Κι ἐμπιστευόμασταν ὅτι τὰ χαρακτηριστικὰ θὰ προκύψουν καὶ πάλι τὴν ἄλλη μέρα

"Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους. Θα τους εμπιστεύομαι σε πείσμα της πραγματικότητας, σε πείσμα των παρελθουσών εμπειριών, σε πείσμα των συνεχών προδοσιών."

Τα λόγια αυτά τα έχω πει πολλές φορές και τα εννοώ. Συνήθως, απαντώ έτσι σε συμβουλές του τύπου "μην τον εμπιστεύεσαι, θα την πατήσεις." Είναι αλήθεια ότι την έχω πατήσει πολλές φορές. Πολλές φορές ερωτικοί σύντροφοι με έχουν απατήσει, με έχουν κλέψει και με έχουν προδώσει. Πολλές φορές φίλοι με έχουν κοροϊδέψει, με έχουν κλέψει, με έχουν διασύρει, με έχουν προδώσει. Πολλές φορές συνάδελφοι με έχουν κακολογήσει, με έχουν εξαπατήσει, με έχουν προδώσει. Αλλά είμαι ανίκανος να ζήσω φυλάγοντας τα νώτα μου, το βρίσκω τόσο τραγικό ώστε δεν θα μπορούσα να ζήσω έτσι, μέσα στο φόβο της απάτης και της προδοσίας. Προτιμώ να εμπιστεύομαι, σαν χαζή πουτάνα.

Άλλωστε, η εμπιστοσύνη, όπως και η προδοσία, μου φαίνονται αναπόσπαστα κομμάτια της ανθρώπινης ύπαρξης. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν άνθρωποι χωρίς εμπιστοσύνη και χωρίς προδοσία.

Σκέφτομαι πόση εμπιστοσύνη έχουμε στο επόμενο πρωί. Κοιμόμαστε και είμαστε σίγουροι ότι το πρωί θα ξυπνήσουμε πάλι. Και ότι θα ξυπνήσουμε και θα έχουμε ακόμη το πρόσωπο που είχαμε πριν κοιμηθούμε. Ότι θα εξακολουθούμε να μπορούμε να μιλάμε και ότι θα μας ακούνε. Ότι θα καταλαβαίνουν αυτά που τους λέμε. Ότι θα εξακολουθήσουμε να έχουμε την ικανότητα, και τη διάθεση, να επικοινωνούμε με τους ανθρώπους. Ότι θα μας δοθεί ο χρόνος να διεκπεραιώσουμε τις εργασίες μας. Ότι οι αγαπημένοι μας θα μας πουν καλημέρα. Ότι τίποτα το τραγικό, τίποτα το μοιραίο δεν προετοιμάζεται, κρυφά από εμάς, πίσω από τις κουρτίνες.

Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πότε θα μπει και στο δικό σου σπίτι, παρά τις κλειδωμένες πόρτες, ο Θεόδοτος με το κεφάλι του αθλίου Πομπηίου σε σινί αιματωμένο. Το βέβαιο είναι ότι κάποτε θα μπει. Και ότι, ακόμη και αν περάσεις όλη σου τη ζωή λαμβάνοντας τα μέτρα σου, προσδοκώντας την άφιξη του Θεοδότου, εκείνος θα έρθει ξαφνικά. Και δεν θα θέλεις καθόλου να έχει σκοτωθεί ο Πομπήιος όταν θα σου προσφέρει, τρόπαιο, το κομμένο του κεφάλι.

Η σκηνή αυτή συλλαμβάνει ολόκληρο το μεγαλείο της εμπιστοσύνης και της προδοσίας. Εμπιστεύεσαι το Θεόδοτο. Και εκείνος θέλει να σε ευχαριστήσει. Ο Πομπήιος προδίδεται και φονεύεται. Ο Θεόδοτος φονεύει για να σε ευχαριστήσει. Αλλά δεν σε ευχαριστεί. Το κομμένο κεφάλι του αθλίου Πομπηίου σου φαίνεται σαν το πρόσωπο της προδοσίας.

Για κάποιους από εμάς δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να εμπιστευόμαστε, να μας προδίδουν και να προδίδουμε. Και να συνεχίζουμε σαν να μην ξέραμε ότι πρόκειται να προδώσουμε και να προδοθούμε. Σαν να άξιζαν οι άνθρωποι της εμπιστοσύνης μας, αδίστακτα αποκαλύπτουμε τα σπλάγχνα μας στον πρώτο τυχόντα και του φορτώνουμε το τεράστιο βάρος αυτής της αποκάλυψης. Έπεται το όνειδος της προδοσίας.

[Η γραφή είναι επίσης μια πράξη εμπιστοσύνης και προδοσίας.

Γράφω, ας πούμε, εδώ, με όλο και μεγαλύτερη αμεσότητα, όλο και μεγαλύτερη σαφήνεια, ιδιαίτερα όταν ξέρω εκ των προτέρων ότι αυτά που έχω να πω είναι ιδιαιτέρως πρόσφορα στην παρανόηση, ή μάλλον στην παρεξήγηση, με την κακή έννοια. Αμέσως, εμφανίζονται, σε άλλα σημεία της ιστόσφαιρας, άνθρωποι που παραλείπουν φράσεις όπως "τηρουμένων των αναλογιών", παραποιούν δια της παραλείψεως, προσθέτουν καρυκεύματα της επιλογής τους και σερβίρουν ένα εξάμβλωμα ως τάχα γραμμένο από τον Le Nonce εξυπηρετώντας τις πολύπαθες φαντασιώσεις τους στην πλάτη μου. Δεν πιστεύω, δυστυχώς, ότι αυτό διαπράττεται από φθόνο ή κακεντρέχεια. Πιστεύω ότι οφείλεται σε μία αθώα βλακεία - και αδυνατώ να ψέξω τους ανθρώπους για τη βλακεία τους, είναι κάτι το οποίο δεν μπορούν να ελέγξουν.

Παρ΄όλα αυτά, συνεχίζω. Εμπιστεύομαι ότι οι άνθρωποι που επιμένουν να διαβάζουν αυτά που γράφω διαθέτουν την ελάχιστη απαιτούμενη νοημοσύνη ώστε να τα διαβάσουν, αντί να διαβάσουν αυτά που θα ήθελαν να έχω γράψει, είτε επειδή θα συμφωνούσαν είτε επειδή θα τους δινόταν η ευκαιρία να διαφωνήσουν εκκωφαντικά.

Και εμπιστεύομαι σαφώς ότι οι άνθρωποι που επιμένουν να διαβάζουν αυτά που γράφω δεν το κάνουν παραμονεύοντας πότε θα με πιάσουν να λέω χοντρές μαλακίες ώστε να μου επιτεθούν.

Αλλά πάντα, πριν αλέκτωρ φωνήσαι, εμφανίζονται οι βλάκες κραδαίνοντας τη βλακεία τους. Εμφανίζονται οι κακεντρεχείς με το λίθο στο χέρι.

Φυσικά θλίβομαι. Με στενοχωρεί η βλακεία. Ειδικά όταν ανεβαίνει στο ψηλό της βάθρο και κρίνει αυτούς τους οποίους αδυνατεί να αντιληφθεί. Δεν υπάρχει, όμως, άλλη επιλογή από το να συνεχίζει κανείς και να εμπιστεύεται ότι οι βλάκες θα σωπάσουν ή τουλάχιστον θα κοπρίζονται μόνο μεταξύ τους.

Έτσι κι εγώ γράφω ξανά. Καθημερινά. Ξαναπροσπαθώ. Όχι βέβαια για χάρη αυτών των εντελώς χαμένων περιπτώσεων. Αλλά για χάρη εκείνων που πιθανόν να διαθέτουν ελάχιστη καλή θέληση και νοημοσύνη μέσου όρου.]