
Με θλίψη διάβασα την ομολογία του old boy ότι τον έχουν πραγματικά στεναχωρήσει αυτά που γράφονται εναντίον του σε κάποια ιστολόγια. Για πρώτη φορά με έκανε να σκεφτώ την πιθανότητα κάποιοι ιδιαίτερα αξιόλογοι και ευαίσθητοι ιστολόγοι να υποφέρουν ως άνθρωποι επειδή ως ιστολόγοι δέχονται τέτοιου είδους επιθέσεις. Με έκανε επίσης να σκεφτώ την πιο σκοτεινή πιθανότητα οι επιτιθέμενοι να προτίθενται ή να ελπίζουν να βλάψουν τους ανθρώπους που κρύβονται πίσω από τους ιστολόγους στους οποίους επιτίθενται.
Προσωπικά είμαι παχύδερμος, και κυριολεκτικά και μεταφορικά, και δεν μπορώ να ισχυρισθώ ότι οι γελοίες και φτηνιάρικες επιθέσεις που δέχομαι, για λόγους που μου είναι τόσο ακατανόητοι όσο είναι φαντάζομαι και στους επιτιθέμενους πλέον, με έχουν αγγίξει πραγματικά. Θλίβομαι οπωσδήποτε για την κατάντια τους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα έχανα τον ύπνο μου επειδή κάποιος ιστολόγος είναι βλάκας. Και ως ιστολόγος σε καμία περίπτωση δεν θα σταματούσα να ιστολογώ επειδή κάποιος ιστολόγος δεν γουστάρει το ιστολόγιό μου. Όπως έχω ξαναπεί, οἱ ἐλαφροὶ ἂς μὲ λέγουν ἐλαφρόν.
Το ενοχλητικό αυτής της ιστορίας είναι ότι δεν είχα προβλέψει, και μάλλον πολλοί από εμάς που διατηρούμε ιστολόγια κάποιας αξίας δεν είχαμε προβλέψει, ότι η περιρρέουσα χυδαιότητα του πραγματικού κόσμου δεν θα μπορούσε ως δια μαγείας να έχει αποκλειστεί από το χώρο του διαδικτύου. Γιατί δηλαδή θα έπρεπε να μην έχουν και τα ιστολόγια το γιακουμάτο τους, τον πολύδωρά τους, τη βέρα λάμπρου τους και την ανίτα πάνια τους; Υπήρξαμε αδικαιολόγητα και ουτοπικά ρομαντικοί όσοι πιστέψαμε ότι τα ιστολόγια είναι χώρος γραφής, άποψης, γνώμης, έκφρασης και τίποτε άλλο. Το φυσικό είναι αυτό του οποίου είμαστε μάρτυρες: ο φασισμός να έχει προσβάλει και τα ιστολόγια.

Και επειδή η λέξη "φασισμός" είναι ιδιαίτερα βαρειά, ας εξηγηθώ. Διαφανής στόχος όλων αυτών των επιθέσεων είναι η επιβολή. Συνήθως τα μέσα που χρησιμοποιούνται είναι η παράφραση, ώστε να διευκολυνθεί η απόδοση αρνητικών χαρακτηριστικών, η διακωμώδηση, ώστε να υπάρχει το άλλοθι του "μα εγώ πλάκα έκανα" αν σφίξουν τα πράγματα, και η δήθεν ανατρεπτική, δήθεν ειλικρινής και ευθεία εξύβριση. Όταν κάποιος φίλος σφυρίξει στους επιτιθέμενους ότι δεν έχει ιδιαίτερη αποτελεσματικότητα αυτή η τακτική, τότε περνούν στη σοβαροφάνεια. Αλλά ακόμη και τότε, αδυνατούν να εκφρασθούν με σοβαρότητα και κοσμιότητα και πάντα παρεισφρέουν ύβρεις και χυδαιότητες.
Τί ακριβώς ενοχλεί στο ιστολόγιο του old boy ή της mirandolina ή στο δικό μου; Όποιος μας διαβάζει και τους τρεις θα έχει παρατηρήσει ότι ελάχιστα είναι τα κοινά στοιχεία μας. Ο old boy συχνά ασχολείται με την επικαιρότητα, εγώ σχεδόν ποτέ. Η mirandolina αυτοπροσδιορίζεται ως χριστιανή, εγώ ως άθεος και βέβηλος. Ο old boy και η mirandolina αυτοπροσδιορίζονται ως straight και αποφεύγουν τη σεξουαλική εικονογράφηση, εγώ είμαι gay και συχνά πυκνά εικονογραφώ το ιστολόγιό μου με πούτσες. Γιατί λοιπόν μου αρέσουν τα δύο αυτά ιστολόγια και γιατί και οι τρεις δεχόμαστε τόσες επιθέσεις;
Η απάντηση και στα δύο ερωτήματα είναι η ίδια: γιατί τα ιστολόγιά μας είναι καλογραμμένα, δεν είναι συνθηματολογικά, και οι τρεις (όπως και αρκετοί άλλοι) αφιερώνουμε κάποιο χρόνο για να γράψουμε τα κείμενα που ανεβάζουμε, και οι τρεις έχουμε καθημερινή, ή σχεδόν καθημερινή παρουσία, και οι τρεις σεβόμαστε τους ανθρώπους που μας διαβάζουν και την αισθητική τους, και κυρίως και οι τρεις έχουμε προσωπική άποψη, η οποία δεν ανήκει σε κανέναν συρμό.
Ο λόγος που μου αρέσει λοιπόν ο old boy είναι ότι γράφει καλά. Δεν είναι ότι συμφωνώ με τις απόψεις του. Και ο λόγος που μου αρέσει η mirandolina είναι ότι γράφει καλά. Δεν είναι ότι συμφωνώ με τις απόψεις της. Ομοίως, ο λόγος που δεν μου αρέσουν πάρα πολλά άλλα ιστολόγια είναι ότι τα Ελληνικά τους είναι άθλια. Και ο λόγος που με αηδιάζουν κάποια εξ αυτών είναι ότι επιπροσθέτως της εκφραστικής τους αδυναμίας πάσχουν από βλακεία, φθόνο και χυδαιότητα. Αυτό δεν σημαίνει ότι θέλω να κλείσουν, ούτε ότι θα γράφω καθημερινά εναντίον τους χωρίς καμία αφορμή. Άλλωστε, η Ανίτα Πάνια έχει και αυτή το κοινό της που την αγαπά και την εκτιμά.
Freiheit ist immer Freiheit der Andersdenkenden, είπε η κόκκινη Ρόζα πριν εκατό χρόνια. Η μικρή αυτή φράση νομίζω ότι συλλαμβάνει όλη την ουσία του φασισμού, καθώς και του ιστολογικού φασισμού. "Οφείλετε να σκέφτεστε με τον ίδιο τρόπο που σκέφτομαι εγώ και να εκφράζεστε με τον ίδιο τρόπο που εκφράζομαι εγώ", μας λένε. "Σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα σας αφήσω σε χλωρό κλαρί. Εγώ και οι φίλοι μου θα ασχολούμαστε καθημερινώς μαζί σας, θα σας διαβάζουμε ανελλιπώς, και στη συνέχεια θα γράφουμε τις χυδαιότητές μας εναντίον σας, διότι τίποτε άλλο δεν είμαστε ικανοί να γράψουμε."
Αν επιμένετε να μας διαβάζετε, κανείς δεν μπορεί να σας εμποδίσει. Εμείς πάντως δεν θα σας διαβάζουμε. Θα διαβάζουμε μόνο αυτά που ξέρουμε ότι θα μας δώσουν την απόλαυση του κειμένου.

29 Μαΐου 2006 σε 9:07 μμ
Πάντα είχα μεγάλη αγάπη στους Σπαρτακιστές — λόγω Dada πρωτίστως αλλά και λόγω Ρόζας.
Είναι τιμή μου που με χωράς με δύο πένες σαν σένα και τον ολ βόυ.
29 Μαΐου 2006 σε 9:31 μμ
Μάλλον κακώς τα έγραψα τα περί στεναχώριας. Όχι ότι είναι ψέμματα, αλλά πιθανότατα θα πρεπε να τα κρατήσω για τον εαυτό μου.
Σ’ ευχαριστώ πολύ πάντως.
29 Μαΐου 2006 σε 9:47 μμ
παράκληση: μην ασχολείσαι … αναλώνεσαι άσκοπα
29 Μαΐου 2006 σε 9:56 μμ
στα μπλογκ συμβαίνει ότι και στην κοινωνία, αυτά δεν αποφεύγονται, δεν γίνεται. δεν είμαστε παρά τα καθρεφτιζόμενα είδωλά μας. είμαστε όπως οι χελώνες που κουβαλάμε το καβούκι μας όπου και να πάμε, και με όποιο ψευδώνυμο. το καβούκι θά’ναι κει να μας θυμίζει…
αυτά.
καλή σας ώρα.
29 Μαΐου 2006 σε 11:41 μμ
Σε διαβάζω ελάχιστο καιρό, ελάχιστο καιρό άλλωστε είμαι και στο
“χώρο”, μ’ αρέσει ο τρόπος που γράφεις, που υπερασπίζεσαι αυτά που θέλεις να πεις. Πολλές φορές σε βρίσκω αρκετά σκληρό, αλλά…γιατί όχι, όποιος καταθέτει την άποψη του τοφείλει να την καταθέτει ολόκληρη, αν την “τριμάρει”, την περικόψει τότε αυτό δεν είναι άποψη είναι δημόσιες σχέσεις. Ως εκ τούτου συμφωνώ και με την ραφφινάτα στο να μην ασχολείσαι αλλά και με τον Ροίδη που διαπιστώνει την…πραγματικότητα της μπλογκόσφαιρας που είναι και αυτή…σκληρή!
Συνέχισε λοιπόν να κάνεις αυτό που κάνεις ωραία, να εκθέτεις εαυτόν.
20 Ιουλίου 2006 σε 4:30 μμ
Ξερς, δεν εχω γράψει ποτέ Ελληνικά [με τονους].Ειναι σαν να κολύμπαω για πρώτη φορά…ωράιο είναι, το νερό! Είναι καινούργιο το μέρος και είναι, μαγικό. Πρώτο μού μπανάκι.
8 Ιανουαρίου 2007 σε 7:29 μμ
dear george,
whoever you are. i don’t speek a word greek, but from the selction of pictures (both: the boys and the others!) it seems a rather interesting one. is there any feature hidden, that would give an english translationl?
thank you.
bernd