαίρεται εν συνεχεία ότι έχει άποψη, και δη δημοσιευμένη, και βγάζει την άναρθρη γλώσσα του σε παν το επιστητόν. Θα δείτε επίσης την απεριόριστη ασέβεια προς τους αναγνώστες: την κακή χρήση της Ελληνικής, την ασυνταξία, την ανορθογραφία, σε όλο της το μεγαλείο.
Σε αυτόν τον τόπο, ως γνωστόν, δεν υπάρχει μπόγιας. Ούτε στο διαδίκτυο, ούτε αλλού. Με την ίδια θρασύτητα που ο κάθε γιακουμάτος βγαίνει στα συμβατικά ηλεκτρονικά μέσα και μοιράζεται μαζί μας την κενότητά του, βγαίνει και ο κάθε αγράμματος στα λεγόμενα μη συμβατικά ιστολόγια.
Εναλλακτικά ιστολόγια υπάρχουν οπωσδήποτε – αλλά στη συντριπτική τους πλειονότητα δεν είναι «ενημερωτικά» ούτε βεβαίως συνθηματολογικά. Είναι αυτά που όντως εκμεταλλεύονται τις δυνατότητες του μέσου, το οποίο συνδυάζει εικόνα και κείμενο, και κάποτε και μουσική επίσης, και συμφύρουν διαφορετικά είδη γραφής δημιουργώντας έτσι ένα καινούριο είδος. Ένα ιστολόγιο θα μπορούσε να μετεξελιχθεί στο νέο είδος μυθιστορήματος.
Ή θα μπορούσε, όπως συνήθως συμβαίνει, να μηρυκάζει το χειρότερο είδος δημοσιογραφίας.
Οπωσδήποτε, λοιπόν, μπορεί το fascio να χρησιμοποιήσει (και η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα τα έχει ήδη χρησιμοποιήσει) διάφορα όπλα εναντίον μου, προβάλλοντας τους εξής ισχυρισμούς:
- υπερασπίζομαι το Γιαννακίδη γιατί με διαφημίζει
- είμαι εστέτ και ελιτιστής και απαξιώνω όλα τα διαμάντια που δημοσιεύονται καθημερινά στα ιστολόγια
- είμαι τσανακογλείφτης και ονειρεύομαι να με προσλάβει ο Γιαννακίδης στο Έψιλον ή ο Τσαγκαρουσιάνος στο Lifo ή ο Λαμπράκης στον Ταχυδρόμο, κ.ο.κ.
- είμαι εγκάθετος – με έχουν βάλει οι μεγαλοεκδότες με τα dvd να βρίζω τη μπλογκόσφαιρα "από μέσα"
- είμαι εγκάθετος – με έχουν βάλει να επιτίθεμαι στους τέως γκόμενούς τους διάφοροι φίλοι και φίλες
Επειδή όμως ο διαφανής στόχος όλων αυτών των κίτρινων ισχυρισμών είναι να μη μιλάω, ούτε εγώ, ούτε κανείς άλλος, εναντίον του ανθού των ανθέων, της ελληνικής μπλογκόσφαιρας δηλαδή, για αυτό ακριβώς θα ήθελα ακόμη πιο ευθέως να ξεκαθαρίσω τη στάση μου.
Στις "απαντήσεις" που δόθηκαν από πολλούς ιστολόγους στον κύριο Γιαννακίδη υπάρχουν κάποια στοιχεία που κάτω από άλλες συνθήκες, αν για παράδειγμα μιλούσαμε για τα ΜΜΕ και όχι για τα ιστολόγια, θα είχαν ανησυχήσει πολλούς, ενώ τώρα φαίνεται ότι δεν απασχολούν κανέναν. Τα επικίνδυνα αυτά στοιχεία είναι:
- Η ομοφωνία. Όλα τα ιστολογήματα που γράφτηκαν εξ αφορμής του άρθρου του Έψιλον είναι σχεδόν ταυτόσημα: απομονώνουν τις εκφράσεις με τις οποίες επικρίνονται τα ιστολόγια, αρνούνται το αυτονόητο, δηλαδή ότι όντως η πλειονότητα των ιστολογίων δεν υπάρχει λόγος ούτε να διαβάζονται ούτε να γράφονται, και επιτίθενται στον δημοσιογράφο με αναφορές στο βρώμικο ρόλο των εκδοτικών συγκροτημάτων.
- Η ανεπίγνωστη συμπαράταξη. Ουκ ολίγοι εκ των σχολιαστών παραδέχονται ότι δεν έχουν διαβάσει το επίμαχο άρθρο, αλλά εκφράζουν, παρ΄όλα αυτά, τις αρνητικές έως καταδικαστικές απόψεις τους για αυτό, με βάση τα όσα γράφτηκαν από άλλους ιστολόγους εναντίον του.
- Η προσωπική και επαγγελματική απαξίωση. Οι περισσότεροι από τους ιστολόγους που κατέκριναν το άρθρο του κυρίου Γιαννακίδη τον αποκαλούν δημοσιογραφίσκο, επιτίθενται συνολικά στην εφημερίδα όπου εργάζεται, μιλούν λιγότερο ή περισσότερο ευθέως για διαπλοκή του εκδότη του, και βεβαίως τον χαρακτηρίζουν ατάλαντο και άγνωστο.
- Η επινόηση "σκοτεινών" κινήτρων. Το κίνητρο που αποδίδεται στον δημοσιογράφο είναι η δήθεν φιλοδοξία του να γίνει ιστολόγος, ο φθόνος του προς τους ιστολόγους, υποτιθέμενες προσωπικές και επαγγελματικές αντιπαλότητες μαζί τους, ενώ δεν έχουν λείψει και υπονούμενα για το ποιόν του, τύπου "η συννυφάδα μου τον ξέρει και μου είπε τί κομπλεξικός που είναι."
- Η ανωνυμία των νηφάλιων σχολίων. Υπήρξαν και κάποια, ελάχιστα, νηφάλια σχόλια, αλλά οι σχολιαστές, στην πλειονότητά τους, επέλεξαν να μην αποκαλύψουν τη διαδικτυακή τους ταυτότητα υπογράφοντάς τα. Δεδομένης της μανίας με την οποία το ιστολογικό fascio επιτίθεται στις διαφορετικές απόψεις, δεν με εκπλήσσει που οι άνθρωποι φοβήθηκαν να πουν το όνομά τους! Με τρομάζει, όμως, η οιονεί παρανομία της διαφορετικής άποψης.
Με λίγα λόγια ο τρόπος με τον οποίο η Ελληνική ιστολογική κοινότητα αντέδρασε στο πρώτο σοβαρό δημοσιογραφικό κείμενο που δεν την ευλογάει ήταν: όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας. Δεν έχει σημασία τί λέει, δεν χρειάζεται να κάνουμε τον κόπο να τον διαβάσουμε, θα τον βρίσουμε όμως. Και αυτόν και την εφημερίδα του και τον εκδότη του και "το σύστημα", το οποίο μας καταδιώκει εμάς τους εναλλακτικούς και ανατρεπτικούς. Και αν χρειαστεί, θα επινοήσουμε και προσωπικά ελαττώματα του συντάκτη, και σκοτεινές συνωμοσίες, και θα τον εξισώσουμε με τον εχθρό του λαού, με τα μεγάλα συμφέροντα, με την υπουλία, τον κομπλεξισμό, και ό,τι άλλο μας κατεβάσει η κούτρα.
Διότι μόνον εμείς, μόνον οι ιστολόγοι, έχουμε το δικαίωμα να ασκούμε κριτική και να διατυπώνουμε άποψη. Όλοι οι άλλοι είναι υποχρεωμένοι να ασκούν "εποικοδομητική κριτική" δηλαδή να εκφράζουν ανεπιφύλακτη κατάφαση και αποδοχή.
Εδώ, λοιπόν, στα ιστολόγια που διαμαρτύρονται και βρίζουν επειδή τόλμησε ένας δημοσιογράφος να μην τα επαινέσει συλλήβδην, εδώ υποφώσκει ο πιο κακόγουστος εστετισμός, όσο αντιφατικός και αν φαίνεται ο συνδυασμός του επιθέτου και του ουσιαστικού. Το αδήλωτο προφανές, από το οποίο σαφώς εκπηγάζει όλη αυτή η υπερευαισθησία, είναι η κοινή στους ιστολόγους πίστη ότι τα ιστολόγια είναι a priori εξαιρετικά, ενώ τα έντυπα είναι a priori σκουπίδια. Κάθε κριτική προς τα ιστολόγια εκλαμβάνεται απαραιτήτως ως προσωπική επίθεση. Και επομένως δικαιολογεί οποιαδήποτε "αμυντική" επίθεση, πάνω ή κάτω από τη ζώνη, βασισμένη σε πραγματικά ή φανταστικά στοιχεία.
Ο εστετισμός συνίσταται στην υποφώσκουσα αποδοχή του ιστολογείν (και των δεδομένων Ελληνικών ιστολογίων) ως υπέρτατης αξίας, ως θεότητας taboo την οποία απαγορεύεται να πιάσει κανείς στο στόμα του επί ματαίω, εναντίον της οποίας οποιαδήποτε επίθεση αντιμετωπίζεται, mutatis mutandis, συλλογικά και άμεσα, περίπου όπως τα σκίτσα των Δανών που απεικόνιζαν το Μωάμεθ. Είναι εντυπωσιακό πόσοι ιστολόγοι βρέθηκαν, εν μέσω τριημέρου, να αντικρούσουν και να κατασπαράξουν τον Γιαννακίδη και πόσοι ακόμη έσπευσαν μέσα στη νύχτα να δηλώσουν δια linkblog την υποστήριξή τους σε όσους επετίθεντο στο Γιαννακίδη.
Η κακογουστιά συνίσταται επίσης στην αποδοχή του ιστολογείν (και των δεδομένων Ελληνικών ιστολογίων) ως υπέρτατης αξίας. Ας σοβαρευτούμε επιτέλους. Η αλήθεια είναι απλώς ότι, χάρη στις δωρεάν υπηρεσίες ιστολογίων που προσφέρει το διαδίκτυο, είμαστε πια σε θέση να λέμε ο καθένας δημοσίως το μακρύ του και το κοντό του, κοινώς, να λέμε ό,τι μαλακία μας κατέβει στο κεφάλι, με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας μας. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να μας διαβάζει, ούτε είναι υποχρεωμένοι όσοι (ελάχιστοι, ακόμη και σε σύγκριση με την πιο μικρής κυκλοφορίας συντεχνιακή εφημεριδούλα) μας διαβάζουν να μας θαυμάζουν και να πέφτουν ανάσκελα στη θέα των κειμένων μας.
Το κέφι μας κάνουμε. Έχουμε χρόνο για πέταμα και καθόμαστε και ξεσπάμε στο πληκτρολόγιο. Αλλά δεν έχουν αναχθεί ακόμη (ευτυχώς) οι ζωές μας σε ιστολογήματα. Κενόδοξοι ελπίζουμε στην αναγνώριση του δήμου και των σοφιστών, αλλά ας μην εθελοτυφλούμε τόσο πολύ: χάλια είναι τα περισσότερα γραφτά μας και δεν αφορούν παρά εμάς που τα γράφουμε και που εξισώνουμε τη ζωή και την αξία μας με αυτά.
Παρ΄όλα αυτά, είναι κάπως θλιβερό να βλέπει κανείς ανθρώπους που πραγματικά πιστεύουν πως οι εφημερίδες ευρείας κυκλοφορίας απειλούνται από τα ιστολόγιά τους, που πραγματικά πιστεύουν πως οι δημοσιογράφοι φθονούν την επιτυχία των ιστολογίων τους, που πραγματικά πιστεύουν ότι όλες οι εφημερίδες και όλοι οι εργαζόμενοι σε αυτές είναι σκουπίδια, ενώ αντίθετα όλοι οι ιστολόγοι και όλα τα ιστολόγια είναι διαμάντια.
Στη δεκαετία του ογδόντα, όταν ο κιτρινισμός του τύπου ήταν καινούριο φρούτο στην Ελλάδα, μιλούσαμε απαξιωτικά για την αυριανοποίηση της πολιτικής ζωής. Σήμερα, στην εποχή της τατιάνας και του μικρούτσικου, του αναστασιάδη και της εσπρέσσο, της τράφικ και της λαμπίρη, που οι ευαισθησίες των μη κίτρινων ιστολόγων προσβάλλονται μαζικά και άμεσα μόνο αν η Ελευθεροτυπία ή η Lif0 τους κατακρίνει και τη βαφτίζουν κίτρινη και πουλημένη και τους συντάκτες της κομπλεξικούς και ύποπτους, κινδυνεύουμε να εισαχθεί ως νέος απαξιωτικός χαρακτηρισμός η μπλογκοποίηση της δημόσιας έκφρασης.
13 Ιουνίου 2006 στις 3:28 μμ
συμφωνώ σε γενικές γραμμές με τα περί χωματερής (το δικό μου μπλογκ πάντως είναι υπερήφανα trash). Τι θα περίμενε δηλαδή ο κύριος Γιαννακίδης όμως; Να είναι και τα χίλια άψογα και υψηλής ποιότητας και να ασχολούνται με τρέχοντα ακτιβιστικά θέματα; Κάποιοι γράφουμε και για την πλάκα μας. Κατά τα άλλα, he has a point.
:)
13 Ιουνίου 2006 στις 3:37 μμ
Συμφωνώ απόλυτα με αυτή την εγγραφή. Δεν σε έχω ξαναδιαβάσει, αλλά δεν βρίσκω τίποτα το επιλήψιμο στο να δεχτεί κανείς ότι είναι ελιτιστής.
Η μάζα μόνο προς τα κάτω μπορεί να σε τραβήξει.
Από χτες γράφτηκαν πολλά λαϊκίστικα κείμενα πάνω σε αυτό το άρθρο του Γιαννακίδη.
Τύφλα νάχει η αυριανή…
13 Ιουνίου 2006 στις 3:39 μμ
Αχ βρε κι εσύ πια! Βαρέθηκα να βλέπω σήμερα τις μισές δημοσιεύσεις του Monitor να αφορούν τον Γιαννακίδη επειδή δεν τους “διαφήμισε” αυτούς.
Το metablogging είναι καλό όταν υπάρχει καλός και σοβαρός λόγος (κι αντίλογος) για να εκδηλωθεί μια ένσταση. Ποτέ το αντίθετο, όταν πολλά ιστολόγια έχουν αποκλειστικό σκοπό να διαβάλλουν όλους όσοι δεν είναι στα δικά τους “νερά”, ε, έχει παρατραβήξει πια το θέμα.
Εγώ δεν φιλοδοξώ να κάνω “λογοτεχνία” μέσω του ιστολόγιου μου, αν ήθελα – και θέλω – να πράξω αυτό, γράφω βιβλίο – και το παλεύω κιόλας. Δεν πρόκειται, αν κι όταν με το καλό εκδοθώ, να το διαφημίσω μέσω διαδικτυακών καναλιών. Έχω κι εγώ κάποια όρια στον αυτοσεβασμό μου.
Και ξέρεις κάτι, πάρα πολλοί ιστολόγοι – αν όχι το 90% – έχουν παρερμηνεύσει τόσο το μέσο όσο και την – επιδιωκώμενη – δημοσιογραφική αναγνώριση. Το blog δεν αρχίζει και δεν τελειώνει όταν λ.χ. ο κος Γιαννακίδης σε αναφέρει στην “Ε”. Το Blog υπάρχει ως αυτόνομο μέσο κι όχι πρόθυρο εκδοτικών και δημοσιογραφικών βλέψεων. Τα έχεις πει εξάλλου σε προηγούμενα ποστια με τα οποία συμφωνώ εν τέλει.
Είπαμε, ή γράφεις βιβλίο, ή μπλογκάρεις, όλα τα άλλα είναι λίγο εκ του πονηρού. Αλλιώς, καβαλάς το καλάμι και θεωρείς τον μπλογκαρίστικο εαυτό σου ανώτερο από τον Σεφέρη. Μα ιστολόγιο δεν σημαίνει λογοτεχνία, όπως και το αντίθετο. Είναι απλά μια εκδοτική, ανεξαρτήτως του μέσου, έκφανση από τις πολλές προοπτικές να δημοσιοποιηθούν όψεις, καταθέσεις, γνώμες κι απόψεις.
Γι αυτό λέω ότι έχει υπερεκτιμηθεί η όλη κατάσταση και από τις δύο πλευρές. Νισάφι πια.
13 Ιουνίου 2006 στις 3:54 μμ
Με τα τελευταία λόγια, να ξεκαθαρίσω κάτι, εννοώ ότι το να γράφεις στο δικό σου ιστολόγιο, δεν επιτρέπεται να έχεις ως αυτοσκοπό την αναγνώριση. Αυτή έρχεται από μόνη της μέσα από διάλογο και συναγωνισμό, ποτέ από ανούσιες μεταβλογικές κόντρες.
Αν κάποιοι – ευτυχώς λίγοι αλλά ανηλεώς μαυριζόμενοι στο Monitor – έχουν την αξίωση του νταβατζή της μπλογκόσφαιρας, κύρια ευθύνη φέρουν αυτοί που τους τιμούν με επισκέψεις αλλά κυρίως αποφεύγουν αν σχολιάσουν κατά.
Εγώ δεν ασχολούμαι άλλο με το άθλημα του metablogging. Με προσβάλλει προσωπικά τόσο πολύ, που είμαι πρόθυμος να θυσιάσω την δημοτικότητά μου προκειμένου να κρατήσω τον εαυτό μου, αλλά και την διαδικτυακή περσόνα μου, στα εύλογα πλαίσια της θεματολογίας που με απασχολεί.
Αν άλλοι κρίνουν και πράττουν απονομές ψευδοδημοτικοτήτων σε ιστολόγια που ούτε η μάνα αυτών δεν θα θελε να γνωρίζει, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας, αυτής που πολύ βιαστικά – και σε αυτό έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης οι δημοσιογράφοι – της δώσανε μια τέτοια υπεραξία που θάβει τα “ασήμαντα” διαμάντια και προκρίνει ακατανοήτως εκείνα που η δημοσιότητά τους είναι δυσανάλογη της αξία τους. Μην φέρω παραδείγματα… όλοι γνωρίζετε την άστοχη υπερπροβολή ενός ιστολόγου (μα τώρα είναι ιστολόγιο που έχει;) που θέλει κανείς μεγεθυντικό φακό για να τον ξεχωρίσει από το Monitor.
Καταλήγω πως όσοι αξιολογότατοι ιστολόγοι, 3-4 που προβάλλονται δημοσιογραφικά, λειτούργησαν ως “ξεκάρφωμα” ως αντίβαρο σε κάτι εντελώς “άσχετα” που πήραν τη μερίδα του λέοντος. Γιατί;
Καταλαβαίνεις Γιώργο πως μιλάω από απόσταση. Κρίνω τόσο τις επιλογές των δημοσιογράφων όσο και την καθεαυτό αξία των προωθούμενων ιστολόγιων. Ουδείς από τις δύο πλευρές έχει απόλυτο δίκιο.
13 Ιουνίου 2006 στις 4:08 μμ
[...] Update: Μερικές ενδιαφέρουσες αντιδράσεις στο άρθρο του Έψιλον μπορεί κανείς να δει εδώ, εδώ, εδώ και εδώ. Όπως και μια ακόμα διαφωτιστικότερη απάντηση στις αντιδράσεις. Posted by adamo Filed in Greek [...]
13 Ιουνίου 2006 στις 4:38 μμ
Το “πρόβλημα” με το άρθρο του κ. Γιαννακίδη δεν είναι ο εντοπισμός του προβλήματος-θέματος[*] όσο οι χαρακτηρισμοί που επιλέγει για να το περιγράψει. Αναμενόμενες ήταν λοιπόν οι αντιδράσεις από τους ιστολόγους που συνασπίστηκαν (ανεξάρτητα από το τι πιστεύει ο ένας για τον άλλο ή για τον εαυτό τους) και “επιτέθηκαν” σε κάποιον που ως troll τους χαρακτήρισε επηρμένα μέλη μιας “χωματερής”. Οποιοσδήποτε, ανεξάρτητα από το τι πιστεύει για την ποιότητα των κειμένων που παράγει θα μπορούσε να θεωρηθεί θιγμένος από τους χαρακτηρισμούς. Αυτό για το οποίο δεν έχω σιγουρευτεί ακόμα είναι αν ο κ. Γιαννακίδης επιθυμούσε να προκαλέσει τις αντιδράσεις αυτές ή είναι μη προβλεπόμενα side-effects του άρθρου.
Οι ερωτήσεις που έκανε για την έρευνά του (τουλάχιστον όπως φαίνονται στο blog του πιτσιρίκου) είναι τόσο αφελείς όσο και παλιές. Ακριβώς τα ίδια ερωτήματα υπήρχαν όταν άνθρωποι ανέβαζαν ιστοσελίδες (πριν από τα blogs και τα webforums) σε servers στο πανεπιστήμιό τους, στα geocities, κοκ. 10 χρόνια μετά είναι δυνατό να κάνει κανείς τις ίδιες ερωτήσεις για το ίδιο (γιατί είναι το ίδιο) πράγμα; Δεν εννοώ πως ο κ. Γιαννακίδης έκανε πριν 10 χρόνια τέτοιο reportage, εννοώ πως πριν 10 χρόνια υπήρχαν τα ίδια ερωτήματα για όσους “ανέβαζαν” ιστοσελίδες που εξέφραζαν την άποψή τους και το ίδιο “πρόβλημα”. Τότε δεν υπήρχει η δυνατότητα της άμεσης απάντησης, συνήθως ο διάλογος εξελισσόταν μέσω email ή κάποιου USENET group, αλλά μη τρελαθούμε κιόλας, για το ίδιο πράγμα πρόκειται. Δεν έχει αλλάξει τίποτε, μόνο το σφυρί και το σκαρπέλλο[**]. Εγώ λοιπόν ως αγοραστής της Ε απαιτώ να γράφει περισσότερα για αυτούς που αξίζουν- δεν είναι ανάγκη να γράφει οτιδήποτε για αυτούς που δεν έχουν κάτι να δώσουν στον αναγνώστη τους, ούτε καν να τους χαρακτηρίζει. Άλλωστε αυτός δεν είναι και ο ρόλος ενός ενημερωτικού εντύπου; Να σκάψει στη “χωματερή” και να μας παρουσιάσει τα διαμάντια που θα βρει. Γιατί πρέπει κανείς να μιλάει για τα σκατά όταν έχει να δείξει διαμάντια;
[*] Το πρόβλημα της “χωματερής” όπως το αντιλλαμβάνομαι είναι η χαμηλή ποιότητα του περιεχομένου της μπλογκόσφαιρας. Μα δεν είναι αναμενόμενο; Γιατί πριν είχαμε πλούσιο και ποιοτικό περιεχόμενο σε web pages για να έχουμε σήμερα καλύτερη ποιότητα στη μπλογκόσφαιρα; Το πραγματικό θέμα όμως είναι αν σήμερα το περιεχόμενο έχει βελτιωθεί σε σχέση με αυτό που υπήρχε σε ιστοσελίδες 10 χρόνια πριν – δεν έχω απάντηση.
[**] BBS, USENET, mailing lists, spam κάθε είδους, chat κάθε είδους, webforums, blogs, ότι μας ξημερώσει αύριο.
13 Ιουνίου 2006 στις 4:39 μμ
Και το άρθρο του κ. Γιαννακίδη διάβασα αλλά και τα posts που του τα χώνανε. Όσο χωματερή είναι τα blogs άλλο τόσο χωματερή είναι και τα συμβατικά μέσα. Δεν τίθεται όμως θέμα σκουπιδιών ή διαμαντιών και βέβαια σε καμιά περίπτωση δεν έχω σκοπό να σε κατηγορήσω για οτιδήποτε έχεις ήδη προλάβει να αντικρούσεις. Δεν μ’ ενδιαφέρουν οι λόγοι για τους οποίους υπερασπίζεσαι τον Γιαννακίδη.
Ο εν λόγω δημοσιογράφος αν και παλιός, για δημοσιογράφος, στο Internet έχει γράψει ένα κείμενο που αρμόζει για την χαβούζα που περιγράφει. Η έρευνά του είναι ελλιπής και το κείμενό του φάσκει και αντιφάσκει. Έρχεται και συγκρίνει αμερικάνικα ιστολόγια που μετράνε 6-7 χρόνια ζωής με ένα “μωρό” που εκόμα δεν έχει βγάλει δόντια.
Επικεντρώθηκε στις “φίρμες” (καμία προσπάθεια να υποβαθμίσω κανέναν) και για πρώτη φορά είδα και αναφορά σε σένα, που δεν ανήκεις, ακόμα, στις φίρμες. Το κείμενό του από την μια μιλούσε για χωματερή και από την άλλη τα εκθείαζε ως φαινόμενο.
Ορισμένα από τα blogs που αγνοεί, μπορεί να μην έχουν την δικιά σου ή άλλων, μαεστρία στην χρήση της γλώσσας έχουν όμως άλλους σκοπούς. Τα Μυστικά του Κόλπου π.χ. πέρα παό το καθημερινό έχουν ένα σκοπό σε σχέση με το έργο της επέκτασης του αεροδρομίου της Θεσσαλονίκης, κάποια άλλα, χωρίς να εξαιρώ το δικό μου, προσπάθησαν μια διάφορους τρόπους, να παρέμβουν στα κοινά αυτής της πόλης. Δεν τρέφω αυταπάτες, ξέρω οτι μας διαβάζουν λίγοι, όμως έτσω και σαν Δον Κιχώτες παλεύουμε μέσα από τα εργαλεία που μας δίνει το Internet. Το diablog προσπαθεί να ανοίξει μια κουβέντα, το blog της αναθεώρησης του Συντάγματος επίσης ή αυτό των υιοθεσιών.
O κ. Γιαννακίδης στάθηκε στη λογοτεχνική και μόνο αξία των blogs αγνοώντας μια δυναμική, έστω και μικρή, που δημιουργείται από πολίτες που αποκτούν μια φωνή.
Συγνώμη για το μέγεθος του σχολίου
13 Ιουνίου 2006 στις 8:09 μμ
Το δικό μου θέμα σε αυτό το κείμενο δεν είναι τόσο το άρθρο του Γιαννακίδη (με το οποίο προσωπικά συμφωνώ), όσο οι αντιδράσεις των ιστολόγων, οι οποίες συνεχίζονται, όλο και πιο χυδαίες. Μια ψύχραιμη ανάγνωση του κειμένου του Γιαννακίδη αποδεικνύει ότι το να βασίζουμε την κρίση μας σε αποσπάσματα αποκομμένα από τα συμφραζόμενά τους οδηγεί σε εσφαλμένα συμπεράσματα. Όταν δε τα εσφαλμένα συμπεράσματα συνδυάζονται με μία υστερικού τύπου και αυριανικής έμπνευσης προσωπική επίθεση, τότε το Fascio των ιστολόγων γίνεται εξαιρετικά επικίνδυνο.
Φαντάζεστε τί θα γινόταν αν ένας ιστολόγος έγραφε (όπως πολλοί γράφουν) ότι οι εφημερίδες είναι σκουπίδια και μία εφημερίδα απαντούσε ότι ο τάδε ιστολόγος είναι μαλάκας, σκουπίδι, άσχετος, αγράμματος, πουλημένος, και ότι έχει και πληροφορίες για το ποιόν του, την προσωπική του ζωή και τα γούστα του, αλλά δεν τις δημοσιεύει από… σεβασμό;
Και αναρωτιέμαι ειλικρινώς, όλοι αυτοί οι ιστολόγοι, μερικούς από τους οποίους προσωπικά εκτιμώ, που έσπευσαν να διαδηλώσουν τη συμπαράστασή τους στους υβριστές του δημοσιογράφου, το έπραξαν αυτό ενσυνείδητα; Με πλήρη επίγνωση της υποκείμενης αλητείας; Ή πρόκειται απλώς για το “να να να! καλά να πάθεις” του παιδιού που του είπανε ότι δεν έχει το καλύτερο παιχνιδάκι και βαράει με τα μικρά χεράκια του όπου βρει; Ή μήπως (και το ελπίζω) απλώς δεν διάβασαν το άρθρο, δεν πρόσεξαν τί ακριβώς λένε οι υβριστές, και έκαναν ό,τι νάναι; Σε κάθε περίπτωση, ελπίζω ότι δεν χαίρονται που συγχρωτίστηκαν με την αλητεία.
Πραγματικά, έχω αηδιάσει. Είχα αποφασίσει ότι δεν θα επανέλθω σε μεταμπλογκικό θέμα, αλλά εδώ δεν πρόκειται για μεταμπλογκικά, πρόκειται για τη θρασύδειλη αλητεία πολυάριθμων, όπως αποδεικνύεται, ιστολόγων, απέναντι στην οποία δεν μπορώ να σωπαίνω. Σωπαίνω εδώ και καιρό απέναντι στις φαιδρές επιθέσεις κάποιων ηλιθίων εναντίον μου, διότι απλώς είναι φαιδρές. Αλλά η ιερή μανία που έχει καταλάβει τη μπλογκόσφαιρα εναντίον ενός δημοσιογράφου που τόλμησε να μην λιβανίσει τους μπλόγκερς δεν είναι φαιδρότητα, είναι επικίνδυνη αλητεία.
Adamo, διαφωνώ έντονα με το εξής: “ως αγοραστής της Ε απαιτώ να γράφει περισσότερα για αυτούς που αξίζουν- δεν είναι ανάγκη να γράφει οτιδήποτε για αυτούς που δεν έχουν κάτι να δώσουν στον αναγνώστη τους, ούτε καν να τους χαρακτηρίζει. Άλλωστε αυτός δεν είναι και ο ρόλος ενός ενημερωτικού εντύπου;” Ως αγοραστής μιας εφημερίδας δεν νομιμοποιείσαι να υπαγορεύεις το περιεχόμενό της, νομιμοποιείσαι να το αποδέχεσαι και να συνεχίζεις να την αγοράζεις ή να μην την αγοράζεις πια. Και οι ενυπόγραφες απόψεις, που επίσης αποτελούν μέρος μιας εφημερίδας, επιπροσθέτως της ενημέρωσης, είναι κατ’ ανάγκην αξιολογικές. Και θάρρος γνώμης σημαίνει ότι ο αρθρογράφος δεν είναι υποχρεωμένος να συμφωνεί με μένα ή με σένα, ούτε εμείς να του επιβάλλουμε, ως καταναλωτές, τις απόψεις μας.
Argos, είσαι σίγουρος ότι διάβασες το κείμενο περί ου ο λόγος; Διότι και στο θέμα των υιοθεσιών αναφέρεται και στο θέμα της επέκτασης του αεροδρομίου Μακεδονία. Ίσως όχι στην έκταση που θα επιθυμούσες, αλλά βρίσκω άδικη την κριτική ότι ο Γιαννακίδης στάθηκε στη λογοτεχνική και μόνο αξία των blogs.
13 Ιουνίου 2006 στις 9:18 μμ
Ανέβασα τις απαντήσεις μου, Γιώργο, ακολουθώντας το παράδειγμά σου. Νομίζω ότι θα άξιζε να το κάνουν κι όσοι άλλοι απήντησαν. Αν όλοι αναφερόμαστε και σε κακές περιπτώσεις, ίσως ο κ. Γιαννακίδης να συνδύασε δικές μας απόψεις στα συμπεράσματά του.
13 Ιουνίου 2006 στις 9:54 μμ
DON’T FEED THE TROLLS!
13 Ιουνίου 2006 στις 10:54 μμ
Ενα ημερολόγιο είναι ομφαλοσκοπικό(!) έτσι κι αλλιώς. Πού είναι το πρόβλημα; Να μπουν κι εδώ κανονισμοί;
Οσον αφορά τους δημοσιογράφους (αυτούς με τους οποίους έτυχε να έχω παρτίδες κάποτε) έχω τη χειρότερη γνώμη για την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τα θέματα που (θέλουν να) προβάλλουν.
Α! έχω κι ένα φίλο δημοσιογράφο που επέμενε να είναι ακριβής, αλλά απολύθηκε!
14 Ιουνίου 2006 στις 2:00 πμ
Παρ΄όλα αυτά, είναι κάπως θλιβερό να βλέπει κανείς ανθρώπους που πραγματικά πιστεύουν πως οι εφημερίδες ευρείας κυκλοφορίας απειλούνται από τα ιστολόγιά τους, ….
Οι εφημερίδες ευρείας κυκλοφορίας δεν απειλούνται επειδή τα blog είναι καλά και αυτές κακές. Απειλούνται από την αλλαγή που συντελείται στο πως ρέει, πως διακινείται, πως διασταυρώνεται, πως γίνεται αποδεκτή η πληροφορία και ο λόγος. Αλλάζει η τοπολογία του δικτύου. Τα παραδοσιακά μέσα αποδυναμώνονται ως κόμβοι ελέγχου της πληροφορίας, ΑΠΕΙΛΟΥΝΤΑΙ ΩΣ ΚΕΝΤΡΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Απειλούνται τα μονόδρομα, στενά ελεγχόμενα κανάλια των εφημερίδων, των εταιρειών κλπ.
Το ποιος γράφει καλά τι και ποιον διαβάζω και με ποιον συνδιαλέγομαι, το κρίνω εγώ για τον εαυτό μου κάθε μέρα και το συζητώ όποτε και με όποιους επιλέγω. Δεν πιστεύω ότι καμμιά κόλαση (των άλλων ή δική μου) θα μεταμορφωθεί σε παράδεισο, όμως πιστεύω ότι το διαδίκτυο (μόλις αρχίζει να) φέρνει αλλαγές ανάλογες με αυτές που έφερε η μετάβαση από τη φεουδαρχική στη βιομηχανική εποχή.
Ρίξτε μια ματιά και στα παρακάτω άρθρα από το BBC:
“Why we are all journalists now” http://news.bbc.co.uk/2/hi/technology/5048556.stm
“Bloggers: an army of irregulars” http://news.bbc.co.uk/2/hi/in_depth/4696668.stm
“Media are becoming democratised, and a global conversation is emerging.” http://news.bbc.co.uk/2/hi/technology/4789852.stm
“Blogs making their impact felt” (και για τις επιχειρήσεις) http://news.bbc.co.uk/2/hi/technology/4976276.stm
“Talkin’ bout a media revolution”
http://news.bbc.co.uk/2/hi/technology/4962770.stm
Αλήθεια μπορεί να μου υποδείξει κάποιος που μπορώ να βρω αυτό το άρθρο για τη “Χωματερή”. Αποφάσισα κάποια στιγμή να το ψάξω μιας και απασχολεί τόσα και τόσα blogs αλλά δεν το βρίσκω :-)
14 Ιουνίου 2006 στις 2:25 πμ
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο ένθετο περιοδικό “Ε” της Κυριακατικης Ελευθεροτυπιας, για όποιον το ψάχνει. Λέω να το σκανάρω ή τζάμπα ο κόπος;
14 Ιουνίου 2006 στις 11:21 πμ
Ροδιά, με εκπλήσσει το γεγονός ότι εσύ, of all people, τσουβαλιάζεις όλους τους δημοσιογράφους. Καλό θα ήταν πάντως να σκαναριστεί το άρθρο για να λυθούν, επιτέλους, κάποιες παρεξηγήσεις.
Eryx-t, σωστά όλα αυτά, αλλά, νομίζω, εκτός θέματος. Εκτός εάν πιστεύαμε ότι κατ΄εντολήν σπίλωσης του διαδικτύου δρουν οι δημοσιογράφοι όταν προβάλλουν τα blogs.
Πρός όλους: ένα fascio δεν είναι απαραιτήτως φασιστικό, είναι όμως οπωσδήποτε συντεχνιακό.
14 Ιουνίου 2006 στις 4:03 μμ
Δεν μπορώ να ξέρω τις προθέσεις του δημοσιογράφου, αλλά είναι προφανές από τις ερωτήσεις του και τον τρόπο που θέτει το θέμα ότι:
1. Φαίνεται να μην έχει αντιληφθεί ότι το ίντερνετ ολόκληρο και όχι μόνο τα μπλογκς είναι ένα τελείως διαφορετικό μέσο από αυτά που ξέραμε με τους δικούς του κανόνες και ιδιαιτερότητες.
2. Προσπαθεί ευθέως να υποβαθμίσει το όλο εγχείρημα σε εγχώριο επίπεδο με κριτήρια όμως που δεν καθορίζει ποτέ και χωρίς παραδείγματα των σκουπιδιών που δεν είναι και τόσο δύσκολο πια να τα αγνοήσει κάποιος που ξέρει να σερφάρει.
3. Δεν υπάρχει ίχνος έρευνας σε μεγαλύτερο βάθος για κάτι που αφού αποτελεί φαινόμενο στο εξωτερικό και είναι καταδικασμένο σιγά σιγά να αποτελέσει και στην ελλάδα. Με την απαραίτητη χρονική καθυστέρηση όπως όλα.
14 Ιουνίου 2006 στις 4:09 μμ
Δεν θα συμμετείχα στην παρούσα συζήτηση, αν δεν ένιωθα την ανάγκη να πω, ότι πέρα από τα υπόλοιπα που ο nonce πολεύστοχα επισημαίνει, το ύφος του εν λόγω δημοσιογράφου στα mail που δημοσίευσε ο πιτσιρίκος (ναι, τα είδα, δεν χρειαζόταν να πατήσεις “πιτσιρίκο σ’αγαπώ” κτλ για να τα διαβάσεις), το ύφος λοιπόν του κ.Γιαννακόπουλου στα email προς τον πιτσιρίκο ήταν ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ.
Δεν μού χρειάζεται λοιπόν να διαβάσω το άρθρο του. Βαράτε με.
14 Ιουνίου 2006 στις 7:06 μμ
Γιατί ασχολείστε βρε παιδάκια και υπάρχει και το όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται και τη σφήκα κι άλλα μαμούνια και πωπω με τόσο σκουπίδι γεμίσαμε ζουζούνι…
Χαχαχαχαχα!
16 Ιουνίου 2006 στις 11:49 πμ
[...] Απομονώνω ένα τμήμα σχολίου του φίλου Argos σε ένα από τα blogs που ασχολήθηκαν με το εν λόγω άρθρο, που με εκφράζει απόλυτα: O κ. Γιαννακίδης στάθηκε στη λογοτεχνική και μόνο αξία των blogs αγνοώντας μια δυναμική, έστω και μικρή, που δημιουργείται από πολίτες που αποκτούν μια φωνή. [...]
22 Ιουνίου 2006 στις 7:09 μμ
Έχω μερικές απορίες μόνο, δεν πρόκειται για τοποθέτηση στο θέμα, οπότε ζητώ συγγνώμη για το spam. Τι σημαίνει fascio και metablogging;
22 Ιουνίου 2006 στις 7:43 μμ
Eroviana, καλώς ήλθες. Metablogging, κατ’ αναλογίαν υποθέτω προς τη μεταγλώσσα, είναι το blogging που ως θέμα του έχει το ίδιο το blogging. Fascio είναι, καταρχήν, η συντεχνία που λειτουργεί με αποκλειστικό στόχο τη διατήρηση των προνομίων της.
26 Μαρτίου 2007 στις 11:47 πμ
travel wltp search iil:\n
virginia-travel