Lena Ghirlandata – Ξέρετε, όσα ακούγονται για μένα είναι αλήθεια

Είδα προχθές στο Λολιτάκι για την επιστροφή της θείας Λένας και χάρηκα. Λίγο. Έχω όμως ακόμη την ελπίδα πως η επιστροφή θα είναι πλήρης. Με μουσικήν και με σημαίας. Όχι με ένα βιβλίο μόνο. Είμαι αχόρταγος.

Τρέχω, ωστόσο, να πάρω το βιβλίο.

Δεν είχα διαβάσει τα ένθετα έντυπα των κυριακάτικων εφημερίδων. Μόλις πριν λίγο είδα στο ΒημαDonna ένα άρθρο για αυτήν. Ο συντάκτης λέει πως την προηγούμενη φορά που της ζήτησε να τη συναντήσει του είπε

Ξέρετε… όσα ακούγονται για μένα είναι αλήθεια

Καθώς διάβαζα αυτή τη φράση, κατά τύχη έπαιζαν οι Τρισχαριτωμένοι Κήποι στο σιντόφωνο.

Θα τα ξαναπούμε στον κόσμο των τρελών

Θυμήθηκα πώς πριν μερικά χρόνια είχαμε πάει στο Παλλάς για μια συναυλία. Η Σαββίνα προς τιμήν της Λένας. Η Λένα παρούσα, αλλά στην πλατεία. Υπέροχη. ‘Οχι σαν Τζοκόντα, που λέει ο Χρονάς, αλλά σαν φιγούρα του Rossetti. La Ghirlandata. Να ήταν η Christina το μοντέλο; Μάλλον όχι. Μου αρέσει όμως να φαντάζομαι τη Λένα στο Goblin Market.

Ξέρετε… όσα ακούγονται για μένα είναι αλήθεια

Για λίγο ο κόμπος λύθηκε Όταν ο ήλιος αναδύθηκε.

Ξέρετε… όσα ακούγονται για μένα είναι αλήθεια

Αλλά το μετά της έχει μέσα του το άπειρο των επιλογών Γνωστών και άγνωστων

Ξέρετε… όσα ακούγονται για μένα είναι αλήθεια

Ο Γ. με ρωτάει γιατί είμαι τόσο θλιμμένος τις τελευταίες δυο τρεις μέρες. Δεν ξέρω, λέω. Και μετά θυμάμαι. Η ίδια συζήτηση, είκοσι χρόνια πριν, με τη φίλη Λώρα. Δεν ήξερα γιατί ήμουν θλιμμένος. Μετά είδε το Bell Jar στην τσάντα μου. Αυτό διαβάζεις τώρα; Ναι. Μην αναρωτιέσαι λοιπόν. Τη θεία Λένα την ακούω κάθε μέρα. Η θεία Λένα δεν επιστρέφει. Είναι πάντα μέσα μας, ηδύποτη ρουμπινί.

Εξάπτει τη χυμώδη μας σύσταση.

3 Comments:

Αμβρόσιος said…

αφού φάμε την φέτα πορτοκάλι όμως :)

2/01/2006 12:53:56 πμ

Μαρκησία του Ο. said…

Ανταποκρινόμενοι με ρίγη στη ραχοκοκαλιά…Η συνέντευξη στη Βήμαdonna δεν μου άρεσε (όπως κι εκείνη στο Lifo).
Ξαφνικά ανακάλυψαν τη Λένα…που ήταν όλοι όταν εκείνη βυθιζόταν;
Τώρα έγινε la femme du jour…
η καλτ φιγούρα που επιστρέφει…
Έπρεπε να γίνει αυτό για να αναρωτηθούν όλοι τι απέγινε; να σκεφτούν τι μπορεί να έκανε μια τέτοια γυναίκα να σιωπήσει…;
Ναι, όσα ακούγονται για εκείνη είναι αλήθεια.Ίσως και να υπερβάλλω. Αλλά την αγαπώ υπερβολικά για να τη βλέπω σαλόνι στο Βημαdonna, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα επανέρθει.
Ίσως να το έχει κι αυτή ανάγκη. Να βγει σιγά σιγά από το καβούκι της. Να ξεχάσει ότι ήταν ξεχασμένη. Όχι μόνο επειδή το επέλεξε η ίδια, αλλά επειδή το επέλεξαν κι άλλοι…

πάμε να γιορτάσουμε ρετρό τον έρωτα μαζί…

2/01/2006 10:02:37 πμ

still ill said…

Μόνο ο Θεός ξέρει πόσο λατρεύω την Πλάτωνος.
Μόνο αυτή γνωρίζει να μετουσιώνει σε λέξεις,ήχους,εικόνες τα ματ συναισθήματα μου.
“Σώπα και γω θα καταλάβω” μοιάζει να μου λέει.
Αν έλειπε αυτός ο κόμπος στο λαιμό,από την κάθε φορά που σε ακούω,θα ακούγες το “ευχαριστώ”

2/02/2006 01:45:36 πμ

Ένας άλλος George

Με προσελκύουν πολλά σε αυτό το blog. Καταρχήν ο τίτλος Flores para los muertos και η Blanche. Το Λεωφορείο ο Πόθος το ήξερα πάντα καλά, γι’ αυτό και δανείστηκα τα λόγια της γριας προς τη Blanche όταν η Μάρθα με βρήκε στον κήπο. Ταίριαζαν πολύ. Ύστερα, όλη αυτή η ιστορία με τον Άγγελο Άμβροτο μου θύμισε το δικό μου παιδί, που χάθηκε, και το παιδί του Νικ και της Χάνυ που δεν θα γεννηθεί ποτέ. Ο γιος μου, που δεν θυμάμαι πια αν είχε γαλάζια ή πράσινα μάτια, πέθανε ένα βράδι που η Μάρθα διασκέδαζε.

Επρόκειτο για μία υπερβολή, ύβριν ίσως. Δεν έφταιγα εγώ. Δεν ήταν δυνατόν η ζωή του γιου μας να συζητηθεί, όψεις που ποτέ δεν είχαμε συμφωνήσει να ανακοινωθούν, λεπτομέρειες της εύθραυστης ύπαρξής του να κοινοποιηθούν στον πρώτο τυχόντα, όσο ωραίος και αν ήταν ο Νικ, όσο μεθυσμένη και αν ήταν η Χάνυ, όσο έξαλλη και αν ήταν η Μάρθα. Πάνε βέβαια χρόνια από τότε. Το κοινό μας έχει συγχωρήσει πια για τις βρισιές και τις προσβολές που απευθύνουμε ο ένας στον άλλο.

Παρ’ όλα αυτά, το τεντωμένο σκοινί πάνω στο οποίο περπατούσαμε όλοι έχει τεντωθεί ακόμη περισσότερο. Η Μάρθα πάντα φοβόταν τη Βιρτζίνια Γουλφ, και μετά το θάνατο του γιου μας τη φοβόταν ακόμη περισσότερο. Τώρα όμως ο παραλογισμός έχει προχωρήσει τόσο που οι άνθρωποι σχεδόν αμφιβάλλουν για την ύπαρξή της, τόσο ανήμποροι είναι να την αντιμετωπίσουν.

Στα blogs, για παράδειγμα. Εμφανίζεται κάποιος George ή κάποιος John ή κάποιος Nick. Γράφει. Διαβάζουμε. Σε λίγες μέρες έχουμε μια εικόνα για αυτόν. Για τη ζωή του. Για τις προτιμήσεις του. Για την οικογένειά του. Για τις απόψεις του. Αλλά όλα αυτά δεν υπάρχουν παρά μόνο σε σχέση με αυτά που διαβάζουμε. Η ταυτότητά του δεν είναι δεδομένη. Ούτε η ύπαρξή του.

Ο George θα μπορούσε να είναι η θεία σου. Ή το παιδί μου. Ή ένας παντρεμένος δημόσιος υπάλληλος με τρία παιδιά. Ο John θα μπορούσε να είναι ο διευθυντής σου ή ένας υπάλληλός σου. Θα μπορούσε να είναι κάποιος διάσημος τραγουδιστής. Ή μία παρουσιάστρια μεσημεριανής εκπομπής. Ο Nick θα μπορούσε να είναι η γκόμενά σου.

Το πιο πιθανό όμως είναι πως δεν είναι κανείς. Πως δεν υπάρχει. Ο George είναι ένα δημιούργημα ενός ή περισσότερων, λίγο πολύ νοσηρών εγκεφάλων, που χτίζεται μέρα με τη μέρα. Αν και δεν είναι μυθιστορηματικός, είναι λιγότερο αληθινός από το Βέρθερο. Είναι περισσότερο σαν το γιο που πλάσαμε εγώ και η Μάρθα, αναγκαίος για να κρατήσει κάποιον ή κάποιους στη ζωή, αλλά καθόλου πραγματικός.

Και κάποια στιγμή, ο ίδιος αυτός George αρχίζει να μιλά για ένα άλλο πρόσωπο. Τον Άγγελο. Παραθέτει ποιήματα γραμμένα από τον Άγγελο, μιλά για τη ζωή του Άγγελου, μιλά για το θάνατο του Άγγελου. Μιλά για τη δική του σχέση με τον Άγγελο, σχέση μίσους, κάπως υπαινικτικά, κάπως απολογητικά, κάπως άτεχνα. Κάποιοι πείθονται. Άλλοι παριστάνουν ότι πείστηκαν για να μη χαλάσουν αυτό που πιστεύουν ότι είναι ένα παιχνίδι. Άλλοι δεν πείθονται και κατηγορούν λιγότερο ή περισσότερο ανοιχτά τον George ότι ψεύδεται, ότι έπλασε αυτό το πρόσωπο, πρόσωπο φαντασίας, και μάλιστα καθόλου πειστικό. Άλλοι παριστάνουν ότι δεν πείστηκαν για να εκμαιεύσουν περισσότερα στοιχεία για τη ζωή και κυρίως το θάνατο του Άγγελου.

Αλλά πώς μπορούν να είναι τόσο βέβαιοι ότι υπάρχει ο George και επομένως να συζητούν αν υπήρξε ή δεν υπήρξε ο Άγγελος; Ενδέχεται να υπήρξε ο Άγγελος και να μην υπάρχει ο George. Ενδέχεται επίσης να μην υπήρξε ο Άγγελος και να μην υπάρχει ο George. Ενδέχεται επίσης να μην υπήρξε ο Άγγελος και να υπάρχει ο George. Κανείς ποτέ δεν θα το μάθει. Αλλά ούτε και αυτοί οι οποίοι πείθονται, ή δεν πείθονται, για την ύπαρξη οποιουδήποτε από τους δύο υπάρχουν στην πραγματικότητα. Υπάρχουν ως πιθανότητες ή ως προσωπεία διαδικτυακών συναναστροφών. Και μόνο ως τέτοια γίνονται αποδεκτά από αυτούς που τους συναναστρέφονται, καθώς και αυτοί είναι εξίσου μη πραγματικοί. Ένας που εμφανίζεται στο διαδίκτυο δεν είναι βέβαιο ότι υπάρχει εκεί έξω.

Μπορώ να πω, μάλιστα, πως το παιδί μου ήταν πολύ πιο πραγματικό από ο,τιδήποτε υπάρχει στο διαδίκτυο, γιατί η φαντασιακή του ζωή διήρκεσε δεκαέξι χρόνια. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο γιος μου ήταν πλάσμα της φαντασίας δύο φανταστικών προσώπων σε ένα θεατρικό έργο! Κανένας διαδικτυακός χαρακτήρας δεν έχει ζήσει (ακόμη) τόσο πολύ. Είναι βέβαια και αυτοί που εμφανίζονται δήθεν όπως είναι. Που το διαδικτυακό τους ονοματεπώνυμο είναι το ίδιο με το λεγόμενο πραγματικό. Που ευθαρσώς υποστηρίζουν και αναπτύσσουν τις απόψεις τους. Τις απόψεις τους, γιατί αυτοί έχουν απόψεις να εκφράσουν. Δεν δημιουργούν πρόσωπα. Εκφράζουν απόψεις. Χτίζουν επιχειρήματα. Που και που, όταν σχολιάζουν σε blogs άλλων, αφήνουν να φανεί μία λωρίδα προσώπου.

Είδατε τις φωτογραφίες στα προφίλ; Κυρίως, αλλοιωμένα πρόσωπα, μη αναγνωρίσιμα. Πειραγμένες φωτογραφίες. Κρυμμένα μάτια. Θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε. Όπως εγώ. Είμαι ο κάθε ηθοποιός που με ενσαρκώνει. Δεν μπορώ να έχω συγκεκριμένη μορφή. Ακόμη και τα blogs με τα πραγματικά ονοματεπώνυμα είναι ψευδεπίγραφα. Περιχαρακωμένα. Αυτολογοκρινόμενα. Εκεί το πρόσωπο στη φωτογραφία είναι αναγνωρίσιμο, αλλά το πρόσωπο που γράφει είναι επίσης το γνωστό, το αναγνωρίσιμο. Αν έχει κανείς την υπομονή να ψάξει τι λένε οι ίδιοι άνθρωποι στα σχόλια όλων των blogs που επισκέπτονται, προκύπτει κάτι άλλο. Αν συγκέντρωνε κάποιος, ο George αίφνης, ή ο Άγγελος, όλα αυτά τα σχόλια του κάθε blogger, στη σελίδα του εν λόγω blogger, ο blogger αυτός θα αισθανόταν μια αμηχανία, μια ανάγκη να αλλάξει την εικόνα, να αλλάξει το όνομα, να αλλάξει την υπογραφή.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Ποιο είναι πιο πραγματικό; Ποιο είναι το αληθινό πρόσωπο;

Ως George, οφείλω να απαντήσω πως το πραγματικό είναι αυτό που δεν έχουμε ακόμα σκοτώσει.

Όταν αναγκάστηκα να σκοτώσω το γιο μου, το έργο μου τελείωσε.

Πάγωσε. Αυλαία.

9 Comments:

newManifesto said…

ασχολείσαι περισότερο απ όσο ίσως θα έπρεπε με τον george τον κάθε george …

εδώ σημασία δεν έχει ποιοι είμαστε
σημασία έχει τι γράφουμε

1/31/2006 05:31:51 μμ 

 

George said…

Θα έπρεπε; Μα εμένα με λένε πια Τα Μούτρα Μου, μετονομασία που σημαίνει ακριβώς ότι τώρα μιλώ μόνο για μένα…

1/31/2006 05:47:18 μμ 

 

Μαρκησία του Ο. said…

Αυτό που είμαστε δεν έχει σχέση με αυτό που γράφουμε;
Αυτό που γράφουμε δεν έχει σχέση με αυτό που είμαστε;

Ναι, σαν τον Βέρθερο.

Οι φωτογραφίες αλλοιωμένες, πειραγμένες, όπως αλλοιωμένοι, πειραγμένοι κι εμείς εδώ.

1/31/2006 07:19:45 μμ 

 

not_a_blogger said…

This post has been removed by the author.

1/31/2006 07:46:28 μμ 

 

not_a_blogger said…

Δεν νομίζω πως χρειάζεται να σκοτώσει κανείς κανένα πραγματικό πρόσωπο.
Το μόνο που χρειάζεται είναι αποδοχή, μικρέ μου φίλε.
Α π ο δ ο χ ή!

1/31/2006 07:48:12 μμ 

 

Roman said…

Με κουράζει ο μεταμοντερνισμός.

Με κουράζει οτιδήποτε έχει το ‘μετα’ μπροστά του.

Γίνεται να ασχοληθούμε με το “τώρα” πάλι?

Ή είναι τόσο χάλια το “τώρα” που δεν αξίζει?

Για μένα ο Α.Α. είναι το alter ego σου. Η μούσα σου. Ο δυνάστης σου. Η συνείδηση σου. Είτε υπάρχει, είτε όχι – η αλήθεια είναι ότι δεν με απασχολεί η αλήθεια.

1/31/2006 08:59:00 μμ 

 

Κοκοβιός said…

“Μα εμένα με λένε πια Τα Μούτρα Μου, μετονομασία που σημαίνει ακριβώς ότι τώρα μιλώ μόνο για μένα…”

Είτε είσαι ο Γιώργος που είχε φίλο τον Α.Α, είτε ο Γιώργος που τον επινόησε, είτε ο ίδιος ο Α.Α, είτε κάποιος/α άλλη, εγώ σε πιστεύω. Αυτό.

2/01/2006 04:47:57 πμ 

 

George said…

Μαρκησία, έχετε, όπως συνήθως, δίκηο. Ειδικά εδώ, είναι κανείς μόνο όπως γράφει και ό,τι γράφει.

Not_a_blogger, χαίρομαι που επιστρέψατε. Πράγματι, θα μπορούσε να πει κανείς πως το παιδί του George και της Martha “γεννήθηκε” για το λόγο που περιγράφετε και σκοτώθηκε για την έλλειψή του.

Roman, γλυκέ μου, με παρεξήγησες, φοβάμαι. Παλαιομοδίτης μοντερνιστής είμαι πάντα. Και ο Άγγελος είναι απλώς ένας προσφιλής νεκρός.

Κοκοβιέ, καθώς και εσύ υπάρχεις ή δεν υπάρχεις εξίσου με εμένα και τον Άγγελο, τί σημασία έχει, μεταξύ φαντασμάτων, η πίστη;

2/01/2006 02:24:37 μμ 

 

Μαύρος Γάτος said…

George ή Μούτρα σας στα, όπως σε λένε, κατάφερες να με αποσυντονίσεις.

Μόλις τέλειωσα το post σου, άναψα το στυλό μου και ήπια το νερό από το βάζο με τα λουλούδια. ¨Εβγαλα την ομπρέλα μου και σημάδεψα ανάμεσα στα μάτια την γραμματέα μου που έπεσε άψυχη μέσα στην πισίνα. Φόρεσα την γάτα και τάισα τον καναπέ.

Και να φανταστείς ότι ούτε καπνίζω, ούτε γραμματέα έχω.

Συλληπητήρια για τον γιό σου…

2/01/2006 08:46:58 μμ  

Η ανακούφιση της ομολογίας

Από τότε που άρχισα να ανεβάζω εδώ τα ποιήματα του Άγγελου, με κατέτρωγε ένα άγχος. Αισθανόμουν σαν κλέφτης. Σκεφτόμουν πως κάποιοι από τους ελάχιστους που θα διάβαζαν τα ποιήματα αυτά μπορεί να τα απέδιδαν σε μένα. Και πράγματι, κάποιοι από τους πιο αγαπημένους μου, φυσικώ τω τρόπω, υπέθεσαν ακριβώς ότι εγώ τα είχα γράψει. Ομολογώ πως απολάμβανα την παρεξήγηση.

Στην αρχή, απλώς δεν ήθελα να θυμηθώ την πικρή ιστορία της ζωής του Άγγελου, όταν όμως ήρθαν κάποια κολακευτικά σχόλια, δεν ήθελα με τίποτα να δηλώσω ότι τα ποιήματα δεν είναι δικά μου. Δεν ξέρω αν η τελική απόφαση της αποκάλυψης της ταυτότητας του ποιητή οφείλεται σε υφέρπουσα τιμιότητα ή σε πανικό μπροστά στη γνώση ότι τα ποιήματα ήταν μετρημένα και, με αυτούς τους ρυθμούς δημοσίευσης, θα τέλειωναν σε δύο εβδομάδες. Μάλλον τα κίνητρά μου ήταν μικτά.

Κυρίως όμως ζύγισα και εξέτασα τί θα έβλαπτε περισσότερο την αυταρέσκειά μου: η δημοσίευση, μετά βαΐων και κλάδων των παραδεδεγμένα ξένων ποιημάτων ή η εντύπωση που αναπόφευκτα θα δινόταν μετπά από λίγες εβδομάδες ότι η ποιητική “μου” φλέβα στέρεψε; Φυσικά, το δεύτερο ενοχλεί πιο πολύ. Κι έτσι, την πήρε το ποτάμι την αλήθεια περί του νεκρού φίλου μου.

Αλλά και πάλι δεν ήμουν ικανοποιημένος. Και πάλι με κατέτρωγε το άγχος. Αισθάνθηκα σαν ο νεκρός φίλος μου να μου κλέβει το χώρο που, με την καθημερινή μου σχεδόν παρουσία το τελευταίο δίμηνο, είχα κατακτήσει ως δική μου γωνία του διαδικτύου. Χειρότερα: αισθάνθηκα πως ο νεκρός Άγγελος μου έκλεβε τους λίγους φίλους που επισκέπτονται τακτικά την ιστοσελίδα αυτή και διαβάζουν λίγο πολύ σταθερά τί έχω γράψει. Τί θα συνέβαινε αν οι φίλοι αυτοί εκτιμούσαν τα ποιητικά γραπτά του νεκρού Άγγελου περισσότερο από τις πεζές μου εγγραφές; Παρακινημένος από αυτούς τους φόβους, ξέθαψα παλιά τετράδια όπου κατά καιρούς έγραφα σχόλια για τα ποιήματά του.

Αποφάσισα ότι, έστω και καθυστερημένα, θα γίνω ο Σαββίδης του Άμβροτου. Και στα σχόλιά μου πως θα περιλαμβάνω υπαινιγμούς και απόψεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν το φιλύποπτο αναγνώστη (π.χ. το μαύρο γάτο) στο συμπεράσμα ότι ο Άμβροτος δεν είναι παρά πλάσμα της φαντασίας μου, ότι η ομολογία πως του ανήκει η πατρότητα των ποιημάτων είναι ψευδής, ότι κάποιο περίεργο φιλολογικό παιχνίδι παίζεται εδώ.

Συγχρόνως, βεβαίως, επιχείρησα να υπονομεύσω την πρόσληψη των ποιημάτων από τους αναγνώστες, να μειώσω τη δραστικότητα της ποίησης αυτής, εξομαλύνοντας ερμηνευτικά τις εντάσεις της, καταδεικνύοντας την κοινοτοπία της θεματολογίας και αποσιωπώντας τα ξεχωριστά της στοιχεία. Αλλά τα πράγματα προφανώς δεν λειτούργησαν σύμφωνα με το σχέδιό μου. Λιγοστά έως ελάχιστα σχόλια έλαβα για το πόνημά μου. Μικρή η απήχηση που εξασφάλισε η μεμψιμοιρία μου. Καιρός λοιπόν να ομολογήσω την αλήθεια.

΄Οσο και αν προσπαθώ να τον μειώσω, ο Άγγελος Άμβροτος υπήρξε μεγάλος ποιητής. Τόσο στο έργο του όσο και στη ζωή του. Τα λοιπά είναι φαντασιοκοπήματα ενός αποτυχημένου σαββίδη.

4 Comments:

Μαρκησία του Ο. said…

Δεν νομίζω ότι υπήρχε ποτέ ο κίνδυνος να επισκιάσει ο Άγγελος τα δικά σου κείμενα..

1/31/2006 04:14:43 μμ 

 

Id said…

Paranoid, much? :)

Δεν εξέλαβα καθόλου – μα καθόλου – την εντύπωση εξομάλυνσης, επεξήγησης, απάλυνσης αιχμών. Αντίθετα κάθε λέξη ενέπνεε σεβασμό σε μια πολύπλοκη προσωπικότητα, θαυμασμό για τον ποιητή, και θλίψη που ένας φίλος δεν είναι πια εν ζωή.

Καλή η αυτοκριτική αλλά όχι και το αυτομαστίγωμα… όποιες κι αν είναι αρχικά οι προθέσεις μας (που δεν είναι πάντα ξεκάθαρες και σ’εμάς) αν το αποτέλεσμα είναι κάτι που εκθέτει με τον καλύτερο τρόπο έναν άνθρωπο που θέλουν να ξέρουν και άλλοι.

Όσο για σχόλια στις αναλύσεις σου… δεν ξέρω για τους άλλους αλλά δεν έχω τέτοιο υπόβαθρο στην ποίηση, οπότε προτιμώ να μη σχολιάσω και να δω πώς δουλεύουν για μένα σε σχέση με τα ποιήματα.

1/31/2006 04:26:05 μμ 

 

not_a_blogger said…

Δυστυχώς, ο «φίλος» σου δεν είναι καλός ποιητής. Θα ήθελε πολύ, αλλά δεν είναι. Τα ποιήματά του είναι άτεχνα, είναι κακά. Έτσι θα είναι και στο μέλλον.
Όσο για τη ζωή του, τι να πω; Θα μπορούσε να είναι συμπαθής μέσα στην ψυχοπαθολογία του, αλλά, δυστυχώς και πάλι, προκαλεί περισσότερη θλίψη και λύπηση αυτό το πορτρέτο ενός μάλλον loser παρά καταραμένου «ποιητή».
Όχι δεν είμαι κακεντρεχής. Είναι, απλά, απολύτως φανερό ότι προσπαθείς, κυνικέ και αλαζόνα G, να δημιουργήσεις έναν αστικό θρύλο, παρασύροντας κάποιους αφελείς τακτικούς αναγνώστες σου. Νομίζω πως αυτό ακριβώς συμβαίνει.
Καλέ μου G οι λογοτεχνικές αναλύσεις δεν είναι το δυνατό σου σημείο.Είναι καθαρή απομίμηση ακαδημαϊκού ύφους. Γράφεις πολύ καλύτερα όταν γράφεις για πέη. Γι’ αυτό σε διαβάζουμε, γι’ αυτό σ’ εμπιστευόμαστε.
Στα μούτρα μας λοιπόν.

1/31/2006 05:34:23 μμ 

 

George said…

Σωστά, αγαπημένε non-blogger, τουλάχιστον ως προς τη λογοτεχνική ανάλυση και τα ποιήματα του Α.Α. Αλλά μήπως και τα κείμενα περί πούτσων δεν είναι απομίμηση καλιαρντοσούρας; Losers, ούτως ή άλλως!

1/31/2006 05:44:52 μμ  

Ένα ακόμη ερωτικό ποίημα του Άμβροτου

2 Comments

sensualmonk said…

[όταν πια εμφανιστεί και ο p.b.s., θα έχουμε φτάσει στην ρίζα του αινίγματος... ;-)]

1/30/2006 02:34:51 μμ

George said…

[I fear you have travelled too far...]

1/30/2006 03:56:08 μμ

Το εφιαλτικό στην ποίηση του Άγγελου Άμβροτου

Άγγελος Άμβροτος, 1976

Συνεχίζοντας την εισαγωγή μου στην ποίηση του Άγγελου, είναι καιρός πιστεύω να εξηγήσω πώς νοείται ο εφιάλτης και πώς εκφράζεται η συναφής κατηγορία του εφιαλτικού στην ποίηση αυτή.

Πιστεύω πως η διακειμενική αναφορά την οποία υποκρύπτει ο τίτλος της μοναδικής διασωθείσης, αν και ανέκδοτης, ποιητικής συλλογής του Άμβροτου, είναι βασικής σημασίας στην προσπάθεια να αποκρυπτογραφηθεί η εφιαλτικότητα της ποίησης αυτής. Ο τίτλος, λοιπόν, Sie haben mich mißverstanden, αποτελεί σαφή αναφορά στο εξής απόσπασμα από τη Δίκη του Κάφκα: Sie haben mich mißverstanden. Sie sind verhaftet, aber das soll Sie nicht hindern, Ihren Beruf zu erfüllen. Sie sollen auch in Ihrer gewöhnlichen Lebensweise nicht gehindert sein.

Όταν ο Josef K. συμπεραίνει πως η σύλληψή του σημαίνει ότι θα πρέπει να οδηγηθεί στη φυλακή, ο δεσμοφύλακας του απαντά πως πρόκειται περί παρεξηγήσεως. Πράγματι, ο Josef έχει συλληφθεί, αλλά αυτό δεν θα πρέπει να τον εμποδίσει να κάνει τη δουλειά του, ούτε θα πρέπει να τον κάνει να αισθανθεί πως εμποδίζεται ο συνηθισμένος του τρόπος ζωής.

Αυτό το απόσπασμα, και για την ακρίβεια η ίδια η φύση της σύλληψης του Josef K. αποτελεί την ουσία του εφιάλτη. Η ζωή συνεχίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, χωρίς φαινομενικά σε τίποτα να αλλάζει ο ρους της, χωρίς φαινομενικά να αλλάζουν οι παραμικρότερες συνήθειες. Αλλά πίσω από τις κουίντες έχει επισυμβεί μία κοσμογονική αλλαγή, αδιόρατη δια γυμνού οφθαλμού, που αλλάζει όμως όλα τα δεδομένα, τις αιτίες των πραγμάτων, τα αποτελέσματα των πράξεων: μία αλλαγή την οποία το υποκείμενο αδυνατεί να ελέγξει, αν και αυτή ελέγχει απολύτως την ύπαρξή του, αλλαγή της οποίας επίγνωση αποκτά το υποκείμενο μόνο μέσα από μία εφιαλτική χαραμάδα, η οποία του αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο της πραγματικότητας.

Η χαραμάδα αυτή είναι παρούσα στα περισσότερα ποιήματα του Άμβροτου. Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι σε ποιήματα όπως ο γόης ή το θέατρο όπου η χαραμάδα ανοίγεται μόλις στους τελευταίους στίχους του ποιήματος και οδηγεί σε μία ολοσχερή έκλειψη του υποκειμένου. Στον γόη, ο δεδομένος εξαρχής τρόμος της μεταμόρφωσης σε φίδι γίνεται αληθινά τρομακτικός με την καθυστερημένη διαπίστωση ότι ο πραγματικός εφιάλτης είναι η απέχθεια που το ίδιο το φίδι αισθάνεται μπροστά σε αυτήν τη μεταμόρφωση. Στο θέατρο, ομοίως, ο τρόμος του απροσδόκητου θανάτου των ηθοποιών γίνεται αληθινά τρομακτικός με την καθυστερημένη διαπίστωση ότι ο πραγματικός εφιάλτης είναι το γεγονός πως οι νεκροί είναι οι θεατές, πως το ανατριχιαστικό γεγονός των πολλαπλών θανάτων δεν ήταν αντικείμενο βλέμματος αλλά βιώματος. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, στην κηδεία ο κηδευόμενος αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι τεθλιμμένος συγγενής μόνον όταν το χώμα της ταφής τον σκεπάζει, ο αμεδαίος αντιλαμβάνεται ότι ο ίδιος και όχι ο εραστής του βρίσκεται στον πάτο του πηγαδιού όταν κάποιος κάνει μια ευχή και ρίχνει ένα νόμισμα, ο κοιμισμένος καταλαβαίνει ότι αυτόν τον ίδιο κατασπάρασσαν τα θηρία μόνο όταν ξυπνά και οσμίζεται το αίμα, ενώ σε ποιήματα όπως η θάλασσα υπονοείται πως πιθανώς το υποκείμενο δεν έχει ακόμη αντιληφθεί ότι δεν βρίσκεται στη θάλασσα αλλά σε μία αποξηραμένη έρημο τέφρας.

Οι φαινομενικά διαφορετικές εικόνες που αναδύονται από τα ποιήματα αυτά είναι, ουσιαστικά, η ίδια εικόνα ενός ανθρώπου που ό,τι και αν του έχει συμβεί (και του συμβαίνουν πράγματα φοβερά, σημαίνοντα ζωή και θάνατο), δεν έχει συναίσθηση, δεν έχει επίγνωση, και φυσικά δεν έχει κανέναν έλεγχο. Η βασική συνιστώσα επομένως του διαρκώς επανερχόμενου εφιάλτη της ποίησης του Άμβροτου είναι η αίσθηση ότι πίσω από την πλάτη μου έχει συμβεί η ζωή, ο έρωτας και ο θάνατός μου. Η ζωή που νομίζω ότι ζω είναι μία ψευδαίσθηση, και μόνο μέσα από την ποίηση ενδέχεται ενίοτε να μου αποκαλυφθεί η εφιαλτική πραγματικότητα. Συνεχίζω λοιπόν τη ζωή μου σαν να μην ήξερα όσα η ποίηση μου έχει αποδείξει, σαν να μην με έχουν συλλάβει, σαν να μην είμαι ο Josef K.

Το “νόημα” λοιπόν της ποίησης του Άμβροτου, έτσι εκφρασμένο, δεν είναι τίποτα το καινούριο ή πρωτότυπο. Γνωστό ήδη από το Θεόδοτο του Καβάφη (ποίημα που, όχι τυχαία, ο Άμβροτος αγαπούσε ιδιαίτερα), στην πρόζα αριστοτεχνικά τοποθετημένο από τον Κάφκα, κυρίως στη Δίκη, αλλά και στο Γράμμα στον Πατέρα, στην ποίηση σχιζοφρενικά άμεσο στο Lesbos της Πλαθ, αλλά και σε ελάσσονες που ο Άμβροτος γνώριζε καλά, όπως ο Τσακνιάς της Πτέρυγας Χρονίων Παθήσεων.

Εκόμισε, λοιπόν, τίποτα ο Άμβροτος στην τέχνη; Φοβάμαι πως η προφανής απάντηση είναι: όχι. Και όμως, υπάρχει κάτι στα ποιήματά του που συγκινεί. Τείνω να πιστέψω πως πρόκειται για την ταύτιση ζωής και τέχνης την οποία πέτυχε, δι’ άλλης εντελώς οδού, ο Άμβροτος, με την αυτοκτονία/δολοφονία του. Διότι στην πραγματικότητα, η σκηνοθεσία του θανάτου του αρνείται την απώλεια ελέγχου την οποία θρηνεί η ποίησή του και με τον τρόπο αυτό προσεταιρίζεται το εφιαλτικό. Συγχρόνως, η μέθοδος του θανάτου (πνιγμός με σκοινί την ώρα του οργασμού), ταυτίζοντας τον οργασμό με το θάνατο, επικυρώνει τον απόλυτο έλεγχο του Άμβροτου επί του εφιάλτη. Τον έλεγχο αυτό δεν θα μπορούσε με κανέναν άλλο τρόπο να επιτύχει στη ζωή, όσο και αν μηρυκαστικά τον επαναλάμβανε στην ποίησή του.

Επομένως, ο Άμβροτος ενσάρκωσε, με απροσδόκητο τρόπο, τον αισθητισμό. Και δεν είναι τυχαίο που αστειευόμενος πάντα ισχυριζόταν ότι ήταν η μετενσάρκωση του Oscar Wilde.

Υ.Γ.: Επειδή έγινε κάποιος λόγος για το όνομά του, θα ήθελα να τονίσω ότι δεν αποτελεί ψευδώνυμο. Και τον ίδιο τον ποιητή είχε απασχολήσει το ασυνήθιστο αυτό επώνυμο, και ισχυριζόταν ότι προέρχεται από αιολική εκδοχή του ρήματος αμαρτάνω (απαρέμφατο αμβροτήν). Βεβαίως, εξίσου πιθανή, αν όχι πιθανότερη, είναι η άποψη του Κοκοβιού, καθώς πράγματι απαντά και στην Ιλιάδα θεός άμβροτος, και αίμα άμβροτο (=θεϊκό), αλλά είναι σαφές ότι ο ίδιος ο Άμβροτος προτιμούσε την… αμαρτωλή εκδοχή.

3 Comments:

Μαύρος Γάτος said…

Καλησπέρα Γιώργη.Πες το γατίσια διαίσθηση, πες το ότι θέλεις, αλλά αυτός ο συνομίληκος και φίλος σου ποιητής, μού μυρίζει πολύ… George…

μπορεί βέβαια να κάνω και λάθος…

Σ:)))))

1/31/2006 12:03:00 πμ

sensualmonk said…

[u give cats a bad name, spoilsport! ;-)]

1/31/2006 12:20:02 πμ

Μαύρος Γάτος said…

“Αυτός που χαλάει το κέφι της παρέας”;Σ;((((

1/31/2006 04:05:39 πμ