Ἄ! κύριε, κύριε Μαλακάση, ποιὸς τελευταῖος θὰ γελάσει;

Ο νεαρός Στέφανος ήταν περήφανος για το blog του, ή μάλλον το ιστολόγιό του, όπως είχε γίνει της μόδας να αποκαλείται. Όλοι του οι συμφοιτητές το επισκέπτονταν καθημερινά και χαίρονταν που έβλεπαν τα ανεκδοτάκια που του διηγούνταν δημοσιευμένα. Μη φαντασθείτε όμως πως ο Στέφανος ανεβάζει μόνο ανεκδοτάκια στο ιστολόγιό του: όχι, η έκφραση του πνεύματός του δεν μπορεί να περιοριστεί. Και φωτογραφίες ανεβάζει, που τραβάει με την ψηφιακή του μηχανή της σειράς, και σχόλια πάνω στην πολιτική πραγματικότητα, και καλλιτεχνικά νέα, και τραγούδια σε mp3 για να μπορούν να κατεβάζουν οι φίλοι του, και ποιήματα, δικά του και ξένα, από το ανθολόγιο ελληνικής ποίησης που του είχε χαρίσει η θεία Χαρίκλεια στα δέκατα τρίτα γενέθλιά του, και κριτικές ταινιών, και διηγήματα σεξουαλικού περιεχομένου που έγραφε όταν είχε καιρό να γαμήσει, και άρθρα για τα διάφορα λογισμικά συστήματα και software, και προγνωστικά για το μουντιάλ, και κριτικές του συμβατικού τύπου, και, οπωσδήποτε μια φορά την εβδομάδα τουλάχιστον, κείμενα metablogging, τα οποία έθαβαν με το αζημίωτο άλλους ιστολόγους.

Ενθάρρυνε μάλιστα και διάφορους φίλους του να ανοίξουν ο καθένας από ένα ιστολόγιο και πλέον θα μπορούσε κανείς να πει ότι είχε δημιουργήσει σχολή. Μιλούσαν όλο και λιγότερο, αραίωσαν σιγά σιγά και τα sms, σπανίως πια άνοιγαν το messenger, γιατί δεν χρειαζόταν. Ό,τι είχαν να πουν το έλεγαν μέσω των ιστολογίων τους και των σχολίων που άφηναν ο ένας στον άλλο.

Ένα πρωί, μόλις άνοιξε το ιστολόγιό του ο Στέφανος είδε το εξής σχόλιο: “Ρε μαλάκα, είδες τι παπαριές λέει η Κυριακάτικη Οπισθοδρόμηση εναντίον μας;”

Δεν είχε δει τίποτε, διότι δεν διάβαζε εφημερίδες – τα ιστολόγια του παρείχαν όλη την ενημέρωση που χρειαζόταν, χωρίς να είναι πουλημένα στους διάφορους τσάτσους των μίντια. Μπήκε στο σάιτ της εφημερίδας, έψαξε από δω, έψαξε από κει και βρήκε το επίμαχο άρθρο. Και ανατρίχιασε με τις βρωμιές που διάβασε.

Ένας δημοσιογραφίσκος, που προφανώς ζήλευε το Στέφανο και την παρέα του, διότι δεν είχε ο ίδιος blog αλλά μόνο μια ψωροστήλη σε μια φυλλάδα ευρείας κυκλοφορίας, είχε το θράσος να λέει πως είναι δύσκολο να βρεις μέσα στα σκουπίδια που κυριαρχούν στη μπλογκόσφαιρα ιστολόγια που να αξίζει να διαβάσεις.

Αμέσως, ο Στέφανος έτρεξε στο μπλόγκερ: Σκουπίδι είσαι εσύ, ρε ξεφτιλισμένε. Ωραίος τίτλος, ας γράψουμε τώρα και το κείμενο, σκέφτηκε. Και άρχισε να ξεκατινιάζει τον δημοσιογραφίσκο. Αφού του έσουρε τα εξ αμάξης, υπαινίχθηκε μετά και ότι είναι διαπλεκόμενος και κρυφοτραβεστί, και πάτησε το publish.

Μέσα σε δέκα λεπτά είχε μαζέψει πενήντα σχόλια. Των φίλων του τα περισσότερα, αλλά και αγνώστων. Η Ιστογενής Αμάλθεια, διάσημη κουλτουριάρα blogger, πρώτη και καλύτερη: Και λίγα του λες, του παπάρα. Που επειδή έχει μια θεσούλα σε μια εφημερίδα, νομίζει ότι μπορεί να κριτικάρει εμάς, τους γνήσιους, τους επαναστάτες, τους ανατρεπτικούς, τους ανεξάρτητους bloggers. Από φθόνο, βεβαίως, που δεν έχει κι αυτός blog! Ο rotten web reporter, επίσης διάσημος ροκ blogger, τον τίμησε επίσης: Μην ασχολείσαι με αυτόν το μαλάκα και την κωλοφυλλάδα του. Εγώ ξέρω το μπατζανάκη του και μου έχει πει τί γλοιώδης τύπος είναι!

Ο Στέφανος αισθάνθηκε δικαιωμένος. Για μια φορά ακόμη κατατρόπωσε τη ζηλόφθονη συμβατική δημοσιογραφία! Καιρός τώρα να επιτεθεί σε αυτόν τον ψωροσνόμπ, τον τάχα εστέτ, τον Nonce, που θα υποψιάζεται οπωσδήποτε πως το μόνο μη σκουπίδι blog είναι το δικό του. Η ψωνάρα!