ich bin nicht den Mund für diese Ohren ή θεέ μου τί Χαυτείο!

Πολλά και φλύαρα έχω γράψει ώς τώρα για τα ιστολόγια, τους ιστολόγους και το ιστολογείν, αλλά δεν έχω καταφέρει ακόμη να γράψω αυτό που θέλω. Κάνω απόψε ακόμη μία προσπάθεια.

Καταρχήν, φαίνεται πως το ιστολογείν είναι γενικώς ασύμβατο με όλους τους τρόπους της γραφής. Μια ματιά στο μόνιτορ αποδεικνύει ότι το ιστολογείν αποτελεί την κατάργηση της γραμματικής, της σημασιολογίας και της σύνταξης με τρόπους που ώς πρόσφατα δεν είχα υποπτευθεί. Τα Ελληνικά ιστολόγια βρίθουν ανορθογραφιών, ασυνταξιών, βαρβαρισμών, σολοικισμών, ακυρολεξιών. Διακρίνεται, δε, μία γενικευμένη αδιαφορία για τους γλωσσικούς αυτούς βανδαλισμούς, η οποία στηρίζεται στα επινοήματα της επικοινωνιακότητας και της αμεσότητας: το θέμα είναι να καταλαβαίνουν οι άλλοι τί θέλω να πω, εγώ γράφω όπως μιλώ, δεν κάθομαι να το ψειρίσω. Η πλαστή αυτή αμεσότητα και επικοινωνιακότητα θεριεύει στα σχόλια των ιστολογίων, ιδιαίτερα μάλιστα όταν τα σχόλια είναι πολλά, οπότε η σχολιογραφία μεταμορφώνεται σε κουβέντα, και τα λάθη αναπαράγονται διαρκώς, έως ότου επιβληθούν ως η νέα ορθοδοξία της ιστολογικής γλώσσας.

Συγχρόνως, δεν φαίνεται καθόλου η φύση του μέσου να έχει επηρεάσει τους ιστολόγους. Όπως θα έγραφαν ένα σημείωμα προς την καθαρίστριά τους, έτσι γράφουν και τα ιστολογήματά τους. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, η εγγενής διακειμενικότητα του μέσου, η δυνατότητα άμεσων αναφορών, η δύναμη της εικονογραφίας, αγνοούνται επιδεικτικά και προκύπτουν φληναφήματα ανάξια αναγνώσεως, έγκλειστα στο διαδικτυακό κελλί των αλληλλοκολακευόμενων αφασικών, οι οποίοι φουσκώνουν την ήδη εξωπραγματική αλαζονεία αλλήλλων σε επίπεδο folie de grandeur!

Οι λόγοι για τους οποίους τα Ελληνικά ιστολόγια διαβάζονται σχεδόν αποκλειστικά από ιστολόγους είναι, λοιπόν, προφανείς: οι μη ιστολόγοι δεν έχουν κανένα κίνητρο να τα διαβάσουν. Ακόμη και η Μάρα Μεϊμαρίδη, η χειρότερη κατά τη γνώμη μου συγγραφέας των τελευταίων χρόνων, δεν ξεπέφτει σε ανορθογραφίες, ασυνταξίες και αγραμματοσύνες. Ακόμη και στα περιοδικά κουτσομπολιού, κάποιος ελέγχει την ποιότητα της γλώσσας. Οι ιστολόγοι μας όμως δεν κάνουν ούτε τον κόπο να ανοίξουν ένα από τα ηλεκτρονικά και διαδικτυακά λεξικά στα οποία σίγουρα έχουν πρόσβαση. Διότι δεν τους ενδιαφέρει να δείξουν τον παραμικρό σεβασμό προς τον αναγνώστη, η στοιχειώδης αισθητική και ηθική του οποίου προσβάλλεται από την τόση αδιαφορία.

Δεν πειράζει, όμως. Οι φίλοι μας ιστολόγοι θα συνεχίσουν να μας διαβάζουν γιατί έτσι μας εκβιάζουν να συνεχίσουμε να τους διαβάζουμε και εμείς. Άρα τα ιστολογήματα δεν είναι κείμενα, είναι μάλλον εργαλεία που μεταχειριζόμαστε για να δημιουργήσουμε, να επεκτείνουμε και να διατηρήσουμε κοινωνικές σχέσεις. Σαν τα chat της προηγούμενης δεκαετίας. Κάποτε, όσο και αν στην αρχή αντιστεκόμαστε κάποιοι από μας, ανταλλάσσουμε ηλεκτρονικά μηνύματα, γνωριζόμαστε με άλλους ιστολόγους, γαμιόμαστε με κάποιους από αυτούς αν μας γυαλίσουν, έπειτα μιλάμε στο τηλέφωνο, ανταλλάσσουμε για ψύλλου πήδημα μηνύματα στα κινητά, κάνουμε πάρτυ και συναντήσεις, και κλείνουμε τον κύκλο γράφοντας για τις συναντήσεις μας, για τα γαμήσια μας (κεκαλυμμένα, βέβαια, να μη μας κρεμάσουν και κουδούνια!), οι φίλοι μας μας αφήνουν σχόλια, ανταλλάσσουμε ηλεκτρονικά μηνύματα, γνωριζόμαστε με περισσότερους ιστολόγους, και ούτω καθ' εξής.

Η ψευδαίσθηση της αναγνωσιμότητας και του παγκοίνου θαυμασμού για τα μίζερα και τρισάθλια γραπτά μας συχνά μας οδηγεί σε ύψη αυτοϊκανοποίησης δυσθεώρητα. Αρχίζουμε και εμείς και το πιστεύουμε πως γράφουμε καλά, πως ξέρουμε πολλά, πως το κοινό μας ανυπομονεί να διαβάσει τις απόψεις μας επί παντός του επιστητού και του αισθητού, από τη διεθνή οικονομική κατάσταση ώς τη σύγχρονη τέχνη και από τη μουσική του Ξενάκη ώς το καλύτερο μακιγιάζ για νύφες. Γράφουμε λοιπόν τις σπουδαίες απόψεις μας και οι άλλοι ιστολόγοι που ετοιμάζονται και αυτοί να δημοσιεύσουν τις εξίσου ασήμαντες δικές τους απόψεις, μας χειροκροτούν.

Το επόμενο σκαλί είναι να καταλάβουμε τη δικαστική έδρα, όπως εγώ σήμερα. Αποφαινόμαστε για τους άλλους ιστολόγους και την ποιότητα των απόψεών τους, υβρίζουμε δημοσίως (ας μην το ξεχνάμε αυτό: δημόσιο είναι το διαδίκτυο) τους διαφωνούντες με τις …αντιλήψεις μας επί παντός του επιστητού και αισθητού, αφήνουμε, με αφέλεια πορδής, τα περισπούδαστα σχόλια μας σε όποιο ιστολόγιο φίλου ή μη βρούμε μπροστά μας, και περιμένουμε, με τη βεβαιότητα της βλακείας, τους δημοσιογράφους, τα έντυπα μέσα και τους εκδότες να μας υποδεχθούν με αγκάλες εξίσου ανοιχτές όσο και των ιστολόγων με τους οποίους γαμιόμαστε, καθώς και αυτοί έχουν να εξαργυρώσουν την αμφίβολη δημοτικότητά μας σε ζεστά ευρώπουλα, όπως η Ανίτα Πάνια εξαργυρώνει τη διανοητική υστέρηση του Κάτμαν.

Δηλώνω λοιπόν απερίφραστα πως τα χειρότερα κείμενα που έχω διαβάσει στη ζωή μου (και έχω διαβάσει εκατομμύρια κείμενα στη ζωή μου) έχουν δημοσιευθεί σε Ελληνικά ιστολόγια. Τα πιο κακογραμμένα, τα πιο πρόχειρα, τα πιο ασυνάρτητα, τα πιο ηλίθια, τα πιο επηρμένα, τα πιο κακόγουστα, τα πιο κωλοπαιδαράδικα, τα πιο υποκριτικά και τα πιο αγράμματα κείμενα που έχουν ποτέ δει μάτια αναγνωστών δημοσιεύονται, κατά εκατοντάδες καθημερινά, στα Ελληνικά ιστολόγια.

Ο σεβασμός των ιστολόγων προς τους αναγνώστες είναι μηδενικός. Και καθώς πρόσβαση στο ιστολογείν έχει όποιος έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο, κανείς δεν είναι σε θέση να σταματήσει τους αφασικούς, τους ηλίθιους και τους υπερφίαλους: θα συνεχίσουν να μολύνουν το διαδίκτυο με τα παχιά και δυσώδη προϊόντα των εντέρων τους μέχρι οι ίδιοι να βαρεθούν!

Μονίμως παρούσα είναι οπωσδήποτε και η συγκαταβατική αποδοχή. Η ακύρωση της νοηματοδοσίας επιτυγχάνεται καταρχήν με τη γενναιόδωρη χρήση cliché πολλών μορφών και τύπων. Η φαρέτρα του Κάτμαν είναι ανεξάντλητη: ποδοσφαιρικά slogan, ρατσιστικά αστειάκια, φθαρμένα μικροπολιτικά ψευδοσχόλια, επιθεωρησιακές βωμολοχίες, banal υπερβολές, κολονακιώτικα καλιαρντά, μικροαστικός διαφωτισμός. Εν συνεχεία, όταν πραγματώνεται έτσι βάναυσα και κατά σύμβαση η διαπροσωπική λειτουργία της γλώσσας, υπεισερχόμαστε με αυθάδεια και στα πιο προσωπικά, παίζοντας τις κουμπάρες εν ου παικτοίς: είναι κατανοητό, χρυσό μου, να έχει μια ιδιαίτερει ευαισθησεία με αυτά τα θέματα η gay κεινότητα – καταλαβένεις, κούκλα μου, ότι άλλες είταν οι προθέσεις της blogger, αλλά ξέρεις είναι και δειμοσιογράφος – αχ, συγγνώμη μορέ που μου ξέφυγε αυτό, αλλά οίμουν και μεθυσμένη και μου τα είχε πρείξει και αυτός ο μαλάκας με τις πολοιλογίες του – φίλοι μου σας ζητώ συγγνώμη και εγώ αν παραπήρε φώρα η γλόσσα μου, αλλά εσύ φταίται.

Φυσικά, δεν είναι όλοι οι ιστολόγοι και όλα τα ιστολόγια έτσι. Επιπροσθέτως του δικού μου, οι κατά την προσωπική μου άποψη εξαιρέσεις είναι αυτές που εξακολουθούν να εμφανίζονται εδώ δίπλα, στα "αγαπημένα μου". Είναι τα ιστολόγια που τις περισσότερες φορές δείχνουν μεγάλο σεβασμό για αυτούς που τα επισκέπτονται. Προεξαρχούσης της Λολίτας, η οποία είναι ίσως η μόνη που αξιοποιεί το μέσο τόσο επώδυνα, συμφύροντας λέξεις, μουσικές και εικόνες σε ένα παιχνίδι που θα έκανε την Kristeva περήφανη.

Όσο για το δικό μου ιστολόγιο, έχει πάρει ώς σήμερα πάρα πολλούς δρόμους, αρκετούς από αυτούς τους έχει αφήσει στη μέση, κάποιους τους συνεχίζει, αλλά επηρεάστηκε σαφώς από τις συναναστροφές και τις γνωριμίες και οδηγήθηκε σε ατραπούς κινδυνώδεις τον τελευταίο καιρό. Τόσο που μου έρχεται κατά καιρούς να το σβήσω όλο και να αρχίσω πάλι από την αρχή.

Άλλοτε πάλι σκέφτομαι πως ο χώρος των ιστολογίων με απωθεί και απωθείται από εμένα. Πως το μέσο φταίει που δεν καταφέρνω να αναμετρηθώ. Πως ο αγώνας είναι ούτως ή άλλως άγονος.

Θα δούμε.